Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

Ο πάπυρος του Van den Broek




Το 2013 κυκλοφόρησε μια είδηση σχετικά μ’ έναν αιγυπτιακό πάπυρο ο οποίος περιέγραφε τις τελευταίες μέρες του Ιησού. Κάποια ιστολόγια όμως την ενσωμάτωσαν σε κάποιο άλλο άρθρο για τον Απολλώνιο και την αναδημοσίευσαν με τον τίτλο «ΑΡΧΑΙΟΣ ΠΑΠΥΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΟ ΠΩΣ Ο ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΥΣ ΕΓΙΝΕ Ο ΡΑΒΙΝΟΣ ΙΗΣΟΥΣ».

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν ισχύει. Ο πάπυρος προφανώς προέρχεται από κάποιο απόκρυφο ευαγγέλιο (από τα τόσα που κυκλοφορούσαν) και παρουσιάζει μια παραλλαγή της βιβλικής ιστορίας για την σταύρωση του Ιησού. Δεν υπάρχει κάποια σχέση με τον Απολλώνιο.

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Απολογητών συνέχεια





Το 2014 ένας Χριστιανός απολογητής έγραψε μια σειρά άρθρων για να υπερασπιστεί την αλήθεια της πίστεώς του, τα οποία μάλιστα ονόμασε «Συνωμοσία κατά των Αρχαίων Ελλήνων (!) και του Χριστιανισμού». Όπως έχει επισημανθεί σε παλαιότερη ανάρτηση η αξιοπιστία αυτών των ατόμων είναι απλά μηδενική. Αν και κανονικά δεν αξίζει τον κόπο η περαιτέρω ενασχόληση μαζί τους, για τον συγκεκριμένο πρέπει να γίνει ένα σύντομο σχόλιο.

Ο λόγος είναι ότι στο 7ο μέρος της «εργασίας» του, στο οποίο ασχολείται με τον Απολλώνιο (προσπαθώντας φυσικά να αποδείξει ότι επρόκειτο για μυθικό πρόσωπο), έχει χρησιμοποιήσει στοιχεία από το παρόν ιστολόγιο ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΠΗΓΗ. Διότι βεβαίως ο σκοπός του, όπως και κάθε απολογητή, δεν είναι να διαφωτίσει αλλά να συσκοτίσει. Και ως γνωστόν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Ως προς το περιεχόμενο, το πιο χαριτωμένο στην ανάρτησή του είναι το παρακάτω:




Οι «μεταγενέστεροι νεοπαγανιστές» βεβαίως δεν είναι παρά ο γράφων ο οποίος απεκάλυψε την λαθροχειρία του Ανώνυμου Κακολογητή (βλέπε παραπάνω) αναφορικά με τον Κολοσσό. Ο εν λόγω απολογητής όμως όχι μόνον επιμένει σ’ αυτήν την ανοησία, αλλά προσπαθεί να «βγει» και από πάνω.

Πραγματικά ο φανατισμός και η θρησκοληψία είναι από τα χειρότερα σφάλματα στα οποία μπορεί να υποπέσει κάποιος που θέλει να προσεγγίσει το θείο. Οι απολογητές είναι δύο φορές θλιβεροί, διότι αφ’ ενός έχουν βάλει στην θέση του θεού την θρησκεία, ενώ αφ’ ετέρου δεν το συνειδητοποιούν.

Τα μετά θάνατον


Περί της ψυχής δε, ότι αυτή είναι αθάνατη, φιλοσοφούσε και δίδασκε ότι η άποψη αυτή είναι αληθινή, αλλά απέτρεπε τους ανθρώπους από το να πολυπραγμονούν με τόσο υψηλά θέματα.

Έφθασε λοιπόν κάποτε στα Τύανα ένας νεαρός εριστικότατος και μη αποδεχόμενος την ορθή αυτή άποψη. Τον καιρό εκείνο ο Απολλώνιος είχε αναχωρήσει απ’ τους ανθρώπους, αλλά ο λαός δεν έπαυε να θαυμάζει την μετάβασή του από την μία κατάσταση στην άλλη και κανείς δεν τολμούσε να πει ότι δεν ήταν αθάνατος.

Διεξάγονταν λοιπόν πολλές συζητήσεις περί ψυχής, διότι εκεί είχε συγκροτηθεί ένας όμιλος νέων, που αγαπούσε με πάθος την σοφία. Και ο νεαρός, που ήταν τελείως αντίθετος με την αθανασία της ψυχής, είπε:

«Φίλοι μου, εδώ και δέκα μήνες συνέχεια προσεύχομαι στον Απολλώνιο να μου αποκαλύψει την αλήθεια περί ψυχής, αλλά ο θάνατος εκείνου είναι τόσο αμετάκλητος, ώστε ούτε εμφανίζεται σ’ εμένα, που τον ικετεύω για μιαν απάντηση, ούτε προσπαθεί να με πείσει ότι ο ίδιος είναι αθάνατος».

Ήταν η πέμπτη ημέρα κατά την οποία ο νεαρός, αφού συζήτησε για το ίδιο θέμα, κοιμήθηκε στον τόπο της συζητήσεως, ενώ οι συνομιλητές του ήταν σκυμμένοι στα βιβλία ή μελετούσαν χαράζοντας γεωμετρικά σχήματα στην γη. Ξαφνικά ο νεαρός, ο οποίος βρισκόταν ακόμη στον πρώτο του ύπνο, αναπήδησε σαν τρελός, ενώ ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι επάνω του, φωνάζοντας: «Πιστεύω σ’ εσένα».

Και όταν τον ρώτησαν οι άλλοι τι έπαθε, απάντησε: «Δεν βλέπετε τον Απολλώνιο τον σοφό, ότι βρίσκεται κοντά μας, ότι ακούει την συζήτησή μας και ότι απαγγέλει εξαίσιους στίχους περί ψυχής;»

«Και πού είναι αυτός;» τον ρώτησαν «διότι εμείς δεν τον βλέπουμε πουθενά, μολονότι αυτό το επιθυμούμε περισσότερο απ’ όσο να έχουμε όλων των ανθρώπων τα αγαθά.»

Και ο νεαρός απάντησε: «Φαίνεται ότι έχει έλθει, για να μιλήσει μόνο σ’ εμένα για όσα δυσπιστούσα· ακούστε λοιπόν ποια είναι τα λόγια που απαγγέλει:

Η ψυχή είναι αθάνατη και δεν είναι δικό σου κτήμα αλλά της προνοίας, και όταν το σώμα σβήσει, αυτή, σαν ταχύς ίππος ελευθερωμένος από τα δεσμά του, ορμά ανάλαφρα προς τα εμπρός και αναμιγνύεται με τον ελαφρύ αέρα, αποστρεφόμενη την κατάρα της σκληρής και επίπονης δουλείας, που έχει υπομείνει· αλλά σε τι θα ωφελήσουν εσένα αυτά; όταν πια δεν θα υπάρχεις, θα μάθεις· γιατί λοιπόν, ενώ βρίσκεσαι μεταξύ των ζωντανών, ερευνάς τέτοια θέματα;»

Και αυτή η σαφής απαγγελία του Απολλωνίου, λειτουργώντας σαν μαντικός τρίποδας, πείθει για τα μυστήρια της ζωής, ώστε να βαδίζουμε γεμάτοι χαρά και γνωρίζοντας καλά την ίδια μας την φύση, εκεί όπου οι Μοίρες ορίζουν. Τάφο όμως η κενοτάφιο του σοφού πουθενά δεν έτυχε να συναντήσω, αν και το μεγαλύτερο μέρος της γης, όση είναι αυτή, το επισκέφθηκα, παντού άκουσα διηγήσεις για την θεϊκή του ιδιότητα και είδα στα Τύανα ναούς χτισμένους με βασιλικές δαπάνες· διότι ούτε οι αυτοκράτορες τού αρνήθηκαν τις τιμές που αξίωναν για τον εαυτό τους.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Θ, Κεφάλαιο ΧΧΧΙ

Ο θάνατος του Απολλωνίου


Άλλοι λένε ότι αυτός πέθανε στην Έφεσο, όπου τον φρόντιζαν δύο υπηρέτριες, διότι στο μεταξύ είχαν πεθάνει οι απελεύθεροι, για τους οποίους έκαμα λόγο στην αρχή. Την μία από τις υπηρέτριες αυτές την ελευθέρωσε και κατηγορήθηκε από την άλλη, επειδή δεν έκαμε το ίδιο και για εκείνη. Αλλά ο Απολλώνιος της είπε: «Είναι καλύτερο να μείνεις σκλάβα αυτής, γιατί αυτό θα αποτελέσει για σένα αφετηρία καλών».

Όταν λοιπόν πέθανε εκείνος, η μία εξακολούθησε να είναι σκλάβα της άλλης, η οποία για μικρή αφορμή την πούλησε σ’ έναν έμπορο, από τον οποίο την αγόρασε κάποιος, αν και δεν ήταν εμφανίσιμη, επειδή την αγαπούσε· αυτός, που ήταν πολύ πλούσιος, την έκανε σύζυγό του και απέκτησε μαζί της παιδιά.

Άλλοι πάλι λένε ότι αυτός πέθανε στην Λίνδο, όπου μπήκε στον ναό της Αθηνάς και μέσα σ’ αυτόν εξαφανίστηκε. Άλλοι, τέλος, λένε ότι πέθανε στην Κρήτη, με τρόπο θαυμαστότερο από εκείνον που διηγούνται οι Λίνδιοι. Λένε δηλαδή ότι ο Απολλώνιος συνέχισε την ζωή του στην Κρήτη, όπου γινόταν αντικείμενο θαυμασμού περισσότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν, και ότι πήγε στον ναό της Δικτύννης αργά την νύχτα. Στον ναό αυτό ακόμη και τώρα υπάρχει φρουρά σκυλιών τα οποία φυλάνε τον εντός αυτού πλούτο, και οι Κρήτες θεωρούν ότι δεν υπολείπονται σε αξία ούτε από τις αρκούδες ούτε από τα άλλα παρόμοια θηρία. Αυτά όχι μόνον δεν γαύγισαν όταν πήγε εκεί ο Απολλώνιος, αλλά πλησιάζοντάς τον κουνούσαν φιλικά την ουρά τους, όσο ούτε στους πολύ γνωστούς.

Οι προϊστάμενοι λοιπόν του ναού, αφού τον συνέλαβαν ως μάγο και ληστή, τον έδεσαν, λέγοντας ότι θα καταπραΰνουν την πείνα των σκυλιών μ’ αυτόν· αυτός όμως κατά τα μεσάνυχτα έλυσε τα δεσμά του και, αφού κάλεσε εκείνους που τον έδεσαν, για να μην διαφύγει την προσοχή τους, έτρεξε προς τις πόρτες του ναού οι οποίες άνοιξαν μόνες τους και, όταν ο Απολλώνιος μπήκε μέσα, εκείνες ξανάκλεισαν αυτομάτως, ενώ ακούστηκαν φωνές παρθένων που έψαλλαν. Και το άσμα τους ήταν το εξής: «Βάδιζε από την γη, προχώρα στον ουρανό, προχώρα». Που σημαίνει: Βάδιζε από την γη προς τα άνω.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Θ, Κεφάλαιο ΧΧΧ