Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Εν Ονόματί Του




Οι Χριστιανοί συγγραφείς διακηρύττουν ότι ο Ιησούς είναι γνωστός για τα θαύματά του, και δρα ενώπιον των μαζών, ωστόσο αυτός ο λεγόμενος θαυματοποιός είναι άγνωστος στους συγχρόνους του συγγραφείς, και άγνωστος στους στρατιώτες οι οποίοι, μια μέρα, θα τον αναζητήσουν στον κήπο. [...]

Ο Χριστιανισμός, όπως δημιουργήθηκε στην Σύνοδο της Νικαίας, είναι όντως νέα θρησκεία, της οποίας προηγείται η θρησκεία που ίδρυσε ο Απολλώνιος σχεδόν τρεις αιώνες πριν, η οποία μπορεί να ονομαστεί πιο κατάλληλα Εσσηνισμός, μια μορφή Νεοπυθαγορισμού ως προς το είδος, τα νέα δόγματα, τα οποία έφερε ο Απολλώνιος από την μαθητεία του στην Ινδία και τα εισήγαγε στους Εσσαίους, κάτι που σύντομα οδήγησε στην ανάδειξη μιας νέας αίρεσης γνωστής ως Ναζαρηνοί ή Θεραπευτές, των οποίων τα δόγματα είναι ουσιαστικά Βουδιστικά.

In His Name, σελ. 235-236

Ο Συρρικνούμενος Υιός του Ανθρώπου




Αν και περιορίστηκα σε παράλληλες ιστορίες θαυματουργών γεννήσεων ιστορικών προσώπων, υπάρχουν πολλές άλλες σχετικές με ολοφάνερα μυθικούς ημίθεους όπως ο Περσέας, ο Ώρος, και ο Ηρακλής, και ήταν αυτές με τις οποίες συνέκριναν εμπαικτικά οι παγανιστές κριτικοί την Γέννηση του Ιησού (ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας παραδέχτηκε την καταλληλότητα των παραλλήλων: «Όσο για το ότι γεννήθηκε από παρθένο, έχετε τον Περσέα ως ανάλογο», Πρώτη Απολογία). Κρατώ ανοιχτό το ενδεχόμενο ο Ιησούς να ήταν, όπως ο Πυθαγόρας, ο Πλάτων, ο Αλέξανδρος, και ο Απολλώνιος, ιστορικό πρόσωπο στο οποίο προστέθηκαν ταχέως μυθικά χαρακτηριστικά, αντί ένας καθαρός μύθος ο οποίος αργότερα έγινε ιστορία.

The Incredible Shrinking Son of Man, σελ. 68

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Ο Ναζαρηνός




Αυτή η ενδιαφέρουσα ελαιογραφία του 1874 είναι έργο του N. B. Starr και απεικονίζει τον Απολλώνιο. Υποτίθεται ότι ο καλλιτέχνης ήταν μέντιουμ και την ζωγράφισε κατεχόμενος από ένα πνεύμα ονόματι Ραφαήλ. Λέγεται ότι στην γωνία του πίνακα υπήρχε η επιγραφή:

«The Nazarene, painted by Raphael through N. B. Starr.»

Αν αυτό είναι αλήθεια, αυτή είναι μάλλον η πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία που ο Απολλώνιος ταυτοποιείται ως ο Ιησούς της Καινής Διαθήκης. Η ελαιογραφία πάντως είναι αξιόλογη και θυμίζει σαφώς τις αγιογραφίες του Ιησού.

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Περί της Περεγρίνου τελευτής




Το Περί της Περεγρίνου τελευτής είναι ένα έργο του Λουκιανού για κάποιον Κυνικό φιλόσοφο ονόματι Περεγρίνο ο οποίος σύμφωνα με τον Λουκιανό ονόμαζε τον εαυτό του Πρωτέα (υπενθυμίζεται ότι ο Απολλώνιος κατά την παράδοση ήταν η ενσάρκωση του Πρωτέα). Περιπλανήθηκε σε διάφορες χώρες και τελικά αυτοκτόνησε πέφτοντας σε μια πυρά που είχε ανάψει ο ίδιος. Ο Λουκιανός δίνει κάποιες περίεργες πληροφορίες γι’ αυτόν οι οποίες έχουν ως εξής:

«Τότε δε εμυήθη και εις την θαυμαστήν σοφίαν των Χριστιανών, των οποίων τους ιερείς και διδασκάλους εγνώρισε εις την Παλαιστίνην [...] Εντός ολίγου μάλιστα τους υπερέβη γενόμενος προφήτης και αρχηγός και πρόεδρος των συναθροίσεων αυτών και συγκεντρώσας πάσαν εξουσίαν και κύρος εις τας χείρας του. Όχι μόνον εξήγει και διεσαφήνιζε τα ιερά των βιβλία, αλλά και πολλά συνέγραφε και οι Χριστιανοί τον εθεώρουν ως θεόν και ως νομοθέτην τον μετεχειρίζοντο και προεστώτα τον ανεγνώριζον.»

Εάν δεχτούμε τα ανωτέρω, είναι απορίας άξιον ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός ο «Κυνικός» (τον οποίο η χριστιανική παράδοση αγνοεί), ο οποίος κατόρθωσε να αποκτήσει τέτοιο κύρος. Είναι δυνατόν αυτός ο Περεγρίνος να ήταν απλώς μια λογοτεχνική επινόηση του Λουκιανού βασισμένη στον Απολλώνιο;

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Υπέρ Απολλωνίου




Από τη μελέτη της ζωής του Απολλώνιου, και συγκρινόμενη με τη ζωή του Χριστού των ευαγγελίων (Ιστορικός Χριστός δεν έχει αποδειχτεί ακόμη ότι υπήρξε), προκύπτει ότι οι δύο αυτοί επιφανείς άνδρες ήταν συνομήλικοι και είχαν διαφορετικό πεδίο δράσης και διαφορετική φιλοσοφία περί ζωής, θανάτου και θεού.

Σήμερα οι εικόνες του Απολλώνιου στολίζουν όλα τα δημόσια κτίρια της Ελλάδας και τον τιμούν οι Έλληνες, αλλά σαν Χριστό, αφού δεν γνωρίζουν ότι η μορφή του Χριστού είναι στην πραγματικότητα αυτή του Απολλώνιου, κάτω από τη μορφή του οποίου τα ιερατικά μυαλά έβαλαν το όνομα Χριστός για ευνόητους λόγους. Κατόρθωσαν πράγματι να έχουν εξοβελίσει την ιστορία των Ελλήνων οι οποίοι σήμερα κυριολεκτικά δεν γνωρίζουν τι θεό λατρεύουν. Αντίθετα στη Γαλλία υπάρχει ένα μετάλλιο που φέρει τη μορφή του Απολλώνιου και φυλάσσεται στην αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου της.

Οι συκοφαντικοί χαρακτηρισμοί που χρησιμοποιήθηκαν από την εκκλησία κατά του Απολλώνιου θα εξεταστούν ξεχωριστά στη συνέχεια και σε συσχετισμό με τον Χριστό για να ιδούμε τι είχαμε και τι μας έδωσαν οι άγιοι του χριστιανισμού.

Μάγος

Γιατί ήταν μάγος ο Απολλώνιος; Η εκκλησία δεν έχει και δεν προσκομίζει καμία ιστορική απόδειξη, και δεν υπάρχει σε αρχαίο κείμενο κάποιος υπαινιγμός ή αναφορά που να το βεβαιώνει. Μήπως επειδή ο Απολλώνιος παρέμεινε στους Μάγους της Βαβυλώνας ένα χρόνο και οχτώ μήνες; Και τι ήταν αυτοί οι μάγοι;

Όταν λέμε «Μάγοι» πιθανόν πολλοί να τους ταυτίζουν με φακίρηδες ή με ταχυδακτυλουργούς που έχουν δει σε κάποιες ψυχαγωγικές εκδηλώσεις. Οι μάγοι όμως ήταν μεγάλοι αστρονόμοι, σοφοί, φιλόσοφοι, μύστες και είχαν τη δυνατότητα να κάνουν θαύματα. Ο Λουκιανός γράφει, «οι μάγοι είναι πάνω απ’ όλους τους ανθρώπους». Ο χριστιανός πατέρας Ωριγένης λέει, «οι μάγοι είναι θεϊκοί άνθρωποι, ενθεότατοι». Οι Πέρσες ονόμαζαν μάγους τους θεούς και οι Έλληνες τους έλεγαν δαιμόνια [Θεούς].

Ο Απολλώνιος αρνείται ότι είναι μάγος. Αλλά στη δεκάτη έκτη επιστολή του μαθαίνουμε τη γνώμη του για τους μάγους: «Μάγος είναι ο θεραπευτής των θεών και στη φύση θείος άνθρωπος».

Οι ίδιοι οι χριστιανοί εκθειάζουν τους μάγους, τους επαινούν και επικαλούνται τη σοφία τους, την εγκυρότητα των προβλέψεών τους και τους χρησιμοποιούν σαν ακλόνητα πειστήρια, διαπιστευτήρια θα έλεγα, προκειμένου να αποδείξουν τη θεότητα του Χριστού (προσκύνημα των Μάγων). Οι κατηγορίες της εκκλησίας εκτοξεύτηκαν δύο αιώνες μετά τον θάνατο του Απολλώνιου, όταν δεν μπορούσε πια ο ίδιος να τις αντικρούσει αφού δεν ζούσε.

Γόης

«Γόης είναι αυτός που εκστομίζει μαγείες με γοερές κραυγές, ο ψεύτης, ο απατεώνας, ο αγύρτης» [Λεξικό Ι. Σταματάκου].

Ουδεμία ιστορική αναφορά υπάρχει που να επιβεβαιώνει τη συκοφαντία της εκκλησίας, η οποία δεν διαθέτει στοιχεία για απάτες ή ψέματα του Απολλώνιου. Η συκοφαντία αυτή αποτελεί μια θρησκευτική επινόηση διότι ο Απολλώνιος ήταν πασίγνωστος για το ήρεμο και μειλίχιο ύφος.

Κοινός θαυματοποιός του Σατανά, Όργανο του Σατανά, και Αρχηγός των πονηρών Πνευμάτων

Ο Απολλώνιος κατηγορείται από την εκκλησία ότι έκανε τα θαύματά του, με τη βοήθεια του σατανά.

Τον σατανά πού τον είδαν και έβγαλαν αυτό το συμπέρασμα; Δεν φαίνεται πουθενά κάτι τέτοιο στη βιογραφία του Φιλόστρατου. Ο σατανάς ζει και βασιλεύει μέσα στα ευαγγέλια, πιάνει κουβεντούλα με τον Χριστό και κάνουν παρέα οι δυο τους σαράντα μέρες στην έρημο. [...]

Το εβραϊκό ιερατείο όπως φαίνεται στα ευαγγέλια κατηγορούσε, εν ζωή τον Χριστό δημοσίως, ότι έκανε τα θαύματα με τη βοήθεια του σατανά, και τον αποκαλούσε δαιμονισμένο γιατί συνομιλούσε με τα δαιμόνια. [...]

Οι Φαρισαίοι έλεγαν για τον Χριστό, «Στο όνομα του άρχοντα των δαιμονίων τον Βεελζεβούλ βγάζει τα δαιμόνια» (Ματθ. Θ-34, ΙΒ-24). Και συνεχίζουν τα θεόπνευστα κείμενα. Τα πνεύματα τα ακάθαρτα όταν τον έβλεπαν, «Τον προσκυνούσαν και του φώναζαν, γιος θεού είσαι». Και ο Χριστός τους έλεγε να μην τον φανερώσουν (Μάρκ. Γ-11,12).

Εδώ ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να μην γελάσει; Ποιος έβλεπε τους διαβόλους να προσκυνούν τον Χριστό και ποιος τους άκουγε να μιλάνε μαζί του;

Οι σατανάδες χρησιμοποιούνται από το ιερατείο σαν αξιόπιστοι μάρτυρες (!) για να βεβαιώσουν τη θεότητα του Χριστού.

- «Το πνεύμα το πονηρό φώναζε, ξέρω πως ήρθες να μας καταστρέψεις Ιησού Ναζαρηνέ, ξέρω πως είσαι ο άγιος του θεού, και ο Χριστός τον επέπληξε και του είπε, βουβάσου (σκάσε) και έβγα από αυτόν» (Λουκ. Δ-34, 35, Λουκ. Δ-40, 4). Φιλική κουβεντούλα ή ιστορίες παραγεμισμένες με ασύστολη υπερβολή;

- «Με τον άρχοντα των δαιμονίων τον Βεελζεβούλ βγάζει τα δαιμόνια» (Λουκ. ΙΑ-15).

- «Αποκρίθηκαν οι Ιουδαίοι, καλά λέμε ότι είσαι Σαμαρείτης και έχεις δαιμόνιο» [Τους Σαμαρείτες τους είχαν για μάγους και αγύρτες (Ιωάν. Η-52)].

- «Είπαν σε αυτόν οι Ιουδαίοι, τώρα είμαστε βέβαιοι ότι έχεις δαιμόνιο» (Ιωάν. Η-52).

- Ο Χριστός ρώτησε: «Γιατί θέλετε να με σκοτώσετε;» και αποκρίθηκε ο λαός: «Δαιμόνιο έχεις, ποιος ζητά να σε σκοτώσει;» (Ιωάν. Ζ-20, 21).

- «Έλεγον δε πολλοί εξ αυτών. Δαιμόνιο έχει και μαίνεται, τι αυτού ακούετε» (Ιωάν. Ι-20) [Μαίνομαι = είμαι μανιακός, είμαι έξω φρενών, είμαι παράφρων από οινοποσία, είμαι τρελός από μεθύσι, Λεξικό αρχαίας Ελληνικής γλώσσας Ι. Σταματάκου].

Ο Χριστός, όπως λένε τα ευαγγέλια, σαράντα μέρες στην έρημο της Ιουδαίας και στο βουνό Καραντένα, έκανε παρέα με τον διάβολο, ο οποίος τον έβαζε σε πειρασμό. Συζητούσαν σαν καλοί φίλοι και πείραζε ο ένας τον άλλο. Οι δύο δε ευαγγελιστές Ματθαίος και Λουκάς, περιγράφουν τις συνομιλίες του Χριστού με τον διάβολο σαν να ήταν παρόντες και τις άκουγαν (Ματθ. Δ-1 έως 11, Λουκ. Δ-1 έως 13). Ο Χριστός πάντως δεν τις διηγήθηκε σε κανέναν.

Στα ευαγγέλια οι γραμματείς και οι φαρισαίοι κατηγορούν τον Χριστό ότι είναι δαιμονισμένος και κάνει τα θαύματα με τη βοήθεια του σατανά ενώ αυτός προσπαθεί να τους πείσει, ότι είναι κακοί και τον κατηγορούν άδικα.

Το Πάσχα του 399 μ.Χ. ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος, επιτέθηκε στον εκκλησιαστικό πατέρα Ωριγένη γιατί «Εξίσωνε τον σατανά με τον υιόν του θεού. Χλεύαζε τον Χριστό και απέδιδε στον σατανά μεγάλες τιμές». Πώς συμπέρανε ο μεγάλος αυτός απολογητής, ότι ο Χριστός είναι ίσος με τον διάβολο; Δεν ξέρω. Ποιος λοιπόν έκανε τα θαύματα με τη βοήθεια του σατανά;

Απολλώνιος Τυανεύς: Θεός στη Γη, σελ. 207-213

Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Το πρόσωπο του Ιησού




To History Channel αφιέρωσε μια εκπομπή στην Σινδόνη του Τορίνο με τίτλο The Real Face of Jesus? στην οποία παρουσιάστηκε μια 3D αναπαράσταση του προσώπου του Ιησού.

Αυτή η αναπαράσταση, όπως και άλλα αξιόλογα έργα, είναι διαθέσιμη σε μια νέα σελίδα του δημιουργού Ray Downing.

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

26η Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη




Αρχές Νοεμβρίου του 2014 πραγματοποιήθηκε στην Λαμία μια συνδιάσκεψη για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας με θέμα «Εξωχριστιανικές, αιρετικές και αποκρυφιστικές θεωρήσεις περί του Χριστού». Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η τοποθέτηση του πατρός Τσουρού:

«Ο εισηγητής αφού ανέλυσε με λεπτομέρεια τις διάφορες τάσεις στον νεοπαγανιστικό χώρο σχετικά με τις δοξασίες περί Χριστού, τόνισε πως όσοι από τους νεοπαγανιστές δεν αρνούνται την ιστορική ύπαρξη του Χριστού, την παραχαράσσουν. Το βέβαιο είναι ότι ο Ιησούς Χριστός του νεοπαγανισμού δεν είναι ο Ιησούς Χριστός των Ευαγγελίων, δεν είναι όπως θα τον ήθελαν οι διάφοροι νεοπαγανιστές, ιστορικό πρόσωπο μεν, αλλά εθνικός επαναστάτης ή σοφιστής. Ακόμη δεν είναι μυθικό ή αλληγορικό κατασκεύασμα. Δεν ήταν Έλληνας ή ο Απολλώνιος Τυανέας, θεώρηση που σαγηνεύει Έλληνες ορθοδόξους εμφορουμένους από εθνικιστικά αισθήματα και πάνω από όλα δεν ανήκε σε κανένα αρχαιοειδωλολατρικό πάνθεον.»

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που γίνεται ένα τέτοιο συνέδριο, αλλά η δημόσια αναφορά του ονόματος του Απολλωνίου από ορθόδοξα χείλη είναι μάλλον πρωτοφανής και ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτη. Αυτό υποδεικνύει ότι η συγκεκριμένη θεώρηση γίνεται όλο και περισσότερο γνωστή, σε σημείο που να μην μπορεί πλέον να αγνοηθεί.

Η προηγούμενη ζωή του Απολλωνίου


Ενώ αυτά συζητούσαν, πλησίασε τον Ιάρχα ένας αγγελιαφόρος και είπε:

«Κατά τις πρώτες μεσημβρινές ώρες θα σας επισκεφθεί ο βασιλιάς για τις υποθέσεις του.»

Και εκείνος είπε «ας έλθει διότι θα επιστρέψει ωφελημένος, αφού γνωρίσει έναν Έλληνα.»

Αυτό είπε και επανήλθε στην προηγούμενη συζήτηση. Ρώτησε λοιπόν τον Απολλώνιο:

«Εσύ θα μπορούσες να μας πεις για το πρώτο σου σώμα και ποιος ήσουν προηγουμένως;»

Κι εκείνος απάντησε:

«Επειδή το παρελθόν μου υπήρξε άδοξο, λίγα θυμάμαι απ’ αυτό.»

Διακόπτοντας ο Ιάρχας «και θεωρείς άδοξο», είπε, «το ότι προϋπήρξες κυβερνήτης αιγυπτιακού πλοίου; Διότι αυτό βλέπω ότι ήσουν.»

«Την αλήθεια λες Ιάρχα», είπε, «διότι αυτό πραγματικά ήμουν· αυτό όμως όχι μόνον άδοξο και περιφρονημένο το θεωρώ, αλλά και τόση αξία μεταξύ των ανθρώπων έχει, όση και το να άρχεις και να είσαι ηγέτης στρατεύματος, καθώς διασύρεται από αυτούς που βρίζουν την θάλασσα. Διότι και την πιο γενναία μου πράξη τότε κανείς δεν την θεώρησε άξια επαίνου.»

«Τι γενναίο θα πεις ότι έκαμες ή μήπως το ότι παρέκαμψες τον Μαλέα και το Σούνιο, αφού αναχαίτισες το πλοίο, που ορμούσε στην στεριά, και το ότι έκανες σωστή διάγνωση της κατεύθυνσης των ανέμων, που θα φέρονταν στην πρύμνη και την πλώρη, και πέρασες το πλοίο επάνω από τους υφάλους στην Κοίλη Εύβοια, όπου πολλές κορυφές βράχων τρυπούν την θάλασσα σαν σουβλιά;»

«Επειδή με οδηγείς στην διήγηση της ικανότητας στην διακύβερνηση πλοίου» είπε ο Απολλώνιος, «άκου τι μου φαίνεται ότι σωστά έκανα. Κάποτε στην θάλασσα των Φοινίκων ενέδρευαν πειρατές και κυκλοφορούσαν στις πόλεις, συγκεντρώνοντας ακριβείς πληροφορίες, για το ποιος και τι μεταφέρει. Όταν λοιπόν οι πράκτορες των πειρατών έμαθαν για το πλούσιο εμπόρευμα του πλοίου μου, με πήραν παράμερα και με ρωτούσαν, ποιο θα είναι το μερίδιό μου από τον ναύλο, κι εγώ τους απάντησα ότι θα είναι χίλιες δραχμές, επειδή ήμασταν τέσσερις οι κυβερνήτες του πλοίου.

- Σπίτι έχεις; με ρώτησαν.

- Ένα άθλιο καλύβι στο νησί Φάρος, όπου παλιά κατοικούσε ο Πρωτέας.

- Θα ήθελες λοιπόν να έχεις γη αντί θάλασσα, σπίτι αντί καλύβι, δεκαπλάσιο ναύλο και λύτρωση από μύριες συμφορές, που από την φουσκωμένη θάλασσα ορμούν στους κυβερνήτες των πλοίων;

Απάντησα ότι θέλω, αλλά ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου άξιο για ληστείες· οπότε ξεπέρασα τον ίδιο μου τον εαυτό σε ευφυΐα και θεωρούμαι άξιος βραβείου για το τέχνασμα. Όταν δηλαδή αυτοί προχωρούσαν και έλεγαν ότι θα μου δώσουν σακκούλια με δέκα χιλιάδες δραχμές, αν συμφωνούσα μαζί τους σ’ εκείνο που ήθελαν, τους ενθάρρυνα να μου το πουν, διότι θα έκανα τάχα τα πάντα, ώστε όλο το πλήρωμα να πάει με το μέρος τους.

Λένε λοιπόν ότι είναι πράκτορες πειρατών και ότι από μένα θέλουν να μην τους εμποδίσω να αιχμαλωτίσουν το πλοίο ούτε σε κάποια πόλη να προσορμιστώ κρυφά στο ακρωτήριο, διότι τα πειρατικά πλοία βρίσκονται αγκυροβολημένα σε κάποια καμπή αυτού, και ήθελαν να μου ορκιστούν ότι ούτε εμένα θα σκοτώσουν και ότι θα θανατώσουν όποιους εγώ ζητήσω. Εγώ πάλι δεν το θεωρούσα ασφαλές για τον εαυτό μου να τους συμβουλεύσω, επειδή φοβήθηκα μήπως στην απόγνωσή τους κάνουν έφοδο εναντίον του πλοίου στα ανοιχτά της θάλασσας και αφανιστούμε κάπου στο πέλαγος· αντιθέτως υποσχόμουν ότι θα εκτελέσω όσα ήθελαν, και τους είπα να ορκιστούν ότι πραγματικά θα τα τηρήσουν αυτά.

Αφού ορκίστηκαν, και μάλιστα μέσα σε ναό γινόταν η συζήτηση, πηγαίνετε, είπα, στα πλοία των πειρατών διότι εμείς θα σαλπάρουμε κατά την διάρκεια της νύχτας. Και γινόμουν ακόμη πιο πειστικός, επειδή έκανα λόγο για τα χρήματα, ότι δηλαδή θα μου καταμετρηθούν σωστά και μέχρι δεκάρας, όχι βέβαια προκαταβολικά, παρά μόλις γίνουν κύριοι του πλοίου. Αυτοί λοιπόν έφυγαν κι εγώ ανοίχθηκα στο πέλαγος, αφού παρέκαμψα το ακρωτήριο.»

«Και αυτά Απολλώνιε» είπε ο Ιάρχας, «τα θεωρείς πράξεις δικαιοσύνης;»

«Και επιπλέον» απάντησε «φιλανθρωπίας, διότι το να μην θυσιάσω τις ζωές των ανθρώπων, μήτε να ξεπουλήσω τα πράγματα των εμπόρων και να φανώ ανώτερος χρημάτων, αν και ήμουν ένας ναυτικός, νομίζω ότι πολλές μαζί αρετές συμπεριλαμβάνει αυτό.»

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Γ, Κεφάλαια ΧΧΙΙΙ-ΧΧΙV

Περί κοσμογονίας


Ρώτησε λοιπόν ο Απολλώνιος, από ποια πράγματα νομίζουν ότι έγινε η σύνθεση του κόσμου· και εκείνοι απάντησαν:

«Από στοιχεία.»

«Μήπως», είπε «από τέσσερα;»

«Όχι από τέσσερα» είπε ο Ιάρχας, «αλλά από πέντε.»

«Και ποιο θα μπορούσε να είναι το πέμπτο, κοντά στο νερό, τον αέρα, την γη και την φωτιά;»

«Ο αιθέρας» είπε ο Ιάρχας «ο οποίος πρέπει να θεωρείται ότι είναι η πηγή της γενέσεως των θεών, διότι, όπως τα πλάσματα που αναπνέουν αέρα είναι όλα θνητά, έτσι οι αθάνατες και θείες φύσεις αναπνέουν αιθέρα.»

Ξαναρώτησε ποιο από τα στοιχεία έγινε πρώτο, και ο Ιάρχας είπε: «Όλα μαζί έγιναν, διότι το ζώο δεν γεννιέται με δόσεις.»

«Ως ζώο» είπε, «να εννοώ τον κόσμο;»

«Αν βέβαια σκέπτεσαι σωστά, διότι αυτός δίνει ζωή στα πάντα.»

«Θηλυκό» είπε «να τον ονομάζουμε αυτόν ή με το όνομα του αντιθέτου φύλου;»

«Και με τα δύο» απάντησε «διότι ο ίδιος έρχεται σε σαρκική ένωση με τον εαυτό του και παίζει τον ρόλο και της μητέρας και του πατέρα στην παραγωγή ζωντανών όντων, και τον έρωτα του εαυτού του τον διατηρεί θερμότερο, απ’ όσο κάποιο άλλο πλάσμα προς το ταίρι του, έναν έρωτα που ενώνει αρμονικά τα δύο φύλα του. Γιατί όπως η κίνηση ενός ζώου υπαγορεύει την λειτουργία των χεριών και των ποδιών, σε συνεργασία με μια ψυχή μέσα του, από την οποία τίθεται σε κίνηση, έτσι πρέπει να θεωρούμε τα κομμάτια του σύμπαντος σαν να προσαρμόζονται επίσης μέσω της έμφυτης ψυχής του σε όλα τα πλάσματα, που έχουν γεννηθεί ή συλληφθεί. Και διότι οι συμφορές, οι οποίες μας βρίσκουν εξαιτίας των ξηρασιών, έρχονται σύμφωνα με την ψυχή εκείνου, όταν δηλαδή η δικαιοσύνη των ανθρώπων παρεκκλίνοντας ενεργεί με τρόπο επονείδιστο, τιθασεύεται το ζώο αυτό όχι με ένα χέρι, αλλά με πολλά και μυστηριώδη, τα οποία έχει στην διάθεσή του, και μολονότι λόγω του μεγέθους του δεν μπορεί κανείς να το χαλιναγωγήσει, παρ’ όλα αυτά κινείται πράο και υπάκουο.»

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Γ, Κεφάλαιο XXXIV

Περί οινοποσίας


Κατά την διάρκεια του προγεύματος, πλάι σε μια νεροπηγή, ο Δάμις, αφού γέμισε ένα ποτήρι από το κρασί που τους είχαν δώσει οι Ινδοί, είπε:

«Στο όνομα του Σωτήρα Δία Απολλώνιε, αυτό εδώ για σένα, που έχεις καιρό να πιεις. Διότι δεν νομίζω ότι και αυτό θα το αρνηθείς, όπως το κρασί των αμπελιών» και συγχρόνως έκανε σπονδή, επειδή είχε επικαλεσθεί το όνομα του Δία. Ο Απολλώνιος όμως γέλασε και είπε:

«Δεν κρατούμε τον εαυτό μας μακριά και από τα χρήματα Δάμι;»

«Μα τον Δία», απάντησε, «όπως σε πολλές περιπτώσεις το απέδειξες.»

«Άραγε λοιπόν», συνέχισε ο Απολλώνιος, «την χρυσή και την ασημένια δραχμή θα την αποφεύγουμε και δεν θα υποδουλωνόμαστε σε τέτοιου είδους νόμισμα, αν και χάσκουν όχι μόνον απλοί πολίτες αλλά και βασιλείς όταν το αντικρύζουν, ενώ όταν κάποιος μας δώσει χάλκινο νόμισμα αντί για ασημένιο ή μισόχρυσο και κίβδηλο, αυτό θα το πάρουμε επειδή δεν είναι εκείνο που οι πολλοί λαχταρούν; Αλλ’ όμως και νομίσματα έχουν οι Ινδοί από ορείχαλκο και μαύρο χαλκό, με τα οποία είναι υποχρεωμένοι να συναλλάσσονται όλοι όσοι προσέρχονται στον τρόπο ζωής των Ινδών. Τι λοιπόν; Αν οι αγαθοί νομάδες μας έδιναν χρήματα Δάμι και με έβλεπες να τα αποφεύγω, θα με συμβούλευες και θα με δίδασκες ότι χρήματα είναι μόνον εκείνα που χαράζουν οι Ρωμαίοι και ο βασιλιάς των Μήδων, ενώ η ύλη αυτών είναι διαφορετική, επειδή τάχα την επινόησαν οι Ινδοί; Και αν με έπειθες ως προς αυτά, τι είδους άνθρωπο θα με θεωρούσες; Όχι έναν άνθρωπο κίβδηλο και λιποτάκτη της φιλοσοφίας, χειρότερο ακόμη και από τους δειλούς και ριψάσπιδες στρατιώτες; Και όμως, αν πετάξει κανείς την ασπίδα, θα μπορούσε να βρεθεί μια άλλη εξίσου καλή με την προηγούμενη γι’ αυτόν που την πέταξε, κατά την γνώμη του Αρχιλόχου· την φιλοσοφία όμως πώς μπορεί να την ανακτήσει αυτός που την εξευτέλισε και την απέρριψε; Τώρα θα με συγχωρήσει ασφαλώς ο Διόνυσος που δεν υπέκυψα σε κανένα είδος κρασιού. Αν όμως προτιμούσα το κρασί της φοινικιάς απ’ το κρασί του αμπελιού, το ξέρω καλά, θα αγανακτούσε και θα έλεγε ότι περιφρόνησα το δικό του δώρο. [...] Κι όμως Δάμι, δεν είναι μόνο το κρασί των σταφυλιών που κάνει τους ανθρώπους να μεθούν, αλλά και των φοινίκων το κρασί τους διεγείρει σε βακχική μανία. Έχουμε μάλιστα συναντήσει ως τώρα πολλούς Ινδούς σε άθλια κατάσταση εξ αιτίας αυτού του κρασιού, άλλοι από τους οποίους χορεύουν και πέφτουν καταγής, και άλλοι τραγουδούν νυσταλέα, όπως ακριβώς σ’ εμάς εκείνοι που αποχωρούν από ένα συμπόσιο αργά την νύχτα και όχι την ώρα που αρμόζει. Και το ότι θεωρείς κρασί κι αυτό το πιοτό, το δείχνεις με το να προσφέρεις σπονδή στον Δία και με το να εύχεσαι όσα και με το κρασί. Αυτά που σου είπα Δάμι αφορούν εμένα. Διότι ούτε σ’ εσένα θα μπορούσα να απαγορεύσω να πιεις ούτε στους συνοδούς μας. Θα σας επέτρεπα μάλιστα να φάτε και από αυτά τα κρέατα, διότι η αποχή από αυτά δεν βλέπω να έχει καμμιά σχέση μ’ εσάς αλλά μ’ εμένα, ύστερα απ’ όσα έχω παραδεχθεί στην φιλοσοφία από παιδική ηλικία.»

Οι γύρω από τον Δάμι συμφώνησαν με τον λόγο αυτό και δέχθηκαν με ευχαρίστηση να φάνε, διότι ήταν της γνώμης ότι τόσο ευκολώτερα θα πορεύονται, όσο αφθονώτερα τρώγουν.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Β, Κεφάλαιο VII

Περί Βραχμάνων


Τι λογής ήταν οι άνδρες εκείνοι και με ποιο τρόπο κατοικούσαν την απόκρημνη αυτή τοποθεσία, ο ίδιος ο Απολλώνιος τα περιγράφει· διότι σ’ έναν λόγο του προς τους Αιγυπτίους λέει:

«Είδα Ινδούς Βραχμάνες να κατοικούν επάνω στην γη και όχι επάνω σ’ αυτήν, να είναι περιτειχισμένοι χωρίς τείχη, να μην κατέχουν τίποτε και να τα έχουν όλα.»

Αυτά τα έγραψε με τρόπο αινιγματικό, ενώ ο Δάμις λέει ότι αυτοί κοιμούνται καταγής, ότι στρώνουν πάνω στην γη χόρτα, τα οποία οι ίδιοι διαλέγουν, ότι τους είδε να αεροβατούν, δύο πήχεις πάνω από την γη, όχι για επίδειξη θαυματοποιίας, διότι οι άνδρες αυτοί έχουν αποβάλλει αυτή την ματαιοδοξία, και ότι, όσα κάνουν μετεωριζόμενοι με την βοήθεια του Ήλιου πάνω από την γη, τα κάνουν ως κάτι ευπρόσδεκτο από τον θεό. Το πυρ, που αποσπούν από την ακτίνα, αν και έχει υλική φύση, ούτε σε βωμό το καίνε ούτε σε κλιβάνους το φυλάνε, αλλά όπως οι ακτίνες που πηγάζουν από τον ήλιο και ανακλώνται στο νερό, ομοίως και το πυρ αυτό το θεωρούν μετέωρο και κινούμενο πέρα δώθε στον αιθέρα.

Προσεύχονται στον Ήλιο, ο οποίος κυβερνά τις εποχές σύμφωνα με την θέλησή του, ώστε αυτές να εναλλάσσονται κανονικά επί της γης και να ευημερεί η Ινδική, και κατά την διάρκεια της νυκτός θερμοπαρακαλούν την ακτίνα του φωτός να μην χαθεί λόγω του σκότους, αλλά να μείνει μαζί τους, ακριβώς όπως την έφεραν κάτω. Τέτοιο είναι λοιπόν το νόημα της φράσεως του Απολλωνίου «στην γη είναι οι Βραχμάνες και όχι στην γη.»

Το «περιτειχισμένοι χωρίς τείχη» πάλι δηλώνει τον αέρα, κάτω από τον οποίο ζουν, διότι, ενώ θεωρούνται ότι διαμένουν στο ύπαιθρο, απλώνουν ψηλά πάνω από τον εαυτό τους κάποια σκιά, και έτσι όταν βρέχει όχι μόνο δεν μουσκεύονται, αλλά και κάτω από τον ήλιο βρίσκονται, όταν αυτοί το θέλουν.

Τέλος το «μολονότι δεν κατέχουν τίποτε έχουν τα πάντα» ως εξής το εξηγεί ο Δάμις: όσες πηγές προς χάρη των Βάκχων αναπηδούν από την γη, όταν ο Διόνυσος αυτούς και την γη τραντάζει, τόσες υπάρχουν και σ’ αυτούς τους Ινδούς και όταν ψυχαγωγούνται και όταν ψυχαγωγούν. Εύλογα λοιπόν ο Απολλώνιος λέει ότι αυτοί που μπορούν να προμηθεύονται όσα θέλουν με τρόπο αυτόματο και χωρίς προσπάθεια, αυτοί έχουν εκείνα που δεν έχουν. Αυτοί συνηθίζουν να αφήνουν μακριά τα μαλλιά τους, όπως παλιά οι Λακεδαιμόνιοι και οι Θούριοι, οι Ταραντίνοι και οι Μήλιοι και γενικά εκείνοι στους οποίους επικρατούσαν τα λακωνικά ήθη, περιδένουν ταινία λευκή γύρω από το κεφάλι, περπατούν ξυπόλητοι και δίνουν στο ρούχο τους σχήμα όμοιο μ’ εκείνο των εξωμίδων. Η ύλη του ενδύματος είναι μαλλί, το οποίο το παράγει κατ’ ευθείαν η γη μόνη της, λευκό όπως της Παμφυλίας, μαλακώτερο όμως, ενώ το λίπος, όπως το λάδι της ελιάς, στάζει από αυτό.

Αυτό το μαλλί το κάνουν ιερό ένδυμα και αν κάποιος άλλος από τους Ινδούς επιχειρήσει να το ξεριζώσει, η γη αρνείται να αποχωρισθεί το μαλλί αυτό. Όσο για την δύναμη του δακτυλιδιού και της ράβδου, που και τα δύο τα φέρουν οι σοφοί, αυτά κατορθώνουν τα πάντα· αυτά τα δύο τα τιμούν με απερίγραπτο σεβασμό.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Γ, Κεφάλαιο XV