Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Η τοιχογραφία του Ιησού




Αυτή είναι μια τοιχογραφία του 2ου αιώνα που απεικονίζει τον Ιησού και βρίσκεται στις κατακόμβες της Ρώμης. Παρακάτω είναι μια σύγκριση αυτής με το πρόσωπο της Σινδόνης.


Τα πρόσωπα ταιριάζουν πολύ καλά, το οποίο υποδεικνύει ότι ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε την Σινδόνη ως μοντέλο. Αν είναι έτσι, η Σινδόνη δεν μπορεί να είναι μεσαιωνικό δημιούργημα.

Ο χαμένος θησαυρός


Κάποιος προσέφερε θυσίες στην Γη για να βρει θησαυρό και δεν δίσταζε ούτε στον Απολλώνιο να προσεύχεται για την ικανοποίηση της επιθυμίας του. Όταν ο Απολλώνιος αντιλήφθηκε τι επιθυμεί «πολύ φιλοχρήματο σε βλέπω» του είπε, και εκείνος «άτυχο όμως», απάντησε, «αφού δεν έχω παρά λίγα τα οποία δεν επαρκούν για να συντηρώ το σπίτι μου.»

«Φαίνεται», είπε, «ότι τρέφεις πολλούς και αργόσχολους υπηρέτες, χωρίς ωστόσο να δείχνεις ότι είσαι ανόητος.»

Και εκείνος, αφού δάκρυσε ελαφρά μ’ αυτήν την κουβέντα, είπε: «Έχω τέσσερις κόρες και μου χρειάζονται τέσσερις προίκες, ενώ εγώ διαθέτω μόνον είκοσι χιλιάδες δραχμές περίπου· όταν αυτές διανεμηθούν στις θυγατέρες μου, εκείνες θα νομίσουν ότι έχουν πάρει λίγα και εγώ θα χαθώ μη έχοντας πια τίποτα.»

Ο Απολλώνιος ένοιωσε συμπάθεια γι’ αυτόν και του είπε: «Θα φροντίσουμε για σένα και εγώ και η Γη, γιατί λένε ότι εσύ προσφέρεις θυσίες σ’ αυτήν.»

Και λέγοντας αυτά προχώρησε προς τα προάστια, όπως κάνουν οι έμποροι καρπών. Εκεί είδε ένα κτήμα γεμάτο ελαιόδεντρα, που του άρεσαν, διότι ήταν όμορφα και μεγάλα και ανάμεσά τους υπήρχε ένας μικρός κήπος, μέσα στον οποίο διακρίνονταν σμήνη μελισσών και άνθη· μπήκε στον κήπο αυτό, για να εξετάσει πιο προσεκτικά κάτι, και αφού προσευχήθηκε στην Πανδώρα, πήρε τον δρόμο της επιστροφής για την πόλη. Εκεί επισκέφθηκε τον ιδιοκτήτη του αγρού, ο οποίος είχε πλουτίσει από μεγάλες παρανομίες και έκανε επίδειξη της περιουσίας που είχε αποκτήσει με απάτες.

«Το τάδε κτήμα», τον ρώτησε, «πόσο το αγόρασες και πόσο κοπίασες σ’ αυτό;»

Και όταν εκείνος είπε ότι την προηγούμενη χρονιά είχε αγοράσει τον αγρό με εικοσιπέντε χιλιάδες δραχμές και ότι δεν τον είχε καλλιεργήσει ακόμη, τον έπεισε να του τον πουλήσει με είκοσι χιλιάδες δραχμές, προσφέροντας ως ανέλπιστο δώρο τις πέντε χιλιάδες δραχμές.

Ο πατέρας των κοριτσιών όμως, επειδή ήταν παθιασμένος με την ιδέα του θησαυρού, δεν μπορούσε να εκτιμήσει την αξία του δώρου, ούτε πίστευε ότι με τον αγρό στην κατοχή του βρίσκεται στα λεφτά του· αντιθέτως, νόμιζε ότι είχε λιγότερα, όταν θα μπορούσε να έχει πάνω του τις είκοσι χιλιάδες δραχμές, ενώ ο αγρός που αγόρασε μ’ αυτές βρισκόταν στο έλεος της πάχνης, του χαλαζιού και των άλλων θεομηνιών, που καταστρέφουν τους καρπούς.

Όταν όμως βρήκε αμέσως έναν αμφορέα με τρεις χιλιάδες δαρεικούς κοντά στην κυψέλη του κήπου και συγχρόνως είχε καλή σοδειά από τα ελαιόδεντρα, την ώρα μάλιστα που η υπόλοιπη χώρα μαστιζόταν από αφορία, δόξαζε τον Απολλώνιο με ύμνους και το σπίτι του γέμισε με μνηστήρες και ανθρώπους που τον υπηρετούσαν.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Ζ, Κεφάλαιο ΧΧΧΙΧ

Περί ρητόρων


Μερικοί κατηγορούσαν τον Απολλώνιο ότι αποφεύγει την παρουσία των κυβερνητών και ότι οδηγεί τους ακροατές του ως επί το πλείστον σε απόμερα σημεία· αλλά όταν κάποιος θέλοντας να τον περιπαίξει είπε ότι απομακρύνει το κοπάδι των προβάτων, μόλις πληροφορείται ότι πλησιάζουν οι ικανοί ρήτορες, απάντησε:

«Ναι μα τον Δία, για να μην ορμούν οι λύκοι στο κοπάδι.»

Ποιο ήταν όμως το νόημα αυτών των λόγων; Επειδή έβλεπε τους ρήτορες να αποσπούν τον θαυμασμό του πλήθους και να μεταβαίνουν από την φτώχεια στον πλούτο, και να αποδέχονται την απέχθεια ούτως ώστε και να την εμπορεύονται ακόμη, προσπαθούσε να απομακρύνει τους νέους από την συναναστροφή με αυτούς, ενώ όσους συναναστρεφόταν τους συμβούλευε με καυστικούς χαρακτηρισμούς, σαν να τους ξέπλενε από έναν τερατώδη λεκέ.

Έτρεψε ανέκαθεν μια καχυποψία απέναντι στους ρήτορες, αλλά στην Ρώμη διατέθηκε τόσο άσχημα κατά της τέχνης τους, εξαιτίας των δεσμωτηρίων, των δεσμωτών και των θυμάτων, ώστε όλα αυτά να τα θεωρεί έργα των συκοφαντών και αυτών που είχαν μεγάλη ιδέα για την ρητορική τους ικανότητα μάλλον παρά των τυράννων.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Θ, Κεφάλαιο ΧΧΙΙ

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Το άγαλμα της Αφροδίτης


Κάποιος έδειχνε ερωτευμένος με το άγαλμα της Αφροδίτης, το οποίο βρίσκεται γυμνό στην Κνίδο, και προσέφερε αφιερώματα σ’ αυτό, ενώ υποσχόταν και άλλα για γάμο με την θεά. Στον Απολλώνιο φάνηκε γενικά άτοπο αυτό, επειδή όμως οι Κνίδιοι δεν το απέρριπταν, αλλά έλεγαν ότι η θεά θα φανεί πιο ζωντανή εάν ήταν κάποιος ερωτευμένος μαζί της, αποφάσισε να απαλλάξει το ιερό από τον παραλογισμό αυτό.

Και όταν οι Κνίδιοι τον ρώτησαν αν θέλει να διορθώσει κάτι από τα σχετικά με τις θυσίες ή τις προσευχές, απάντησε: «Θα διορθώσω τα μάτια σας, αλλά τα πατροπαράδοτα του ιερού ας μείνουν όπως είναι.»

Αφού λοιπόν κάλεσε αυτόν που συμπεριφερόταν με απρέπεια, τον ρώτησε αν πιστεύει στους θεούς, και όταν εκείνος είπε ότι τόσο πολύ πιστεύει σε αυτούς, ώστε και να τους ερωτεύεται ακόμη, και έκανε μάλιστα λόγο και για γάμο, για τον οποίο νόμιζε ότι πρέπει να θυσιάσει, του είπε:

«Οι ποιητές προβάλλουν ανθρώπους σαν τον Αγχίση και τον Πηλέα με το να λένε ότι υπήρξαν σύζυγοι θεαινών, εγώ όμως σχετικά με τον αμοιβαίο έρωτα γνωρίζω τα εξής: οι θεοί θεούς ερωτεύονται, οι άνθρωποι ανθρώπους, τα ζώα άλλα ζώα και γενικά τα όμοια άλλα όμοιά τους, με σκοπό να γεννήσουν γνήσια και ομοειδή τέκνα, ενώ εκείνο που ανήκει σε διαφορετικό γένος, όταν ενωθεί με ξένο προς τον εαυτό του, αυτό ούτε δεσμός είναι ούτε έρωτας. Και αν αναλογιζόσουν την περίπτωση του Ιξίωνα, ούτε καν θα περνούσε απ’ το μυαλό σου να μην ερωτεύεσαι τους ομοίους σου· και εκείνος μεν δεμένος πάνω σ’ έναν τροχό στριφογυρίζει στον ουρανό, εσύ όμως, αν δεν φύγεις από το ιερό θα χαθείς από ολόκληρη την γη και ούτε θα μπορείς να ισχυριστείς ότι οι θεοί δεν αποφάσισαν δίκαια για σένα.»

Με τον τρόπο αυτό ο παραλογισμός του ανθρώπου έσβησε, και αυτός που έλεγε ότι είναι ερωτευμένος, έφυγε, αφού θυσίασε για να ζητήσει συγγνώμη.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Z, Κεφάλαιο XL

Περί μαντικής


Όταν κάποτε συζητούσαν για την πρόγνωση και ο Απολλώνιος έδειχνε να είναι προσκείμενος στην σοφία αυτή και έστρεφε τις περισσότερες συζητήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση, ο Ιάρχας τον επαίνεσε και του είπε:

Εκείνοι που ευχαριστούνται με την μαντική, καλέ μου Απολλώνιε, με την βοήθεια αυτής αποκτούν θεϊκή ιδιότητα και ενεργούν για την σωτηρία των ανθρώπων. Διότι το να επιτύχει κανείς όσα πρέπει, αφού επισκεφθεί τον ναό κάποιου θεού, και πολύ περισσότερο, καλέ μου, το να τα προβλέψει μόνος του και να τα προαναγγείλει στους άλλους, που δεν τα γνωρίζουν, το θεωρώ ότι είναι χαρακτηριστικό ανθρώπου εξαιρετικά ευλογημένου και ότι κατορθώνει το ίδιο με τον Απόλλωνα τον Δελφικό.

Όπως όμως απαιτεί η μαντική τέχνη από εκείνους που πηγαίνουν να ζητήσουν χρησμό να είναι καθαροί, γιατί αλλοιώς θα τους πει «βγες απ’ τον ναό», έτσι μου φαίνεται καλό ο άνδρας που πρόκειται να κάνει πρόγνωση να είναι αγνός, δηλαδή ούτε κηλίδα να μολύνει την ψυχή του ούτε σημάδια αμαρτημάτων να έχουν αποτυπωθεί στην διάνοιά του, ώστε να μπορεί με καθαρότητα να προφητεύει για τον εαυτό του και για τον τρίποδα που φέρει στο στήθος του. Διότι έτσι θα δίνει αποτελεσματικότερες και αληθέστερες απαντήσεις· γι’ αυτό δεν πρέπει να απορείς που κι εσύ κατέχεις την γνώση αυτή, αφού τόσο πολύ αιθέρα φέρεις στην ψυχή σου.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Γ, Κεφάλαιο XLII

Ο Απολλώνιος στην Βαβυλώνα


Όταν ο Απολλώνιος έφτασε στην Βαβυλώνα, ο σατράπης στις μεγάλες πύλες, μαθαίνοντας ότι έχει έλθει με σκοπό να πλουτίσει τις γνώσεις του, του παρουσίασε ένα χρυσό ομοίωμα του βασιλιά, το οποίο αν δεν προσκυνούσε κάποιος, δεν του επιτρεπόταν να μπει στην πόλη. Αυτό δεν επιβαλλόταν στους πρεσβευτές των Ρωμαίων, όποιος όμως ερχόταν από τους βαρβάρους ή περιόδευε την χώρα, το θεωρούσαν προσβολή αν δεν προσκυνούσε το ομοίωμα. Τέτοιες ανοησίες επιβάλλουν οι σατράπες στις χώρες των βαρβάρων.

Όταν λοιπόν ο Απολλώνιος είδε το ομοίωμα ρώτησε «ποιος είναι αυτός;», και ακούγοντας ότι είναι ο βασιλιάς είπε: «Αυτός που προσκυνείτε , αν επαινεθεί από μένα, αφού αποδειχθεί καλός και αγαθός, θα έχει λάβει την μεγαλύτερη τιμή». Και λέγοντας αυτά πέρασε από τις πύλες. [...]

Όταν παρουσιάστηκε ο Απολλώνιος, ο πιο ηλικιωμένος από αυτούς τον ρώτησε, γιατί έδειξε περιφρόνηση απέναντι στον βασιλιά. Και εκείνος απάντησε: «Δεν τον περιφρόνησα ακόμη».

Και όταν τον ξαναρώτησε, «θα υπήρχε περίπτωση να τον περιφρονήσεις;», απάντησε «ναι, μα τον Δία, εάν κατά την συναναστροφή μου μ’ αυτόν δεν διαπίστωνα ότι είναι καλός και αγαθός.»

«Και σαν τι είδους δώρα του πηγαίνεις;»

Κι όταν ο Απολλώνιος του απαρίθμησε την ανδρεία, την δικαιοσύνη και τα σχετικά, «για ποιο λόγο», ρώτησε, «επειδή τάχα δεν τις έχει τις αρετές αυτές;»

«Μα τον Δία», είπε, «για να μάθει και να τις χρησιμοποιεί εάν πράγματι τις έχει.» [...]

Ατενίζοντας τότε ο βάρβαρος τον πλαϊνό του είπε: «Δώρο μας τον στέλνει κάποιος θεός τον άνδρα αυτόν, διότι όταν ένας ενάρετος συναναστρέφεται άλλον ενάρετο, θα καταστήσει πολύ καλύτερο τον βασιλιά μας και σωφρονέστερο και γλυκύτερο, γιατί αυτές οι αρετές διαφαίνονται στον άνδρα.» [...]

Όταν ο βασιλιάς είπε ότι χαίρεται και αγάλλεται με την άφιξη του Απολλωνίου περισσότερο απ’ το αν αποκτούσε τους θησαυρούς Περσών και Ινδών και τους προσέθετε σ’ αυτά που έχει, και ότι τον δέχεται ως φιλοξενούμενο και συγκάτοικο στην βασιλική στέγη, «εάν εγώ βασιλιά», είπε, «όταν ερχόσουν στην πατρίδα μου τα Τύανα, είχα την απαίτηση να κατοικήσεις όπου και εγώ, θα δεχόσουν να κατοικήσεις;»

«Μα τον Δία», είπε, «εάν επρόκειτο να κατοικήσω σε τόσο μεγάλο σπίτι, όσο να δεχθεί τους δορυφόρους και τους σωματοφύλακές μου κι εμένα τον ίδιο με λαμπρότητα.»

«Το ίδιο ισχύει και για μένα», είπε, «διότι εάν κατοικήσω σε σπίτι μεγαλύτερο από τις ανάγκες μου, θα ζήσω άσχημα, αφού η υπερβολή στενοχωρεί τους σοφούς περισσότερο απ’ ότι η έλλειψη εσάς· ας με φιλοξενήσει λοιπόν κάποιος ιδιώτης ο οποίος έχει όσα εγώ, και θα συχνάζω κοντά σου όσο θέλεις.»

Συμφώνησε ο βασιλιάς, για να μην κάνει κατά λάθος κάτι δυσάρεστο, και τον έστειλε να κατοικήσει μ’ έναν ενάρετο Βαβυλώνιο ευγενικής καταγωγής. [...]

Όταν κάποτε ο βασιλιάς τού έδειχνε την σήραγγα κάτω από τον Ευφράτη και τον ρώτησε, «πώς σου φαίνεται το θαύμα αυτό;», ο Απολλώνιος, θέλοντας να υποβαθμίσει το θαυμαστό αυτό έργο, είπε: «Θαύμα θα ήταν, ω βασιλιά, αν μπορούσατε να βαδίζετε με τα πόδια πάνω σ’ αυτό το βαθύ και αδιάβατο ποτάμι.»

Όταν πάλι του έδειχνε τα τείχη των Εκβατάνων και έλεγε ότι αυτά είναι η κατοικία των θεών, είπε: «Θεών δεν είναι εξάπαντος, εάν όμως είναι ανδρών δεν το γνωρίζω· διότι βασιλιά η πόλη των Λακεδαιμονίων κατοικείται ατείχιστη.»

Όταν ο βασιλιάς δίκασε κάποια διαφορά μεταξύ κωμοπόλεων και καυχιόταν στον Απολλώνιο ότι εξέδωσε απόφαση μόλις μετά από δύο ημερών ακρόαση, «άργησες να βρεις το δίκαιο», του είπε.

Και όταν κατέφθαναν από τις υποτελείς επαρχίες σωροί από χρήματα, αφού ο βασιλιάς άνοιξε τα θησαυροφυλάκια, έδειχνε τα χρήματα στον Απολλώνιο, για να τον παρασύρει στην επιθυμία του πλούτου, εκείνος, χωρίς καθόλου να θαμπωθεί, είπε: «Για σένα βασιλιά αυτά είναι χρήματα, για μένα όμως άχυρα.»

«Πώς λοιπόν», ρώτησε ο βασιλιάς, «θα κάνω καλή χρήση αυτών;»

«Εάν τα χρησιμοποιήσεις σωστά», είπε, «διότι είσαι βασιλιάς».

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Α, Κεφάλαια XXVII-XXXVIII

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Η Ναζαρέτ στα χρόνια του Ιησού




Ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» αποτελεί τη γνωστότερη ίσως κινηματογραφική παραγωγή που σχετίζεται με τη ζωή της κεντρικής φιγούρας του Χριστιανισμού, όπως αυτή περιγράφεται στα ευαγγέλια. Πως θα αντιδρούσατε όμως αν μαθαίνατε ότι η πόλη της Ναζαρέτ δεν αναφέρεται σε κανένα από τα κείμενα της εποχής και πως η ύπαρξή της στα χρόνια όπου τοποθετείται η δράση του Ιησού αποτέλεσε εφεύρεση των πρώτων χριστιανών για να αποκτήσουν νόημα οι ευαγγελικές αφηγήσεις; Ας εξετάσουμε την υπόθεση αυτή αναλυτικότερα…

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που έχουν προκύψει από την έρευνα των Μυθικιστών για τον ιστορικό Ιησού σχετίζεται άμεσα με την γενέτειρά του, τη Ναζαρέτ, που αποτελεί στις μέρες μας έναν από τους γνωστότερους προορισμούς χριστιανών προσκυνητών στο Ισραήλ. Κι αυτό γιατί, όπως υποστηρίζουν, δεν υπάρχουν ισχυρά επιχειρήματα που να πιστοποιούν ότι μια τέτοια πόλη όντως υπήρξε στα χρόνια που υποτίθεται ότι έζησε και μεγάλωσε ο Ιησούς.

Στηριζόμενος στα ευρήματα που έχουν έρθει μέχρι στιγμής στο φως, στις επίσημες εκθέσεις των Καθολικών – κυρίως – αρχαιολόγων, αλλά και στα έργα των ιστορικών της περιοχής, ο ερευνητής Rene Salm αφιέρωσε ένα ολόκληρο βιβλίο με τίτλο «The Myth of Nazareth: The Invented Town of Jesus» (2008) στην προσπάθειά του να αποδείξει ότι ο τόπος που σήμερα αποκαλείται Ναζαρέτ κατοικήθηκε μόλις μετά το 70 μ.α.χ.χ, αμέσως δηλαδή μετά το τέλος του πρώτου Ιουδαϊκού Πολέμου.

Ψάξε ψάξε…

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αναζητώντας κανείς την ιστορική Ναζαρέτ σε προευαγγελικές πηγές, η αλήθεια είναι ότι δεν θα εντοπίσει καμία απολύτως αναφορά για αυτήν. Ούτε η Παλαιά Διαθήκη, ούτε το εβραϊκό Ταλμούδ, ούτε ο Παύλος, ούτε κάποιος αρχαίος γεωγράφος δεν κάνει αναφορά σε κάποια Ναζαρέτ στη Γαλιλαία. Ακόμα και ο μεγάλος Ιουδαίος ιστορικός, Φλάβιος Ιώσηπος (37-100 μ.α.χ.χ), δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα για τη Ναζαρέτ, αν και στο έργο του απαριθμεί και παρουσιάζει 45 περίπου πόλεις και χωριά της ευρύτερης περιοχής. Παρ’ όλα αυτά, φροντίζει να αναφερθεί στην πόλη Γιάφα, που βρίσκεται ένα περίπου μίλι νοτιοδυτικά της σημερινής πόλης της Ναζαρέτ. Μάλιστα ο ίδιος μάλιστα φαίνεται πως έζησε εκεί για ένα διάστημα.

Όμως η γεωγραφική θέση της Γιάφα δεν υπήρξε σταθερή. Kατά την εποχή του Μπρούντζου και του Σιδήρου φαίνεται να περιελάμβανε και την περιοχή που βρίσκεται η σημερινή Ναζαρέτ. Τα ίδια ισχύουν και για αρκετές από τις μεγάλες πόλεις της Ιουδαίας που αναφέρονται στην Π. Διαθήκη. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα αρχαιολογικά στοιχεία (αρκετά από τα οποία ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια ερευνών Καθολικών αρχαιολόγων τη δεκαετία του 1920), η περιοχή της σημερινής Ναζαρέτ (με την ονομασία Γιάφα) κατοικείτο από το 2.000 π.α.χ.χ έως το 730 π.α.χ.χ. Τότε ήταν που οι Ασσύριοι εισέβαλλαν στο Ισραήλ και κατέστρεψαν αρκετές πόλεις. Ετσι από τα τέλη του 8ου προχριστιανικού αιώνα, η περιοχή εγκαταλείπεται και δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να μαρτυρά ανθρώπινη παρουσία. Αλλωστε ο αποπληθυσμός της Γαλιλαίας εκείνη την χρονική περίοδο δεν αφορά μόνο τη Γιάφα, όπως διαβεβαιώνει μέσω της έρευνάς του ο Ισραηλινός αρχαιολόγος Zvi Gal. Παρ’ όλα αυτά η επίσημη θέση της εκκλησίας είναι πως η περιοχή που βρίσκεται σήμερα η πόλη της Ναζαρέτ κατοικείται αδιαλείπτως από το 2.000 π.α.χ.χ μέχρι και σήμερα…

Στα… νεότερα χρόνια

Όπως μας πληροφορεί ο εβραίος ιστορικός Ιώσηπος, η συναγωγή της «νέας» Γιάφα καταστράφηκε από επιδρομή των Ρωμαίων το 67 μ.α.χ.χ στα πλαίσια του Ιουδαϊκού Πολέμου. 15.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν, ενώ τα γυναικόπαιδα πιάστηκαν αιχμάλωτοι και μεταφέρθηκαν μακριά.

Οι επιζήσαντες έπρεπε να αναζητήσουν έναν τόπο για την ταφή των νεκρών τους. Και η ιδανική περιοχή βρέθηκε σε μια καλά προστατευμένη κοιλάδα, ένα περίπου μίλι βορειοανατολικά. Πάνω σε αυτή την «ανώνυμη» νεκρόπολη χτίστηκε χρόνια μετά η πόλη με το όνομα Ναζαρέτ, κάτι που – σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό ερευνητή Kenneth Humphreys – έγινε κατά την «εξέγερση του Μπαρ Κοχμπά» το 135 μ.α.χ.χ.



Πάνω σε αυτά τα αντικείμενα «παίζεται» τις τελευταίες δεκαετίες όλο το debate αναφορικά με την ιστορικότητα της πόλης της Ναζαρέτ στα χρόνια που τοποθετείται από τα ευαγγέλια η δράση του Ιησού.

Οι λάμπες λαδιού και η αρχαιολογική έρευνα

Ποια είναι όμως τα σημαντικότερα χρονολογημένα αρχαιολογικά ευρήματα πάνω στα οποία έχουν «πατήσει» οι υποστηρικτές της υπόθεσης για την ύπαρξη της Ναζαρέτ στα χρόνια του Ιησού; Αυτά αφορούν κυρίως έξι λάμπες λαδιού που ανακαλύφθηκαν το 1931 και χαρακτηρίστηκαν από τον Καθολικό συγγραφέα, C. Kopp, ως «ελληνιστικές», της περιόδου δηλαδή ανάμεσα στο 330 και το 63 π.α.χ.χ. Στην πραγματικότητα οι λάμπες αυτές προέρχονται από τη Μέση και Υστερη Ρωμαϊκή περίοδο, δηλαδή κάπου ανάμεσα στο 70 και το 300 μ.α.χ.χ, όπως παραδέχεται στη μελέτη του το 1969 ο Καθολικός αρχαιολόγος, Eugenio Bagatti.

Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα της «νέας εποχής» που έχουν έρθει στο φως, ξεκινούν από τον 1ο μεταχριστιανικό αιώνα και αφορούν έναν αρκετά μεγάλο αριθμό λαμπών λαδιού «Ηρωδικού» τύπου. Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτού του τύπου οι λάμπες – έχουν δανειστεί το όνομά τους από την οικογένεια των Ηρώδων – χρησιμοποιούνταν στην περιοχή της Γαλιλαίας έως και το 150 μ.α.χ.χ. Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν εδώ είναι «πόσο παλιές είναι αυτές οι λάμπες;». Την απάντηση ήρθε να δώσει η αρχαιολόγος Nurit Feig, η οποία το 1981 έφερε στο φως αρκετές τέτοιες λάμπες – όμοιες με αυτές που είχαν ανακαλυφθεί νωρίτερα από τον Bagatti – σε ένα σύμπλεγμα τάφων 2,6 χιλιόμετρα ανατολικά του «ναού της Σύλληψης». Μέσω των σύγχρονων μεθόδων χρονολόγησης, η Feig κατέληξε στο συμπέρασμα πως η κατασκευή αυτών των «Ηρωδικού» τύπου λαμπών πρέπει να τοποθετηθεί ανάμεσα στο 50 και το 150 μ.α.χ.χ.

Γιατί Ναζαρέτ;

Αν τελικά η πόλη της Ναζαρέτ δεν υπήρξε στα χρόνια που τα ευαγγέλια τοποθετούν τη δράση του Ιησού, τότε γιατί οι συγγραφείς τους να έπλασαν μια φανταστική πόλη για τον πρωταγωνιστή των έργων τους; Και το κυριότερο, γιατί επέλεξαν να την ονομάσουν έτσι; Μια γλωσσολογική έρευνα στο όλο ζήτημα δείχνει να παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και κατά τους σύγχρονους Μυθικιστές, ίσως να αποτελεί τη λύση του «μυστηρίου Ναζαρέτ».

Στην Καινή Διαθήκη ο Ιησούς χαρακτηρίζεται ως «Ναζωραίος» ή «Ναζαρηνός» δώδεκα φορές. Ο όρος αυτός σήμαινε στα εβραϊκά τον «κεχρισμένο» (η λέξη Nazara είχε τη σημασία της αλήθειας) ή τον «Εσσαίο». Οι Εσσαίοι ήταν μια ιουδαϊκή εσχατολογική σέκτα εκείνης της περιόδου που φυσικά δεν είχε απολύτως καμία σχέση με κάποιον τόπο ονόματι Ναζαρέτ.

Φαίνεται όμως πως οι δημιουργοί των ευαγγελικών κειμένων (που είχαν οπωσδήποτε άμεση επαφή με πρότερα ιουδαϊκά εσχατολογικά χωρία – είναι άλλωστε γνωστή και προφανής η ευαγγελική απόπειρα σύνδεσης της δράσης του Ιησού με προφητείες και πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης), δεν κατανόησαν αυτές τις ετυμολογίες και έδωσαν στον όρο Ναζωραίος έναν καθαρά τοπικό χαρακτήρα. Ετσι η μετέπειτα «εφεύρεση» μιας πόλης με το όνομα Ναζαρέτ, μέσα στην οποία θα μεγάλωνε ο μικρός Ιησούς, ήταν επιτακτική.



Η πόλη της Ναζαρέτ όπως είναι σήμερα.


Το παράδοξο με τον ναό της σύλληψης

Ο «ναός της σύλληψης» στη Ναζαρέτ, χτίστηκε στο σημείο που, σύμφωνα με την παράδοση, εμφανίστηκε στη Μαρία ο άγγελος Γαβριήλ αναγγέλοντάς της τη γέννηση του Ιησού. Η μεγαλοπρεπής αυτή εκκλησία έχει ανεγερθεί πάνω από το «πηγάδι της Παναγίας», το οποίο ανακάλυψε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες η 80χρονη Ελένη (μητέρα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου), μετέπειτα αγία των χριστιανών, κατά την επίσκεψή της στην περιοχή στις αρχές του 4ου μεταχριστιανικού αιώνα.

Το περίεργο όμως είναι πως ο «ναός της σύλληψης» έχει ανεγερθεί ακριβώς στο κέντρο ενός προγενέστερου αρχαίου ρωμαϊκού νεκροταφείου. Γεγονός παράδοξο, καθώς σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις, η επαφή με τους νεκρούς αποτελούσε ένα καθαρτικό τελετουργικό, γι’ αυτό και οι τάφοι έπρεπε να σκάβονται αρκετά έξω από τα όρια της εκάστοτε πόλης ή χωριού. Αυτό σημαίνει ότι η ύπαρξη ενός νεκροταφείου μέσα στα όρια μιας Ιουδαϊκής πόλης του 1ου μεταχριστιανικού αιώνα ήταν ουσιαστικά απαγορευτική.

Το στοιχείο αυτό έμοιαζε να αγνοείται από τους καθολικούς αρχαιολόγους μέχρι και τη δεκαετία του ’50. Όταν το ζήτημα «άνοιξε» προς συζήτηση, κάποιοι από αυτούς έφτασαν στο σημείο να υποστηρίξουν πως οι συγκεκριμένοι τάφοι φιλοξενούσαν μέλη της οικογένειας του Ιησού ή, σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Bagatti, πως επρόκειτο για τάφους σταυροφόρων (!), άποψεις οι οποίες γρήγορα εγκαταλείφθηκαν κάτω από το βάρος των ευρημάτων. Ετσι το θέμα… «ξεχάστηκε» για να επανέλθει στις μέρες μας από τον Salm.

Να σημειωθεί εδώ ότι αντίστοιχη παράδοξη ιστορία υπάρχει και με την ανακάλυψη του «Τιμίου Σταυρού» (και πάλι από την Ελένη!), που υποτίθεται πως βρέθηκε κάτω από ναό της Αφροδίτης τρεις αιώνες μετά τα γεγονότα που περιγράφονται στα ευαγγέλια. Ως γνωστόν, οι Εθνικοί/Παγανιστές δεν έχτιζαν τους ναούς και τα ιερά τους σε τοποθεσίες που κατά το παρελθόν είχαν στηθεί εκτελεστικά αποσπάσματα ή γεγονότα που περιελάμβαναν βασανισμούς.

Έλληνες Μυθικιστές

Ο Μάριος Μπέγζος για τον Ιησού


Τα παρακάτω είναι από μια συνέντευξη του κοσμήτορα της θεολογικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Μάριου Μπέγζου το 2010 σχετικά με την ιστορικότητα του Ιησού.

*  *  *

Με την ιδιότητά σας πια την επιστημονική, τι λένε οι ιστορικοί για τον Ιησού; Είναι απολύτως αποδεδειγμένο ότι υπήρξε ιστορικό πρόσωπο;

– Υπάρχουν κάποιες ιστορικές μαρτυρίες για τον Ιησού, αλλά το σημαντικότερο για τον Ιησού δεν είναι η ιστορική του ύπαρξη, είναι η πίστη των ανθρώπων. Δηλαδή είναι σαν να ρωτάμε, αν φέρουμε παράδειγμα από τον χώρο της τέχνης, αν οι αδελφοί Καραμάζωφ υπήρχαν και έγινε η δίκη τους και έχουμε τα πρακτικά και είναι ή δεν είναι έτσι… Πάντοτε στον χώρο της πίστης μιλάς για την σημασία του πράγματος και όχι για το ίδιο το πράγμα το οποίο σε τελευταία ανάλυση χλωμιάζει.

Επειδή είναι χώρος πνευματικός και λειτουργούν άλλες σταθερές…

– Άλλες σταθερές και κοιτάξτε… Κάτι το οποίο αποδεικνύεται, επιβάλλεται κιόλας. Αν η ύπαρξη του Χριστού αποδεικνυόταν μαθηματικώς – ιστορικώς, θα ήταν υποχρεωτική για τους ανθρώπους, ενώ τώρα είναι στην διάθεση των ανθρώπων. Δεν είναι υποχρεωτική, δεν είναι δεσμευτική.


Προβλήματα με τα Ευαγγέλια


Ο κήπος της Γεσθημανή

Αναλογιστείτε τη σκηνή στον Κήπο της Γεσθημανή. Όλοι οι Συνοπτικοί λένε την ιστορία περίπου το ίδιο (εκτός από τον Ιωάννη που την παραλείπει επειδή δεν του αρέσει να δείχνει τον Ιησού σε στιγμές ανθρώπινης αδυναμίας). Τη νύχτα πριν τη σύλληψή του, τη νύχτα πριν τη σταύρωσή του, ο Ιησούς νιώθει για μία φορά στη ζωή του ανησυχία, ίσως και φόβο για το μέλλον. Σε έναν κήπο ονόματι Γεσθημανή αφήνει τους περισσότερους μαθητές του πίσω, παίρνοντας μαζί του μόνο τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και τους λέει να τον φυλάνε ενώ πάει να προσευχηθεί. Όταν επιστρέφει τους βρίσκει και τους τρεις να κοιμούνται. Αυτό συμβαίνει άλλες δυο φορές για έμφαση και έπειτα έρχεται ο Ιούδας με τους στρατιώτες για να τον συλλάβουν. Η ιστορία βρίσκεται στον Μάρκο στο κεφάλαιο 14, στον Ματθαίο στο 26 και στον Λουκά στο 22.

Το πρόβλημα είναι το εξής: τα ίδια τα ευαγγέλια λένε πως ενώ ο Ιησούς προσευχόταν, οι μαθητές είχαν μείνει πίσω με εξαίρεση τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, που και αυτοί κοιμόντουσαν. Εν ολίγοις, κανείς δεν παρακολουθούσε τον Ιησού να προσεύχεται. Ωστόσο τα ευαγγέλια καταγράφουν τη σκηνή σαν να μην αποτελεί αυτό πρόβλημα! Πώς γίνεται αυτό; Ποιος τα κατέγραψε αυτά;

Οι Φαρισαίοι πηγαίνουν στον Πιλάτο

Το ίδιο πρόβλημα εμφανίζεται στο τέλος του Ματθαίου 27:62-66. Οι Φαρισαίοι πηγαίνουν κρυφά στον Πιλάτο και του ζητάνε να βάλει φρουρούς στον τάφο για να εμποδίσουν τους Χριστιανούς να κλέψουν το σώμα του αρχηγού τους. Πώς γίνεται να βρίσκεται αυτό μέσα σε ένα ευαγγέλιο; Ποιος τα κατέγραφε αυτά; Σίγουρα κανείς από τους μαθητές του Ιησού ή τους υποστηρικτές του δεν ήταν παρόντες στο περιστατικό αυτό.

Οι πειρασμοί του Ιησού στην έρημο

Άλλη μια φορά, σε άλλη μία διάσημη ευαγγελική περικοπή, βλέπουμε τους ευαγγελιστές να καταγράφουν πληροφορίες για τη ζωή του Ιησού στις οποίες δε θα έπρεπε να είχαν πρόσβαση. Μετά τη βάπτισή του ο Ιησούς πηγαίνει στην έρημο για να νηστέψει για 40 μέρες και ο Σατανάς τον πειράζει προσφέροντάς του δύναμη και δόξα. Και πάλι – ποιος τα καταγράφει αυτά; Πήγε κάποιος ευαγγελιστής μαζί του στην έρημο; Μήπως πήγαν παραπάνω; Γιατί ο Μάρκος έγραψε πρώτος το ευαγγέλιό του, αλλά οι άλλοι γράφουν περισσότερες λεπτομέρειες. Αλλά κι αυτό είναι αδύνατο γιατί, σύμφωνα με τους Συνοπτικούς, ο Ιησούς κάλεσε τους πρώτους μαθητές μετά τους πειρασμούς του.

Η συνωμοσία μεταξύ Φρουρών και Φαρισαίων

Και πάλι στο Ματθαίο στο 28:11-15 βλέπουμε να καταγράφεται χωρίς δυσκολία μια σκηνή την οποία κανείς ακόλουθος του Ιησού δε θα μπορούσε να είχε δει. Σ’ αυτή την περίπτωση έχουμε τους ιερείς να συνωμοτούν με τους φρουρούς μετά την ανάσταση και να τους δωροδοκούν για να πουν πως οι μαθητές κλέψανε το σώμα του. Ήταν παρών ο Ματθαίος για να το ακούσει αυτό; Πώς είναι δυνατόν τα ευαγγέλια να καταγράφουν περιστατικά που οι συγγραφείς δεν θα μπορούσαν να έχουν δει οι ίδιοι; [ΣτΜ: Σ’ αυτή την περίπτωση πάντως, θα μπορούσαν οι μαθητές να είχαν δει τους Ρωμαίους να διαδίδουν τη φήμη και εύλογα να υπέθεσαν πως υπήρξε κάποια συνωμοσία.]

Η λίστα είναι μεγάλη. Ο Ματθαίος στο 27:19 γράφει για ένα γράμμα που έστειλε η γυναίκα του Πιλάτου στον άντρα της και στο 27:3-8 περιγράφει πως ο Ιούδας επέστρεψε τα αργύρια στους ιερείς και μετά κρεμάστηκε από τις τύψεις (Μήπως έκανε μια γρήγορη παράκαμψη για να τα πει στους μαθητές;). Ο Λουκάς στο 7:39 μας λέει τι σκεφτόταν ένας Φαρισαίος.

Όλα αυτά είναι πληροφορίες που οι συγγραφείς των ευαγγελίων δε θα έπρεπε να ξέρουν. Ωστόσο, αν υποθέσουμε πως απλά γράφανε μια φανταστική ιστορία χρησιμοποιώντας διήγηση τρίτου προσώπου, το πρόβλημα αυτό εξατμίζεται.

Η προφανής χριστιανική απάντηση σ’ αυτά είναι ότι οι συγγραφείς των ευαγγελίων θα μπορούσαν να τα έχουν μάθει όλα αυτά μέσω θείας αποκάλυψης, αλλά υπάρχει απάντηση σ’ αυτό. Βάσει της παραδοσιακής εξήγησης, οι συγγραφείς γράψανε πράγματα που βίωσαν οι ίδιοι ως επί το πλείστον. Αλλά αυτές οι αποκαλυψούλες βρίσκονται σκόρπιες σε όλο το κείμενο και δεν ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο κείμενο, ούτε αναφέρεται πως αυτά διαφέρουν από τα υπόλοιπα που καταγράφονται. Αν κάποια τα είδαν οι ίδιοι, ενώ άλλα τους αποκαλύφθηκαν θαυματουργά από το Θεό, δε θα έπρεπε να κάνουν αυτή τη διάκριση; Δε θα έπρεπε να είχαν γράψει μια σημείωση για να ξέρει ο αναγνώστης τη διαφορά; Δεν πρόκειται για παράλογη απαίτηση – ο Παύλος το κάνει αυτό στο Α΄ προς Κορινθίους 7, όπου διακρίνει τις θείες εντολές από τις δικές του απόψεις. Γιατί δεν το κάνουν αυτό οι ευαγγελιστές; Γιατί ο Παύλος το θεωρεί απαραίτητο, αλλά αυτοί όχι; Ο Λουκάς μάλιστα το αποκλείει και ως πιθανότητα όταν από τους πρώτους στίχους μας λέει πως η ιστορία του βασίζεται σε αυτόπτες μάρτυρες. Πουθενά δεν αναφέρει πως μέρος της είναι από αποκάλυψη. Είναι σημαντική παράλειψη, για να μην πω προσβολή προς το Θεό, το να μάθεις πράγματα με θαυμαστό τρόπο και μετά να τα παρουσιάσεις λες και τα είδες να συμβαίνουν με τα μάτια σου.

Επιπλέον, αν όντως είχαν μάθει πράγματα μέσω αποκάλυψης, τότε είναι σχεδόν σίγουρο πως οι ευαγγελιστές θα το ανέφεραν στα γραπτά τους. Το «δεν ήσασταν εκεί για να τα δείτε αυτά» θα ήταν σίγουρα η πιο συχνή ένσταση κατά του πρώιμου Χριστιανισμού και σίγουρα δε θα βοηθούσε το ότι οι ευαγγελιστές κατέγραφαν περιστατικά που δε βίωσαν οι ίδιοι. Η μόνη άμυνα θα ήταν να αποκαλύψουν με ποιο τρόπο έμαθαν αυτές τις πληροφορίες, αλλά δεν το κάνουν.

On the Way to Ithaca

Η συνωμοσία της σιωπής


Φανταστείτε πως είστε ένας φοιτητής του Ιστορικού που πρέπει να κάνει μια εργασία για τη ζωή του Γεωργίου Ουάσινγκτον, του πρώτου προέδρου των ΗΠΑ και ενός από τους πιο σημαντικούς πατέρες του αμερικανικού έθνους.

Εκ πρώτης όψεως η εργασία φαίνεται πολύ εύκολη. Υπάρχουν ένα κάρο εγκυκλοπαίδειες και βιβλία με βιογραφικά στοιχεία για τον Ουάσινγκτον γραμμένα από σοβαρούς ακαδημαϊκούς. Οποιοσδήποτε από αυτούς θα αρκούσε για να γραφεί μια αρκετά λεπτομερής εργασία. Επειδή όμως είστε πολύ επιμελείς, αυτό δε σας αρκεί. Για να αποκτήσετε ιδιαίτερα λεπτομερή εικόνα θέλετε να αγνοήσετε τις σύγχρονες πηγές, που γράφτηκαν αιώνες μετά τα γεγονότα, και να χρησιμοποιήσετε απ’ευθείας τις πρωτογενείς πηγές. Θέλετε να βασίσετε την εργασία σας σε στοιχεία από πρώτο χέρι: γράμματα που έγραψε ο ίδιος ο Ουάσινγκτον, βιογραφίες που έγραψαν άνθρωποι που τον γνώριζαν προσωπικά και ιστορίες για τα λόγια και τα έργα του που γράφτηκαν όσο ακόμα ζούσε.

Χτενίζοντας τα αρχεία όμως, ανακαλύπτετε κάτι παράδοξο· δεν μπορείτε να εντοπίσετε καθόλου πρωτογενείς πηγές. Αν και ο Ουάσινγκτον υποτίθεται πως έκανε πολλά θαυμαστά πράματα – διοίκησε τον Ηπειρωτικό Στρατό, απελευθέρωσε τις αμερικανικές αποικίες από τη Βρετανία, προήδρευσε της εθνοσυνέλευσης που έγραψε το Σύνταγμα των ΗΠΑ, έγινε ο πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ – αλλά για κάποιο λόγο δεν υπάρχουν καθόλου αρχεία γραμμένα από άτομα που έζησαν τα γεγονότα ή απλά από άτομα που ζούσανε εκείνη την περίοδο. Οι ιστορικοί που ζούσαν την περίοδο του Ουάσινγκτον καθώς και αυτοί που έζησαν αμέσως μετά δεν τον αναφέρουν καθόλου. Οι πρώτες αναφορές δεν εμφανίζονται παρά σε αναξιόπιστα και κατακερματισμένα αρχεία που γράφτηκαν δεκαετίες μετά το θάνατό του. Με τον καιρό οι αναφορές γίνονται περισσότερες μέχρι που έναν αιώνα αργότερα ένα σωρό ιστορικοί που δεν τον γνώρισαν, ούτε τον είδαν ποτέ όλοι μαρτυρούν την ύπαρξή του και τα έργα του. Αυτά τα γραπτά είναι που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας και δημιούργησαν την αφθονία στοιχείων που έχουμε σήμερα· όχι οι πρωτογενείς πηγές.

Δε θα αρχίζατε να υποπτεύεστε πως κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει;

Σύμφωνα με τα ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, η φήμη του Ιησού έφτασε στα πέρατα της οικουμένης όσο ζούσε. Ήταν γνωστός στο Ισραήλ αλλά και εκτός αυτού (Μτ 4:25), ήταν γνωστός όχι μόνο ως διδάσκαλος και σοφός, αλλά και ως προφήτης και θαυματοποιός (Μτ 14:5, Λκ 5:15, Ιω 6:2). Μεγάλα πλήθη τον ακολουθούσαν όπου πήγαινε (Λκ 12:1), μετέστρεψε αρκετούς Εβραίους ώστε να οργίσει τους Φαρισαίους (Ιω 12:11), τράβηξε την προσοχή πολλών Εβραίων και Ρωμαίων ηγετών (Μτ 14:1, Λκ 19:47). Και όταν σταυρώθηκε έγιναν πολλά σημεία σε μεγάλη κλίμακα: ένας μεγάλος σεισμός (Μτ 27:51) παγκόσμια τρίωρη συσκότιση (Λκ 23:44) και τα σώματα των αγίων αναστήθηκαν από τους τάφους τους και άρχισαν να περπατάν στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, εμφανιζόμενοι σε πολλούς (Μτ 27:52-53).

Αν όλα αυτά όντως έγιναν, είναι απίστευτο που οι ιστορικοί της εποχής δεν τα πρόσεξαν.

Κι όμως, όταν εξετάζουμε τα στοιχεία, αυτό ακριβώς βλέπουμε. Ούτε ένας σύγχρονος ιστορικός δεν αναφέρει τον Ιησού. Το ιστορικό αρχείο δεν έχει αναφορές σ’αυτόν για αρκετές δεκαετίες μετά τον υποτιθέμενο θάνατό του. Οι πρώτες-πρώτες εξωβιβλικές αναφορές είναι δύο σύντομα χωρία στο έργο του ιστορικού Ιώσηπου που γράφτηκαν γύρω στο 90 Κ.Χ., αλλά το πρώτο θεωρείται σχεδόν από όλους ότι είναι πλαστογραφία, ενώ εικάζεται πως πλαστό είναι και το δεύτερο. Η πρώτη αυθεντική εξωβιβλική αναφορά σε ένα ιστορικό, ανθρώπινο Ιησού δεν εμφανίζεται παρά στα μέσα του 2ου αι.

Ελάχιστοι Χριστιανοί απολογητές θα αναφέρουν όλα αυτά τα θαυμαστά γεγονότα, αλλά όπως και στην υποθετική ιστορία με τον Ουάσινγκτον, μπορούμε να υποθέσουμε πως κάτι είναι ύποπτο. Η ρόδινη εικόνα των ευαγγελίων με έναν περιπλανώμενο άγιο θαυματοποιό που τον ακολουθούσαν πλήθη χιλιάδων δεν έχει καμία σχέση με την καταγεγραμμένη ιστορία και η πραγματικότητα είναι πως δεν υπάρχουν αναφορές στον άνθρωπο Ιησού μέχρι το τέλος του 1ου αι.

Γιατί αυτό; Σίγουρα δεν έφταιξε το ότι δεν υπήρχαν αξιόλογοι ιστορικοί εκείνοι την περίοδο. Υπήρχε, για παράδειγμα, ο Φίλων ο Αλεξανδρευς, ένας Εβραίος φιλόσοφος που έζησε από το 20 π.Κ.Χ. μέχρι το 50 Κ.Χ. Οι απόψεις του είχαν επηρεαστεί από τον Πλατωνισμό και είχαν αρκετά κοινά σημεία με το Χριστιανισμό και τα γραπτά του δείχνουν ότι είχε ενδιαφέρον για παρακλάδια όπως οι Εσσαίοι και οι Θεραπευτές. Έγραψε για τον Πόντιο Πιλάτο και, σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, ζούσε μέσα ή κοντά στην Ιερουσαλήμ την περίοδο που ο Ιησούς πέθανε και συνεπώς πρέπει να είχε δει τα σημεία. Ωστόσο κανένα βιβλίο του δεν αναφέρει τον Ιησού ή το Χριστιανισμό.

Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους συγγραφείς της περιόδου. Ο Ιούστος της Τιβεριάδος, ένας ντόπιος Γαλιλαίος ιστορικός που συνέγραψε γύρω στο 80 Κ.Χ. καλύπτοντας την περίοδο που έζησε ο Ιησούς, δεν τον αναφέρει. Ο Ρωμαίος συγγραφέας Σενέκας ο Νεότερος που γεννήθηκε γύρω στο 3 π.Κ.Χ. και πέθανε γύρω στο 60 Κ.Χ. έγραφε συχνά περί ηθικής, αλλά δεν αναφέρει τίποτα για τον Ιησού και τη διδασκαλία του. Ο ιστορικός Πλίνιος ο Πρεσβύτερος γεννήθηκε γύρω στο 20 Κ.Χ. Έγραφε συχνά για επιστήμη και φυσικά φαινόμενα, αλλά στην 37-τομη «Φυσική Ιστορία» του δεν αναφέρει για κάποιον σεισμό ή παράξενο σκοτάδι την περίοδο που πέθανε ο Ιησούς, παρόλο που ζούσε όταν υποτίθεται ότι συνέβησαν όλα αυτά. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει ούτε μία σύγχρονη καταγραφή του σκοταδιού και κανείς δεν αναφέρει ούτε το σεισμό· πόσο μάλλον ένα μάτσο αναστημένους αγίους.

Τέτοια γεγονότα δημιουργούν ιστορικούς. Το να υποθέτουμε πως ούτε ένα άτομο από εκείνα που βίωσαν αυτά τα θαυμαστά γεγονότα δεν ένιωσε την ανάγκη να τα καταγράψει ή ότι κανείς δεν έκανε τον κόπο να συντηρήσει τέτοια αρχεία είναι στα όρια του παραλόγου. Μόνο και μόνο οι θαυματουργές ιάσεις του Ιησού, αν μαθεύονταν, θα προσέλκυαν μια πληθώρα κόσμου απελπισμένου για γιατρειά απ’όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Παράλληλα, αν μαθευόταν πως μπορούσε να αναστήσει και τους νεκρούς, όπως λένε τα ευαγγέλια (Μτ 9:25-26) τα πλήθη θα ήταν δεκαπλάσια. Σίγουρα κάποιος θα έγραφε για κάτι τέτοιο, έστω και αν το απέρριπτε ως λαϊκή δεισιδαιμονία. Και γεγονότα όπως η συσκότιση του ήλιου και η ανάσταση των αγίων, αν όντως συνέβησαν, θα είχαν αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας και θα είχαν παράξει μια πληθώρα αναφορών γεμάτων δέος. Το να πούμε πως οι μετέπειτα γενιές απλά άφησαν αυτή τη γνώση να εξαφανιστεί παύει να είναι απλά απίστευτο και καταντά γελοίο.

Ο μόνος λογικός τρόπος για να το εξηγήσουμε αυτό, πέρα από το να να υποθέσουμε μια «συνωμοσία σιωπής» μεταξύ των αρχαίων συγγραφέων, είναι ότι τα θαυμαστά αυτά γεγονότα που καταγράφονται στα ευαγγέλια δε συνέβησαν ποτέ. Και κάποιοι μετριοπαθείς πιστοί μπορεί να προτιμήσουν αυτή την επιλογή. Μπορεί να πουν: Ναι, τα ευαγγέλια είναι έργο ανθρώπων. Μπορεί να υπερέβαλαν τη φήμη του Ιησού ή και να εφηύραν και μερικά θαύματα για να κάνουν πιο μουράτη την ιστορία. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως ο Ιησούς δεν υπήρξε. Ίσως τα ευαγγέλια να διατήρησαν τον ιστορικό πυρήνα, λέγοντας την ιστορία ενός μεταρρυθμιστή Γαλιλαίου ραββίνου, η οποία διανθίστηκε από τις μετέπειτα γενεές.

Σ’αυτό θα μπορούσαμε να αντιτάξουμε πως δεν είναι πως οι ιστορικοί της εποχής απλά δεν επιβεβαιώνουν τις λεπτομέρειες των ευαγγελίων, αλλά δεν αναφέρουν καθόλου τον Ιησού. Αν ήταν όντως ένα αληθινό πρόσωπο που έκανε έστω και κάποια από τα πράματα που αναφέρει η Βίβλος, δεν είναι παράλογο να τον είχε προσέξει τουλάχιστον ένας ιστορικός. Ο Ιώσηπος και άλλοι γράφουν για ψευδομεσσίες της εποχής τους. Φυσικά, αν υποθέσει κάποιος έναν Ιησού που δεν έκανε θαύματα και δεν τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή των συγχρόνων του, τότε προφανώς δεν μπορεί να αποδειχθεί πως ένα τέτοιο πρόσωπο δεν υπήρξε ποτέ. [...]

Τα ευαγγέλια δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη της ιστορικότητας του Ιησού, αφού η ίδια τους η αξιοπιστία είναι που τίθεται υπό αμφισβήτηση. Όταν ισχυρίζονται συγκλονιστικά γεγονότα που η ιστορία της εποχής δεν επιβεβαιώνει (όπως είδαμε περιληπτικά και παραπάνω) αυτό από μόνο αρκεί για θέσει εν αμφιβόλω την αξιοπιστία τους. Επιπλέον, περιέχουν πολλές εσωτερικές αντιφάσεις που υποδηλώνει πως οι συγγραφείς δεν κατέγραψαν ιστορικά γεγονότα που ανακαλούσαν, αλλά μια ιστορία, όπου ένιωθαν άνετα να αλλάξουν κάποια σημεία για να τονίσουν κάτι. Τέλος, τα ίδια τα ευαγγέλια δεν είναι πρωτογενείς πηγές. Για την ακρίβεια, οι πρώτες αναφορές στα ευαγγέλια εμφανίζονται στα κείμενα του Ιουστίνου του Μάρτυρα και του Ειρηναίου του Λουγδούνου γύρω στο 150 Κ.Χ.! Αυτό σε συνδυασμό με άλλα στοιχεία, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι γράφτηκαν το νωρίτερο στα τέλη του 1ου αι., δεκαετίες μετά τα γεγονότα που περιγράφουν και μετά από χρόνο επαρκέστατο για να ανακατευθούν τα γεγονότα με τη μυθολογία και το θρύλο. Τέλος τα ευαγγέλια δεν είναι ανεξάρτητες μαρτυρίες. Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι το κατά Μάρκον είναι το απλούστερο και γι’αυτό πιθανότητα το παλαιότερο ευαγγέλιο που παρέχει τη βασική ιστορία πάνω στην οποία χτίζουν ο Ματθαίος, ο Λουκάς και ενδεχομένως ο Ιωάννης, προσθέτοντας και αλλάζοντας λεπτομέρειες. Στην καλύτερη περίπτωση τα ευαγγέλια παρέχουν ανώνυμες, αργοπορημένες, θεολογικά κατευθυνόμενες πληροφορίες με λεπτομέρειες που οι άλλες σύγχρονες πηγές δεν επιβεβαιώνουν.

Αν ο Ιησούς Χριστός υπήρξε πραγματικά ως ιστορικό πρόσωπο, θα περιμέναμε να βρούμε πρωτογενείς, σύγχρονες μαρτυρίες· καταγεγραμμένα λόγια του και πράξεις του, γραμμένα από ανθρώπους που τον είδαν ή τουλάχιστον ζούσαν όταν ζούσε κι εκείνος. Θα περιμέναμε να υπήρχαν άφθονες μαρτυρίες από την αρχή. Από την άλλη, αν είναι απλά ένας θρύλος που αργότερα θεωρήθηκε αληθινό πρόσωπο, είναι φυσιολογικό να μη βρίσκουμε πρωτογενείς μαρτυρίες για τη ζωή του. Είναι φυσιολογικό τα ιστορικά αρχεία να είναι ελάχιστα ή ανύπαρκτα και οι λεπτομέρειες να εμφανίζονται αργότερα, καθώς οι ιστορίες για το θρύλο άρχισαν να διαδίδονται και να εμπλουτίζονται με κάθε επανάληψη. Είναι φυσιολογικό οι ξεκάθαρες αναφορές να εμφανίζονται πολύ μετά τον υποτιθέμενο θάνατό του. Και φυσικά, αυτό είναι το σενάριο που βρίσκουμε και στην πραγματικότητα.

Οι Χριστιανοί απολογητές συχνά επιμένουν πως τα αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη του Ιησού είναι τόσο ισχυρά που το να αρνηθούμε την ύπαρξή του θα σήμαινε πως θα έπρεπε να αρνηθούμε την ύπαρξη και πολλών άλλων ιστορικών μορφών, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος ή ο Αβραάμ Λίνκολν. Η σύγκριση αυτή όμως είναι άκυρη. Γνωρίζουμε πως άτομα όπως ο Μέγας Αλέξανδρος ή ο Λίνκολν υπήρξαν ακριβώς επειδή έχουμε πρωτογενή στοιχεία: αντικείμενα φτιαγμένα από τους ίδιους, πράγματα που έγραψαν οι ίδιοι ή που έγραψαν οι σύγχρονοί τους γι’αυτούς. Στην περίπτωση του Ιησού όμως δεν έχουμε τέτοια στοιχεία. Η μορφή των στοιχείων ταιριάζουν καλύτερα με τη γέννηση και τη διάδοση ενός θρύλου. Όπως είπε και κάποιος γνωστός, το να δεχόμαστε άκριτα την ιστορικότητα του Ιησού είναι σα να διυλίζουμε κώνωπες και να καταπίνουμε καμήλους.

On the Way to Ithaca

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Μυστικές Κοινωνίες




Στην κοιλάδα του Κασμίρ, όπου πήγε ο Απολλώνιος, υπάρχει ένα μέρος που ονομάζεται Σριναγκάρ, που σημαίνει βασιλιάς των φιδιών. Ιδρυθέν από τον βουδιστή βασιλιά Ασόκα το 300 π.Χ. υπάρχει μια τοπική παράδοση ότι ένας μεγάλος σοφός ή ειδήμων ήρθε από την Ευρώπη τον 1ο αιώνα και τελικά πέθανε εκεί. Κάποιοι έχουν πει ότι αυτός ήταν ο Απολλώνιος, άλλοι ότι ήταν ο ίδιος ο Ιησούς. Μπορεί να υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό, καθώς ο Φιλόστρατος αναφέρει ένα «Ιερό του Ηλίου», το οποίο ταιριάζει πολύ με κάποιο που βρίσκεται μόλις λίγα μίλια μακριά απ’ το Σριναγκάρ και λέγεται Ναός του Μέριλαντ. Ο Αυρήλιος υποσχέθηκε να ανεγείρει ναούς και αγάλματα προς τιμήν του, «διότι υπήρχε κάτι μεταξύ των ανθρώπων πιο ιερό, σεβάσμιο, ευγενές, και θείο από τον Απολλώνιο; Επανέφερε τους νεκρούς στην ζωή· έκανε και έλεγε πολλά πράγματα πέρα από τις ανθρώπινες δυνατότητες» (The Magus του Francis Barrett).

Πραγματικά, ναοί και αγάλματα του Απολλωνίου ανηγέρθησαν σε πολλά μέρη, συμπεριλαμβανομένης και της δικής του πόλης των Τυάνων, ακόμη και αν αργότερα οι χριστιανοί κατέστρεψαν πολλά από αυτά. Σε αντίθεση με τον Ιησού, υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο Απολλώνιος όντως υπήρξε. Όπως είπε ο Moncure Conway στο βιβλίο του Modern Thought, «Ο κόσμος έχει ασχοληθεί πολύ καιρό με την συγγραφή βίων του Ιησού». Ακόμη κι αν έγραφαν για έναν άνθρωπο χωρίς προέλευση.

Το τέταρτο ευαγγέλιο λέει: «Υπάρχουν δε και πολλά άλλα, όσα έκαμεν ο Ιησούς, τα οποία εάν γράφονταν ένα προς ένα, νομίζω ότι ολόκληρος ο κόσμος δεν θα χωρούσε τόσα βιβλία. Αμήν.»

Η βιβλιοθήκη τέτοιων βιβλίων έχει αυξηθεί από τότε. Αλλά όταν τα εξετάσουμε, ερχόμαστε αντιμέτωποι μ’ ένα εκπληκτικό γεγονός: Όλα αυτά τα βιβλία γράφουν για ένα πρόσωπο για το οποίο δεν υπάρχει ούτε ίχνος σύγχρονων πληροφοριών – ούτε ένα! Κανείς δεν μπορεί να πει με οποιαδήποτε πεποίθηση στην αλήθεια, και όχι στην πίστη, ότι ο Ιησούς ήταν πραγματικό πρόσωπο.

Από την άλλη και κατά την αποδεκτή παράδοση, ο Απολλώνιος γεννήθηκε επί βασιλείας Αυγούστου, την μεγάλη λογοτεχνική εποχή του έθνους του οποίου ήταν υπήκοος. Στην εποχή του Αυγούστου, ανθούσαν οι ιστορικοί· ποιητές, ρήτορες, κριτικοί και ταξιδιώτες αφθονούσαν. Ωστόσο, κανένας από αυτούς δεν αναφέρει το όνομα του Ιησού Χριστού, πολύ λιγότερο κάποιο συμβάν της ζωής του. Ο Ιησούς δεν μας άφησε κανένα γραπτό κείμενο, αν και υπάρχει μια αυξανόμενη εικοτολογία ότι το Ευαγγέλιο του Θωμά γράφτηκε από το χέρι του. Αυτή αναπτύσσεται λόγω της σύγχρονης χριστιανικής προπαγάνδας. Αν πράγματι υπήρξε, τότε ταξίδεψε μόνο στην Ιουδαία και την Αίγυπτο. Ο Απολλώνιος ταξίδεψε εκτενώς και έγραψε εκτενώς. Ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος παραδέχθηκε ότι στον Απολλώνιο χρωστούσε την φιλοσοφία του, και ανήγειρε ναούς και αγάλματα προς τιμήν του. Δεν ανηγέρθησαν αγάλματα ή ναοί του Ιησού.

Ο Faust είπε, «Όλοι ξέρουν ότι τα Ευαγγέλια δεν γράφτηκαν ούτε από τον Ιησού ούτε από τους αποστόλους του, αλλά πολύ μετά από αυτούς από κάποιους αγνώστους, οι οποίοι, κρίνοντας ορθά ότι δύσκολα θα γίνονταν πιστευτοί λέγοντας πράγματα που δεν είχαν δει οι ίδιοι, κυκλοφόρησαν τις αφηγήσεις τους με τα ονόματα των αποστόλων ή των μαθητών συγχρόνων με τους τελευταίους». [...]

Αλλά το τέλος ήταν κοντά. Το γεγονός ότι υπήρχε κίνδυνος ο Απολλώνιος να σφετεριστεί την «ιδέα» του Χριστού με την δική του «πραγματική» ζωή προκάλεσε μεγάλη ανησυχία μεταξύ των πρώτων Χριστιανών. [...] Ίσως το γεγονός ότι είχαν γραφτεί τόσα πολλά για τον Απολλώνιο έκανε αδύνατη την «χρήση» του ως το νέο θρησκευτικό σύμβολο. Η νέα δημιουργία της Χριστιανικής Εκκλησίας χρειαζόταν μια νέα αρχή, η οποία θα περιελάμβανε όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία από άλλες παγανιστικές πίστεις, ώστε να μεγιστοποιηθεί η αποτελεσματικότητά της. Σύμφωνα με τον Phillimore, ο Απολλώνιος ίδρυσε πράγματι μια εκκλησία και μια κοινότητα, η οποία αποτελείτο από τους μαθητές του. Είναι πολύ πιθανό ότι συνδέονταν με ένα παρακλάδι των Εσσαίων, γνωστοί ως Θεραπευτές ή Ναζαρηνοί.

Πράγματι υπήρξε μια ομάδα γνωστή ως Απολλωνίειοι, οι οπαδοί του Απολλωνίου, η οποία επιβίωσε πραγματικά μερικούς αιώνες μετά τον θάνατό του. Αυτοί απετέλεσαν αυτό που έγινε η Χριστιανική Εκκλησία, μετά την Σύνοδο της Νίκαιας – οπότε ο Απολλώνιος πράγματι ξεκίνησε τον Χριστιανισμό, βασισμένο σε ερπετικούς μύθους και παραδόσεις της παλαιότερης τάξης.

Ο Ευνάπιος δήλωσε ότι ο Φιλόστρατος θα έπρεπε να ονομάσει το βιβλίο του «Η επίσκεψη του Θεού στους ανθρώπους». Αντ’ αυτού το βιβλίο του Φιλοστράτου είχε τίτλο Βίος Απολλωνίου – και όταν ελήφθη η απόφαση να επιλεχθεί ο νεοσύστατος Χριστός, το όνομα Απολλώνιος κατεστάλη. Είναι κυρίως λόγω των βιβλίων όπως αυτό του Φιλοστράτου που πυρπολήθηκαν οι αρχαίες βιβλιοθήκες σε μέρη όπως η Αλεξάνδρεια.

Secret Societies, σελ. 151-155

Ιησούς: Μύθος ή Πραγματικότητα;




Η ιστορία του Κρίσνα είναι μια καταγραφή των αρχαίων ινδικών θρύλων. Πιστεύεται ότι έφτασε στην Ευρώπη ήδη από το 800 Π.Κ.Ε. Πιθανώς την έφεραν Φοίνικες. Ένας επιφανής ιστορικός ονόματι Χίγκινς ισχυρίζεται ότι η λατρεία του Κρίσνα ήταν γνωστή στην Ιρλανδία σε ακόμη παλαιότερη εποχή. Προσκομίζει ως αποδείξεις έναν όγκο γλωσσολογικών έργων και αρχαιολογικών στοιχείων. Ο Κρίσνα επανεισήχθη στην δυτική κουλτούρα από τον Μέγα Αλέξανδρο μετά την επέκταση της αυτοκρατορίας του και μια επίσκεψη στην Ινδία. Η θρησκεία εισήχθη εκ νέου στην Αλεξάνδρεια τον πρώτο αιώνα από τον Απολλώνιο Τυανέα.

Η ιστορία που έλεγαν οι αρχαίοι ήταν: Υπήρχε στην Ινδία ένας πολύ μεγάλος σοφός που λεγόταν Ντέβα Μπαντισατόρια. Μεταξύ άλλων έγραψε μια μυθολογική περιγραφή του Krishna που ενίοτε ονομάζεται Chrishna. Περί το 38 ή το 40 Κ.Ε. ο Απολλώνιος καθώς ταξίδευε στην Ανατολή βρήκε αυτήν την ιστορία στην Σιγκαπούρη. Την θεώρησε τόσο σημαντική που την μετέφρασε στην γλώσσα του, δηλαδή τα σαμαρείτικα. Σε αυτήν έκανε κάποιες αλλαγές σύμφωνα με την δική του κατανόηση και φιλοσοφία. Επιστρέφοντας την έφερε στην Αντιόχεια και εκεί πέθανε. Περίπου 30 χρόνια αργότερα ένας άλλος Σαμαρείτης ονόματι Μαρκίων την βρήκε. Έφτιαξε ένα αντίγραφο με περισσότερες αλλαγές. Το έφερε στην Ρώμη περί το 130 Κ.Ε. Όπου μεταφράστηκε στα ελληνικά και στα λατινικά αυτές οι ομοιότητες αποτελούν τον λόγο που ο Χριστιανισμός έχει αποτύχει στην Ινδία για αιώνες, παρά τις κατ’ επανάληψιν προσπάθειες. Οι Βραχμάνοι αναγνώρισαν τον Χριστιανισμό ως μια σχετικά πρόσφατη απομίμηση της πολύ παλαιότερης θρησκείας τους. Επίσης θεωρούν πολύ ανώτερη την αρχική τους εκδοχή. [...]

Ο απόστολος Παύλος, ο οποίος θεωρείται ως ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για την διάδοση της θρησκείας, ήταν ένα μυθικό απάνθισμα αρκετών χαρακτήρων. Δημιουργήθηκε από τον Σαούλ της Παλαιάς Διαθήκης, τον Απολλώνιο Τυανέα, και τον Έλληνα ημίθεο Ορφέα.

Jesus: Myth Or Reality?, σελ. 29, 43

Ο Απολλώνιος ως θείος μεσολαβητής


Οι ομοιότητες μεταξύ Ιησού και Απολλωνίου Τυανέως είναι σημαντικές και δεν δικαιολογούν την περιφρονητική απόρριψη του Έβανς. Αν και οι δύο άνδρες είχαν διαφορετικό θρησκευτικό, οικονομικό και κοινωνικό υπόβαθρο, το γεγονός αυτών των καταπληκτικών ομοιοτήτων στο πώς κατέληξαν να συλληφθούν ιδεολογικά ως θεϊκοί διαμεσολαβητές δεν μπορεί να αποδοθεί σε σύμπτωση ή εννοιολογική λογοκλοπή. Δεδομένου ότι αμφότεροι ήταν σύγχρονοι είναι πιθανό ότι οι τρόποι με τους οποίους αντιλαμβάνονταν τα δύο πρόσωπα ήταν σύμφωνοι μ’ ένα βαθύτερο υποσυνείδητο σχήμα ενταγμένο στην νοοτροπία της Ανατολικής Μεσογείου του πρώτου αιώνα. Η αναζήτηση για τον ιστορικό Ιησού δεν θα πρέπει να παραλείψει να συγκρίνει και να αντιπαραβάλει τον Ιησού και τις παραδόσεις του με την αινιγματική και συναρπαστική εικόνα του Απολλωνίου Τυανέως.

Andrew Cook

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Τα σημεία του Vignon




Στις αρχές του 20ου αιώνα ο Paul Vignon παρατήρησε κάποια κοινά χαρακτηριστικά στο πρόσωπο της Σινδόνης και σε γνωστές προσωπογραφίες του Χριστού. Αυτά είναι γνωστά ως σημεία Βινιόν (Vignon markings). Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της αυθεντικότητας της Σινδόνης οι αρχαίοι καλλιτέχνες βάσισαν τα έργα τους στο πρόσωπο του Σαβάνου, το οποίο ως εκ τούτου πρέπει να είναι αρχαιότερο από όσο έδειξε η γνωστή χρονολόγηση του 1988. Δώδεκα από αυτά τα χαρακτηριστικά εμφανίζονται και στην προτομή του Απολλωνίου.

Βλέπε επίσης: Η Εικόνα του Ιησού

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Ο Πρίγκιπας της Ειρήνης




Αυτή είναι μια ζωγραφιά του Χριστού από την Akiane όταν ήταν μόλις 8 ετών, αν και δεν μοιάζει πολύ με τις γνωστές απεικονίσεις του Ιησού. Αξιοσημείωτο το ελαφρώς ανασηκωμένο αριστερό φρύδι, ένα σήμα κατατεθέν όλων των εικόνων του Ιησού.




Σε αυτό το βίντεο συγκρίνεται το μωσαϊκό ISA με το Σάβανο και την παραπάνω ζωγραφιά.

Το μωσαϊκό ISA




Αυτό είναι ένα μωσαϊκό του Ιησού το οποίο ανακάλυψε ένας Αμερικανός ονόματι Philip Dayvault σε κάποιο μουσείο της Τουρκίας. Ο Dayvault το συνέκρινε με πολλές άλλες απεικονίσεις του Ιησού, όπως και με το Σάβανο, με ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

Η εργασία του είναι διαθέσιμη εδώ.

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Το πρόσωπο του Χριστού;




Μια ανάρτηση της Melanie Juneau σχετικά με το πρόσωπο του Χριστού τελειώνει με την παραπάνω ενδιαφέρουσα ζωγραφιά, βασισμένη φυσικά στην Σινδόνη. Ο καλλιτέχνης έχει αποτυπώσει τα ασύμμετρα φρύδια και μάτια του προσώπου και μια σύγκριση με τον κύριο πάνω δεξιά είναι αποκαλυπτική.

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Χριστιανισμός: ο Ένας, οι Πολλοί




Ο πιο συχνά αναφερόμενος ψευδο-Ιησούς ήταν ο Απολλώνιος Τυανέας. Ο Απολλώνιος, του οποίου η καλώς τεκμηριωμένη ζωή αντικατόπτριζε εκείνη του Ιησού, γεννήθηκε τον πρώτο αιώνα ΚΕ από επιφανείς γονείς στην ρωμαϊκή πόλη των Τυάνων, στην σημερινή Τουρκία. Μορφώθηκε στην Ταρσό, μια πόλη που συνδέεται με τον Παύλο. Σύμβουλος του Βεσπασιανού και του Μάρκου Αυρηλίου, ο Απολλώνιος ήταν φημισμένος ως μάγος και θεραπευτής· ο θρύλος λέει ότι ανέστησε εκ νεκρών την κόρη ενός Ρωμαίου γερουσιαστή. Έγραψε βιβλία περί θυσιών και αστρολογίας και λέγεται ότι ίδρυσε μια σχολή μυστηρίων στην Έφεσο. Ταξίδεψε ευρέως στον πολιτισμένο κόσμο της εποχής του. Οι βιογράφοι έχουν διαφωνήσει πού ή σε ποια ηλικία πέθανε ο Απολλώνιος – ή αν πέθανε ή απλώς «εξαφανίστηκε». Οι θρύλοι αφηγούνται την εμφάνιση του Απολλωνίου μετά θάνατον, θυμίζοντας την ανάσταση του Ιησού. Έχει προταθεί ότι ο Απολλώνιος έγραψε μερικές από τις επιστολές του Παύλου. Οι οπαδοί της θεωρίας ισχυρίζονται ότι ο Απολλώνιος ανασυσκευάστηκε ως Ιησούς κάπου μεταξύ του τέλους του πρώτου αιώνα και της βασιλείας του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου (312-337). [...] Εκτός και αν κάποια μεγάλη ανακάλυψη, συγκρίσιμη με την βιβλιοθήκη στο Ναγκ Χαμαντί, παράσχει στοιχεία, η θεωρία του Απολλωνίου μπορεί να θεωρείται μόνον υποθετική. Σύγχρονες εσωτερικές διδασκαλίες υποστηρίζουν ότι ο Ιησούς μετενσαρκώθηκε ως Απολλώνιος.

Christianity: the One, the Many, σελ. 49-50

ΣΧΟΛΙΟ:
Κατ’ αρχάς ο Μάρκος Αυρήλιος έζησε μετά τον Απολλώνιο και δεν τον είχε ως σύμβουλο. Όσο για την μεγάλη ανακάλυψη, ίσως αυτή να αποδειχθεί η Σινδόνη του Τορίνο.

H αντίληψη του Μεσσία


Κατά την περίοδο που συζητούνταν όλα αυτά, προέκυψε άλλη μια σημαντική πρόκληση για τον μεσσιανισμό από την έκδοση του Βίου Απολλωνίου Τυανέως του Φιλοστράτου από τον Άγγλο θεϊστή Charles Blount. Αυτό το έργο ήταν γνωστό από την αρχαιότητα. Είναι η υποτιθέμενη ζωή ενός παγανιστή συγχρόνου του Ιησού, του Απολλωνίου Τυανέως, ο οποίος έζησε την ίδια ζωή, και του οποίου η σταδιοδρομία, από την γέννηση μέχρι τον θάνατο, συνοδεύτηκε από θαύματα. Μια θρησκεία αναπτύχθηκε γύρω του. Ο Βίος Απολλωνίου του Φιλοστράτου τυπώθηκε αρκετές φορές τον 16ο και 17ο αιώνα χωρίς να προκαλέσει ιδιαίτερο σάλο. Το βιβλίο ήταν αξιοπερίεργο και χρησιμοποιήθηκε από Εβραίους και Χριστιανούς για ανεύρεση πληροφοριών σχετικών με το τι γινόταν σε διάφορα μέρη της Ευρώπης και της Ασίας τους πρώτους αιώνες. Ο Blount, ο πρώτος εκ των Άγγλων θεϊστών, είδε την περίπτωση του Απολλωνίου ως μια καίρια πρόκληση για τον Χριστιανισμό. Πώς θα μπορούσε να πει κάποιος αν ο Απολλώνιος ή ο Ιησούς ήταν ο αληθινός Μεσσίας, αν έζησαν τις ίδιες περίπου ζωές; Η έκδοση του Blount είναι περισσότερο σημειώσεις και ερωτήσεις παρά κείμενο, και περιλαμβάνει έναν συναρπαστικό διάλογο μεταξύ ενός Εβραίου και ενός Μουσουλμάνου σχετικά με τα πλεονεκτήματα της θεώρησης του Απολλωνίου ως μεσσία ή απατεώνα.

Μετά τον Blount προέκυψε μια πραγματική ανάγκη μεταξύ των Χριστιανών διανοουμένων να αντικρούσουν τον πιθανό σκεπτικισμό περί μεσσιανισμού, και να δείξουν ότι ήταν λογικό να καταταχθούν ο Απολλώνιος (και ο Σαμπατάι Σεβί) στους απατεώνες, επιμένοντας συγχρόνως ότι η περίπτωση του Ιησού ήταν τελείως διαφορετική, και δεν πρέπει να αμφισβητείται λόγω των άλλων περιπτώσεων. Η Biographia Britannica λέει για τον Blount:

«To 1680, τύπωσε το έργο που θα τον έκανε περισσότερο γνωστό στον κόσμο, τον Βίο Απολλωνίου Τυανέως, το οποίο σύντομα αποσιωπήθηκε, και μόνον μερικά αντίτυπα εστάλησαν στο εξωτερικό. Θεωρήθηκε ως η πιο επικίνδυνη απόπειρα που είχε γίνει ποτέ κατά της Αποκαλυφθείσας θρησκείας σ’ αυτήν την χώρα, και δικαίως, φέρνοντας στα μάτια κάθε Άγγλου αναγνώστη μια πληθώρα γεγονότων και συλλογισμών, ευλόγων από μόνα τους, και την σοφιστεία για την οποία μόνον μορφωμένοι άνδρες μπορούν να είναι κατάλληλοι κριτές.»

Στο A Dissertation on the Life on Apollonius Tyanaeus, ο αββάς C. F. d’ Houtteville λέει, «είναι λυπηρό όταν οι Πολυμαθείς όλων των άλλων Εθνών έχουν εγκαταλείψει τον Απολλώνιο, μόνον η Αγγλία βρίσκεται να τον προστατεύει – και μεταξύ όλων των μεταφράσεων του έργου, μόνον η αγγλική βαρύνεται με μια γραμμή εναντίον του Χριστιανισμού». Η περίπτωση του Απολλωνίου απετέλεσε θέμα συζήτησης και αντιπαράθεσης καθ’ όλο τον 18ο αιώνα από θεϊστές και πιστούς. [...]

Η ανάπτυξη μεγάλων χιλιετιστικών και μεσσιανικών προσδοκιών και κινημάτων τον 17ο αιώνα, η ανάμιξη ορισμένων ιουδαϊκών απόψεων με χριστιανικές και η αναμέτρηση της χριστιανικής ιστορίας μ’ εκείνη του Απολλωνίου Τυανέως, όλα, όταν τεθούν εντός των γενικών σκεπτικιστικών συζητήσεων της εποχής, συνεισέφεραν στην προετοιμασία του εδάφους για τον θρησκευτικό σκεπτικισμό του Διαφωτισμού.

Richard Popkin

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Έντουαρντ Γκίμπον και Απολλώνιος




Σε αρκετές σελίδες αναπαράγεται το παρακάτω σχετικά με τον Απολλώνιο:

«Ο Έντουαρντ Γκίμπον, αλλά και συγγραφείς του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, διατύπωσαν την άποψη ότι ο Ιησούς δεν ήταν άλλος από τον Απολλώνιο τον Τυανέα.»

Πρόκειται για αστικό μύθο. Αυτό που έχει γράψει ο Γκίμπον είναι το εξής:

«Apollonius of Tyana was born about the same time as Jesus Christ. His life (that of the former) is related in so fabulous a manner by his disciples, that we are at a loss to discover whether he was a sage, an impostor, or a fanatic.»

Δεν υπάρχει λοιπόν απόπειρα ταύτισης Απολλωνίου-Ιησού από τον Γκίμπον.

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Dan Porter on Apollonius


Yesterday there was a post from Dan Porter on Apollonius. First we should applaud mr Porter for his courage. But unfortunately both his remarks and the comments that follow are typical of Christian desperation. Let’s have a look:

«This is based on a strange theory that has been around since 2005 when the book, Apollonius of Tyana and The Shroud of Turin was published. The idea has never gained any traction.»

First it is necessary for any idea to become known in order to gain traction. Today most people (even historians!) have never heard of Apollonius. I knew about Apollonius and the controversy surrounding him, and yet I found Solarion’s book by chance. And of course there is another reason why such an idea could not get «traction». If true, we can all well understand the consequences for Christianity. Since there are no more book burnings today, the best strategy is to just look the other way.

«So far, without reading the book, I see no evidence other than a rather suspect comparison of the face image from the shroud and a maybe-undated statue of Apollonius of Tyana.»


Then perhaps it’s better to read the book first before posting? And what exactly is suspect on the comparison?

«Wikipedia suggests (or does it?) that the statue might be late second century. Yeah, that will work!»

Talk about desperation! Yeah, the STATUE. Which statue? This one:




But it wasn’t this statue that was used for the comparison! It was the bust! And of course the bust itself could be from the 2nd century. So? Does that mean that Apollonius lived in the 2nd century? Of course not.

«The facial comparisons in the blog Apollonius of Tyana and the Shroud of Turin posting are dubious, at best.»

A little error here, the link leads to Amazon not on my blog. And what exactly is dubious? No explanation at all. I also compared the bust with the Shroud and there is nothing dubious. As anyone can see, they match up pretty well.





Some comments are also funny. Mike writes:

«And apparently this Apollonius lived to be a 100 years old, does the Man in the shroud look that old?»


Well of course not! Nobody said he was 100 years old when he was crucified! The bust is not of a man 100 years old! This is a perfect example of what nonsense you can write when you are desperate. Mike continues:

«I know the hair and beard are white but that’s because they were close to the cloth not because they were really white.»

This fellow seems to have totally lost it. Let’s help him a bit: The hair and beard of the bust are white but that’s because the marble is white not because they were really white.

«But even if the faces match, that doesn’t prove anything.»

So, even they match it doesn’t matter! This is the mindset of these people. And I’m pretty sure if we had a bust of Jesus that matched so well, the same guys would probably shout: See? See? It fits! It is Jesus!

Annette writes:

«I’m not getting this one… Is the theory that Apollonius of Tyana migrated to Jerusalem when he was a relatively young man, become badly scourged, crowned with thorns, crucified, speared, buried in a (Jewish) linen cloth, and then somehow rise again to live a ripe old age of 100?»

No. I thought it was pretty clear on my previous post but perhaps Annette didn’t bother to read. Apollonius traveled throughout the whole world. When he was 33 he visited Jerusalem where under unknown circumstances he was crucified. But he survived the crucifixion and fled. This is why there is no authentic evidence for the existence of Jesus who seems to have appeared out of nowhere and to have disappeared the same way. It is pretty simple.

All in all, this was pretty entertaining. But I have to applaud mr Porter again and again for his courage. Having your faith challenged is never easy.

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Είχε ο Ιησούς μακριά μαλλιά;




Ένα χαρακτηριστικό όλων των αγιογραφιών του Ιησού είναι ότι εμφανίζεται με μακριά μαλλιά. Γι’ αυτές τις απεικονίσεις όμως διατυπώνονται αντιρρήσεις και δικαιολογημένα. Εκτός απ’ το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποια περιγραφή του Ιησού στα ευαγγέλια, οι Ιουδαίοι είχαν κοντά μαλλιά. Οι μόνοι που άφηναν τα μαλλιά τους να μακρύνουν ήταν οι ΝΑΖΙΡΑΙΟΙ (όχι Ναζωραίοι).

Οι Ναζιραίοι δεσμεύονταν από έναν προσωρινό όρκο να αφιερωθούν στον Θεό, στην διάρκεια του οποίου δεν έκοβαν τα μαλλιά τους, δεν κατανάλωναν οποιοδήποτε παράγωγο της αμπέλου και δεν άγγιζαν ούτε πλησίαζαν νεκρά σώματα. Με την λήξη του όρκου τους (διαρκούσε συνήθως μερικές μέρες) έκοβαν τα μαλλιά τους και τα προσέφεραν ως θυσία μαζί με δύο αμνούς, ένα κριάρι και άζυμους άρτους στην σκηνή του μαρτυρίου. Αυτές οι λεπτομέρειες περιγράφονται στο έκτο κεφάλαιο του βιβλίου των Αριθμών.

Είχε πάρει ναζαρίτικο όρκο ο Ιησούς; Από τα ευαγγέλια δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Ο Ιησούς δεν ονομάζεται ποτέ Ναζιραίος και αν δεχθούμε ότι αυτό εννοούσαν οι ευαγγελιστές λέγοντας Ναζωραίος, έχουμε τα γεγονότα ότι ο Ιησούς δεν αποφεύγει το ποτό, ούτε τα νεκρά σώματα, ούτε προβαίνει στις σχετικές θυσίες με την λήξη του όρκου (ο οποίος όπως επισημάνθηκε ήταν ολιγοήμερος). Εν ολίγοις δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος λόγος που να μας οδηγεί να πιστεύουμε ότι ο Ιησούς είχε μακριά μαλλιά.

Και εδώ έρχεται η Σινδόνη, η οποία ως γνωστόν απεικονίζει έναν άνθρωπο με μακριά μαλλιά. Αλλά γιατί; Φαίνεται ότι ο άγνωστος πλαστογράφος ο οποίος μπήκε σε τόσο κόπο να αναπαραστήσει το Πάθος με τόση λεπτομέρεια και ακρίβεια, αγνόησε κάτι που θα έπρεπε να είχε βρει με λίγο ψάξιμο, αν δεν το ήξερε ήδη. Μια σημαντική παράλειψη που δείχνει προς την κατεύθυνση της πλαστότητας εκτός... και αν ο άνθρωπος της Σινδόνης ΔΕΝ είναι Ιουδαίος. Και ο Απολλώνιος όχι μόνον δεν ήταν Ιουδαίος, αλλά ξέρουμε ότι είχε μακριά μαλλιά.

Τα μακριά μαλλιά λοιπόν, αν η Σινδόνη είναι γνήσια, φαίνεται να οδηγούν σε δύο ενδεχόμενα για τον άνθρωπο που απεικονίζεται σε αυτήν: είτε πρόκειται για έναν Ναζαρίτη Ιουδαίο, είτε για έναν μη Ιουδαίο. 

Η Σκιά του Τρίτου Αιώνα




Υπάρχει μια σχολή που υποστηρίζει ότι ο μυθικός Ιησούς των Ευαγγελίων ήταν η σκιά ενός πραγματικού προσώπου το οποίο γεννήθηκε το έτος 2 μ.Χ., δηλαδή ο Απολλώνιος Τυανέας. Ο Βίος του από τον Φιλόστρατο πλησιάζει να είναι παράλληλος με αυτόν του ευαγγελικού Ιησού. Λέγεται ότι ήταν το ζωντανό πρωτότυπο τόσο του Ιησού όσο και του Παύλου, διότι η βιογραφία του μοιάζει πολύ με εκείνη του Ιησού, ενώ παραδόξως ο Παύλος απηύθυνε τις επιστολές του προς εκκλησίες οι οποίες βρίσκονταν ακριβώς εκεί όπου είχε ταξιδέψει ο Απολλώνιος και ίδρυσε θρησκευτικές κοινότητες που μελετούσαν εξελληνισμένη πνευματική φιλοσοφία. Επίσης το όνομα του Παύλου στις Πράξεις έχει συσχετιστεί με κάποιον μυστηριώδη Απολλώ· και ακόμα ο προσωπικός συνοδός του Απολλωνίου, ο Δάμις, φαίνεται να ταιριάζει αρκετά καλά με τον συνοδό και προσωπικό φίλο του Παύλου Δημά. Ένα αυξανόμενο ρεύμα ιδεών υποστηρίζει ότι ο Απολλώνιος ήταν η πραγματικότητα με σάρκα και οστά πίσω από την αβέβαιη και από πολλές απόψεις αναμφισβήτητα επουσιώδη ιστορικότητα του Ιησού και του Παύλου. [...]

Ο Morrell επισημαίνει το παράξενο χαρακτηριστικό του Ιησού να είναι ξαφνικά και χωρίς κάποια γεγονότα που οδήγησαν σε αυτό, γνωστός και αποδεκτός «σε όλη την Συρία». Το συμπέρασμά του από αυτό είναι ότι μόνον ο Απολλώνιος θα μπορούσε να εκπληρώσει αυτόν τον ρόλο και χαρακτήρα, δεδομένου ότι ήταν στην Συρία όπου είχε ιδρύσει τις πολλές «εκκλησίες». Οι συγγραφείς ανέκαθεν αναρωτιούνταν, όχι πολύ φωναχτά, πώς και πότε ο Παύλος θα μπορούσε να βρίσκεται στην Συρία και την Μικρά Ασία και να ίδρυσε τόσο γρήγορα μια λίστα αυξανόμενων κοινοτήτων στις οποίες έγραφε τις Επιστολές του. Η αυτόχθονη ανάπτυξη αυτών των «χριστιανικών» κοινοτήτων τόσο νωρίς στην ιστορία του Χριστιανισμού είναι πράγματι ένα φαινόμενο που ουδέποτε εξηγήθηκε επαρκώς.

Shadow of the Third Century, σελ. 224-225

Τo άγαλμα του Παύλου




Αυτός είναι ο Απόστολος Παύλος όπως απεικονίζεται στις αγιογραφίες. Σύμφωνα με την απόκρυφη χριστιανική παράδοση ο Παύλος ήταν κοντός, φαλακρός και καθόλου εμφανίσημος. Η γερμανική αστυνομία, με βάση την αρχαιότερη τοιχογραφία του Παύλου, αναδόμησε το πρόσωπό του, και το αποτέλεσμα ήταν το εξής:




Αλλά το άγαλμα του Παύλου στην Ρώμη είναι λίγο διαφορετικό:




Είναι αξιοσημείωτο ότι όχι μόνον δεν μοιάζει καθόλου με τις παραπάνω εικόνες, αλλά θυμίζει ΠΟΛΥ κάποιον άλλο κύριο, ο οποίος έζησε την ίδια ακριβώς περίοδο και τόσο η δράση όσο και το όνομά του ήταν παρόμοια με του Παύλου. Υπάρχουν και άλλα παρόμοια αγάλματα, και ακόμα και εκείνα που τον απεικονίζουν ως φαλακρό έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. O Παύλος της γλυπτικής δεν μοιάζει με τον Παύλο της παράδοσης. Μήπως μοιάζει με τον Παύλο της ιστορίας;

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

Οι μάρτυρες του Ιησού




Οι αντίπαλοί μας ρωτούν: Εάν ο Ιησούς δεν ήταν ιστορικό πρόσωπο, γιατί κανένας δεν αμφισβήτησε την ύπαρξή του; Απαντούμε με το παρακάτω ερώτημα: Αν ήταν ιστορικό πρόσωπο, τότε γιατί όχι μόνον το Ταλμούδ δεν τον αναφέρει, αλλά, εκτός από τα Ευαγγέλια, ούτε ένα έργο της πρώιμης χριστιανικής περιόδου δεν μας δίνει κάποια λεπτομέρεια για την ζωή αυτού του προσώπου; Εξετάστε τις Επιστολές του Παύλου! Όπως θα δείξουμε στο επόμενο κεφάλαιο, δεν παρουσιάζουν ούτε ένα ιδιαίτερο γεγονός της ζωής του Ιησού. Διαβάστε τις άλλες Επιστολές της Καινής Διαθήκης – Πέτρου, Ιωάννου, Ιακώβου, Ιούδα, και την Επιστολή προς Εβραίους – και την επιστολή του Κλήμη προς Κορινθίους, την επιστολή του Βαρνάβα, τον Ποιμένα του Ερμά, τις Πράξεις των Αποστόλων, κλπ. Σε κανένα από αυτά τα πρώιμα χριστιανικά έγγραφα δεν βρίσκουμε την παραμικρή αναφορά στον απλό άνθρωπο Ιησού, ή στο ιστορικό πρόσωπο του Ιησού ως τέτοιο, ώστε να συμπεράνουμε ότι ο συγγραφέας είχε στενή επαφή με αυτό. Η ζωή του, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια, με όλη την ανθρώπινη λεπτομέρεια, φαίνεται να ήταν τελείως άγνωστη σε αυτούς τους συγγραφείς.

The witnesses to the historicity of Jesus

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Η επιγραφή των Αδάνων




Aυτή είναι μια επιγραφή για τον Απολλώνιο η οποία βρίσκεται στο μουσείο των Αδάνων. Το κείμενο που διακρίνεται έχει ως εξής (σε παρένθεση τα γράμματα που λείπουν):

(ΟΥΤΟΣ) ΑΠ(Ο)ΛΛΩΝΟΣ ΜΕΝ ΕΠΩΝΥΜΟΣ, ΕΚ ΤΥΑ(ΝΩΝ Δ)Ε ΛΑΜΨΑΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΣΒΕΣΕΝ ΑΜΠΛΑΚΙΑΣ.

...ΦΟΣ ΤΥΑΝΩΝ TOΔ’ ΕΤΗΤΥΜΟΝ, ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΥΤΟΝ (ΠΕΜΨΕΝ Ο)ΠΩΣ ΘΝΗΤΩΝ ΕΞΕΛΑΣΙΕ ΠΟΝΟΥΣ.


Η πρώτη φράση λέει ότι ο Απολλώνιος (ονομασθείς από τον Απόλλωνα), λάμποντας από τα Τύανα, έσβησε τις αμπλακίες (σφάλματα/αμαρτήματα) των ανθρώπων.

Στην δεύτερη η λέξη που λείπει είναι μάλλον ΣΟΦΟΣ τον οποίο έστειλε ο ουρανός να θεραπεύσει τους πόνους των θνητών. Έχει προταθεί επίσης η λέξη ΤΑΦΟΣ, αλλά κάτι τέτοιο φαίνεται απίθανο αφού ο τάφος του δεν βρέθηκε ποτέ ούτε είναι γνωστό να τάφηκε ο Απολλώνιος στα Τύανα.

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Η αναγέννηση του Χριστιανισμού




Η εποχή όντως έβριθε από κάθε απόχρωση και γεύση εσωτερισμού. Αρκεί να αναφέρουμε τους πολλούς μοναστικούς οικισμούς των Εσσαίων, των Θεραπευτών, των Γυμνοσοφιστών, οι οποίοι αντιπροσώπευαν ένα μόνο νήμα. Μετά υπήρχαν οι Γνωστικοί, των οποίων τις σχολές διηύθυναν ο Μαρκίων, ο Βασιλίδης, ο Βαλεντίνος, ο Βαρδησάνης και ο Μάρκος. Πιο κάτω στην κλίμακα της διανόησης ήταν οι Εβιονίτες, οι οποίοι ήταν Ιουδαίοι Χριστιανοί, οι Οφίτες, με σύμβολο το ερπετό (όφις), και πολλές μικρές ομάδες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η παγκόσμια προσωπικότητα του Απολλωνίου από τα Τύανα – μάντη, σοφού και προφήτη – ήταν στο απώγειο της σταδιοδρομίας και επιρροής του, η οποία εκτεινόταν από την Ρώμη μέχρι την Ινδία. [...]

Απέχει πολύ απ’ το να αποτελεί απλώς μια εξωφρενική εικασία ότι μπορεί να πρόκειται για το πραγματικό ιστορικό πρωτότυπο του ιδίου του Αποστόλου Παύλου. Και οι δύο άνδρες έχουν την ίδια βασική συλλαβή πολ (εκ του Απόλλων) στα ονόματά τους· αμφότεροι σπούδασαν την ελληνική φιλοσοφία την ίδια περίοδο στην Ταρσό, ένα κέντρο ελληνικής κουλτούρας· αμφότεροι ταξίδεψαν ευρέως και ίδρυσαν εσωτερικούς συλλόγους σε πολλά ίδια σημεία και περίπου την ίδια περίοδο· και αμφότεροι είχαν έναν γραμματέα και σύντροφο – τον Δημά στην περίπτωση του Απ. Παύλου, τον Δάμι σ’ αυτήν του Απολλωνίου. Και υπάρχουν κι άλλα σημεία ομοιότητας και συμπτώσεων.

A Rebirth for Christianity, σελ. 85

Η φωτογραφία του Secondo Pia




Αυτή είναι η πρώτη φωτογραφία της Σινδόνης που τράβηξε στις 28 Μαΐου 1898 ο Secondo Pia της οποίας το αρνητικό αποκάλυπτε τις λεπτομέρειες του προσώπου στο Σάβανο. Ο Pia κατηγορήθηκε για αλλοίωση της φωτογραφίας αλλά μετέπειτα φωτογραφίες επιβεβαίωσαν το εύρημά του.

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

Iησούς Τώρα και Τότε




Οι ακαδημαϊκοί της Καινής Διαθήκης διαφωνούν για το κατά πόσο το πρόσωπο του Ιησού, όπως διαβάζουμε την ζωή του στα Ευαγγέλια, βασίστηκε στον μύθο ενός θείου ανδρός ή σωτήρα εξ ουρανού, και αν αυτό επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο την αλήθεια των ισχυρισμών των Χριστιανών αναφορικά με την μοναδικότητα του Ιησού ως πηγή αποκάλυψης από τον Θεό.

Πράγματι, δεν είναι ξεκάθαρο το κατά πόσο ο μύθος του θείου ανδρός εφαρμόστηκε ποτέ σε κάποιο άλλο ιστορικό πρόσωπο πλην του Ιησού. (ο καλλίτερος υποψήφιος είναι ο παγανιστής θαυματοποιός του πρώτου ή δευτέρου αιώνα Απολλώνιος Τυανέας, του οποίου η βιογραφία από τον Φιλόστρατο φαίνεται να τον παρουσιάζει σκοπίμως ως έναν παγανιστή αντίπαλο του Ιησού.)

Jesus Now and Then, σελ. 8

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

O Απολλώνιος του Ζαν Μπουασάρ

Η συνάντηση με τον Βεσπασιανό


Ο Ουεσπασιανός έκανε σχέδια ν’ αρπάξει την απόλυτη εξουσία και εκείνη την εποχή βρισκόταν στις χώρες οι οποίες συνόρευαν με την Αίγυπτο· καθώς λοιπόν προχωρούσε προς την Αίγυπτο, άνθρωποι σαν τον Δίωνα και τον Ευφράτη, για τους οποίους πιο κάτω θα γίνει λόγος, τον καλωσόριζαν. Διότι μετά τον πρώτο αυτοκράτορα, ο οποίος είχε βάλει σε τάξη τις ρωμαϊκές υποθέσεις, επικράτησαν τόσο ολέθριες τυραννίες για πενήντα χρόνια, ώστε ούτε ο Κλαύδιος, ο οποίος στα μέσα αυτής της περιόδου κυβέρνησε επί δεκατρία χρόνια, να μην φαίνεται επιτυχημένος. Και όμως ο Κλαύδιος ήταν πενήντα ετών, όταν είχε αναλάβει την εξουσία, δηλαδή σε μια ηλικία κατά την οποία ο νους των ανθρώπων βρίσκεται στην μεγαλύτερη ακμή του και είχε την φήμη ανθρώπου που αγαπάει την κάθε είδους πνευματική καλλιέργεια· αλλά και εκείνος, αν και βρισκόταν σ’ αυτήν την ηλικία, πολλά παιδαριώδη έπαθε και άφησε την εξουσία σε γυναικούλες, όπως κάποιος αφήνει ένα λιβάδι στην βοσκή των προβάτων· σ’ αυτές με τόση ευκολία αφέθηκε να τον δολοφονήσουν, ώστε αν και γνώριζε εκ των προτέρων όσα επρόκειτο να πάθει, ούτε γι’ αυτά που γνώριζε έλαβε προφυλάξεις.

Ο Απολλώνιος ήταν βεβαίως ευχαριστημένος με την νέα τροπή των πραγμάτων όσο τουλάχιστον ο Ευφράτης και ο Δίων, δεν έκανε όμως χρήση αυτής στις δημόσιες συζητήσεις του, επειδή πίστευε ότι το είδος αυτό του λόγου αρμόζει περισσότερο σ’ έναν ρήτορα. Καθώς λοιπόν ο αυτοκράτορας πλησίαζε στην πύλη, μπροστά στις πύλες τον υποδέχονταν οι ιερείς μαζί με τους δικαστές της Αιγύπτου και τους αντιπροσώπους των επαρχιών, στις οποίες ήταν διηρημένη η Αίγυπτος. Παρόντες ήταν και όλοι οι φιλόσοφοι με όλα τα σχολεία τους.

Αλλά ο Απολλώνιος, μη δίνοντας ιδιαίτερη σημασία σ’ αυτά, εξακολουθούσε τις συζητήσεις στον ναό. Αφού ο αυτοκράτορας μεγαλόπρεπα και ήρεμα αντάλλαξε μερικές κουβέντες και εκφώνησε έναν σύντομο λόγο, είπε:

«Βρίσκεται εδώ ο άνδρας από τα Τύανα;»

«Ναι» απάντησαν, «και έτσι πολύ μας βελτίωσε.»

«Πώς θα μπορούσαμε να συναντηθούμε μαζί του;» είπε ο αυτοκράτορας, «γιατί τον χρειάζομαι πολύ τον άνδρα αυτόν.»

«Αυτός θέλει να σε συναντήσει κοντά στον ναό» απάντησε ο Δίων, «έτσι μου έλεγε όταν ερχόμουν εδώ.»

«Ας πάμε λοιπόν να προσευχηθούμε στον θεό και να συναντηθούμε μ’ έναν έξοχο άνδρα», είπε ο βασιλιάς.

Τότε κυκλοφόρησε η ιστορία, ότι του μπήκε στο μυαλό να καταλάβει την εξουσία, όταν ακόμη πολιορκούσε τα Σόλυμα, και ότι προσκαλούσε τον Απολλώνιο, προκειμένου να τον συμβουλευτεί για τις σκέψεις του αυτές, αλλά εκείνος ηρνείτο να πατήσει το πόδι στην γη την οποία μόλυναν οι κάτοικοί της και με όσα έκαμαν και με όσα έπαθαν· γι’ αυτό έλεγαν ότι ήλθε στην Αίγυπτο, αφού κατέλαβε την εξουσία, για να συζητήσει με τον Απολλώνιο όσα θα εκθέσω στην συνέχεια.

Ύστερα από την θυσία, και πριν να παραχωρήσει επίσημες ακροάσεις στους αντιπροσώπους των πόλεων, χαιρέτησε τον Απολλώνιο και, σαν να προσευχόταν σ’ αυτόν του είπε:

«Κάνε με βασιλιά εσύ»· και εκείνος είπε: «Σε έκαμα, διότι προσευχήθηκα και ζήτησα ήδη από τους θεούς να γίνεις βασιλιάς δίκαιος, γενναίος, συνετός, στολισμένος με κάτασπρα μαλλιά και πατέρας γνησίων παιδιών». Ο βασιλιάς καταχάρηκε με τα λόγια αυτά και επί πλέον, διότι το πλήθος που βρισκόταν μέσα στο ιερό τον άκουσε και αυτό.

Και τον ρώτησε: «Πώς σου φαινόταν η εξουσία του Νέρωνα;»

Και ο Απολλώνιος απάντησε: «Ο Νέρων ίσως γνώριζε να χορδίζει την κιθάρα, ντρόπιασε όμως την εξουσία με την χαλάρωση και το τέντωμα.»

«Προτείνεις λοιπόν» είπε ο άλλος, «ο κυβερνήτης να τηρεί τους κανόνες ανάμεσα στα δύο;»

«Όχι εγώ», απάντησε «αλλά ο θεός είναι εκείνος ο οποίος όρισε την ισότητα ως μεσότητα. Και καλοί σύμβουλοι είναι αυτοί εδώ οι άνδρες», και έδειξε τον Δίωνα και τον Ευφράτη, ο οποίος δεν είχε έρθει ακόμα σε αντίθεση μαζί του.

Τότε ο βασιλιάς σήκωσε ψηλά τα χέρια του και είπε: «Δία, είθε εγώ να κυβερνώ σοφούς άνδρες και οι σοφοί άνδρες εμένα». Και αφού στράφηκε προς τους Αιγυπτίους, πρόσθεσε: «Αντλήστε και από μένα ελεύθερα, όπως αντλείτε και από τον Νείλο». Το αποτέλεσμα τότε ήταν ότι οι Αιγύπτιοι ανέκτησαν την ευημερία τους, διότι είχαν ήδη εξαντληθεί από τις καταπιέσεις. Όταν ο βασιλιάς κατέβηκε από τον ναό έπιασε τον Απολλώνιο από το χέρι, τον οδήγησε στα ανάκτορα και του είπε:

«Ίσως να δίνω την εντύπωση σε μερικούς ότι κάνω ανοησία, που στα εξήντα μου αναλαμβάνω την βασιλεία. Θέλω λοιπόν, να απολογηθώ σ’ εσένα γι’ αυτή μου την ενέργεια για να μπορείς να απολογείσαι κι εσύ για μένα στους άλλους. Εγώ δεν θυμάμαι να έχω υποδουλωθεί ποτέ στα πλούτη, ούτε ακόμη και όταν ήμουν παιδί, ενώ τα αξιώματα και τα μεγαλεία τα οποία απορρέουν από την κυβέρνηση των Ρωμαίων με τόση σωφροσύνη και μετριοπάθεια τα αντιμετώπισα, ώστε μήτε υπεροπτικός μήτε ψοφοδεής να φανώ· όσο για επαναστάσεις ούτε και εναντίον του Νέρωνα τις σκέφθηκα· αλλά επειδή κατείχε την εξουσία, αν και όχι σύμφωνα με τους νόμους, αφού την παρέλαβε από τον αυτοκράτορα, υποτάχθηκα σ’ αυτόν για χάρη του Κλαυδίου, ο οποίος με διόρισε ύπατο και σύμβουλο των υποθέσεών του· και μα την Αθηνά, κάθε φορά που έβλεπα τον Νέρωνα να ασχημονεί, δάκρυζα, σκεπτόμενος τον Κλαύδιο, ποιο δηλαδή κάθαρμα κληρονόμησε το πολυτιμώτερο από τα αγαθά του. Διαπιστώνοντας στην συνέχεια ότι ούτε όταν εκθρονίστηκε ο Νέρων άλλαξαν προς το καλλίτερο τα πράγματα των ανθρώπων, αλλά αντιθέτως η εξουσία εξακολουθούσε να εξευτελίζεται, έτσι όπως συνέβαινε επί Βιτελίου, θα προχωρήσω πλέον με αποφασιστικότητα προς αυτήν, πρώτον γιατί θέλω να παρουσιάσω στους ανθρώπους την αξία μου και δεύτερον γιατί θέλω να αγωνιστώ εναντίον ανθρώπου, που ζει μέσα στην κραιπάλη.

Διότι ο Βιτέλιος λούζεται με αρώματα περισσότερο απ’ ότι εγώ με νερό, και μου φαίνεται ότι αν τρυπηθεί με ξίφος θα τρέξει άρωμα μάλλον παρά αίμα από την πληγή του· και καθώς πίνει κρασί πάνω στο κρασί, έχει χάσει τα λογικά του και ενώ, όταν παίζει τα ζάρια είναι γεμάτος φόβο μήπως αυτά τον προδώσουν, δεν διστάζει να παίζει στα ζάρια την εξουσία· και υποταγμένος στις πόρνες καθώς είναι, συνουσιάζεται με παντρεμένες γυναίκες, λέγοντας ότι είναι γλυκύτερος ο έρωτας, όταν αυτός συνοδεύεται από κινδύνους. Παραλείπω τα ακόμη πιο αισχρά, για να μην λέω μπροστά σου τέτοια πράγματα. Δεν μπορώ όμως σαν δειλός να ανέχομαι, ώστε οι Ρωμαίοι να κυβερνιούνται από τέτοιον άνδρα· ας ζητήσω καλλίτερα από τους θεούς να με καθοδηγούν, για να είμαι ο πραγματικός εαυτός μου. Γι’ αυτό Απολλώνιε, εγώ προσδένομαι επάνω σου σαν με καραβόσκοινο, διότι λένε ότι εσύ εννοείς τέλεια τους θεούς, και σε καθιστώ σύμβουλο στις αποφάσεις μου, επάνω στις οποίες στηρίζεται η τύχη ολόκληρης της οικουμένης, ώστε, αν οι διαθέσεις των θεών φαίνονται ευνοϊκές να ενεργώ σύμφωνα μ’ αυτές· αν όμως είναι αντίθετες και όχι ωφέλιμες για μένα και τους Ρωμαίους, να μην τους ενοχλώ παρά την θέλησή τους.»

Ο Απολλώνιος πιάστηκε από τα λόγια αυτά και απευθυνόμενος προς τον ουρανό, είπε: «Δία, Καπιτώλιε, επειδή εσένα αναγνωρίζω ως μόνο διαιτητή των παρόντων πραγμάτων, φύλαγε τον εαυτό σου γι’ αυτόν και αυτόν για σένα· διότι τον ναό σου, που χέρια βέβηλα τον πυρπόλησαν χθες, είναι πεπρωμένο να τον ξαναχτίσει αυτός εδώ ο άνδρας προς χάρη σου.»

Και στον βασιλιά που έμεινε έκθαμβος από αυτά είπε: «Η πραγματικότητα θ’ αποκαλυφθεί μόνη της· μην ζητάς τίποτε από μένα και προχώρα στην πραγματοποίηση των ορθών αποφάσεών σου.»

Πραγματικά στην Ρώμη ο Δομετιανός, ο γιός του Ουεσπασιανού, είχε παραταχθεί εναντίον του Βιτελίου, προασπίζοντας την εξουσία του πατέρα του· αλλά ενώ αυτός πολιορκούσε το Καπιτώλιο ο Βιτέλιος ξέφυγε από τους πολιορκητές, όμως πυρπόλησε τον ναό. Κι όλα αυτά φανερώθηκαν στον Απολλώνιο γρηγορώτερα απ’ ότι αν συνέβαιναν στην ίδια την Αίγυπτο.

Μετά από όλες αυτές τις συζητήσεις, ο Απολλώνιος απομακρύνθηκε από τον βασιλιά, λέγοντας ότι δεν του επιτρέπουν οι πατροπαράδοτες συνήθειες των Ινδών να κάμει κάτι διαφορετικό απ’ όσα εκείνοι κάμουν το μεσημέρι· την ίδια στιγμή ο βασιλιάς με περισσότερο ενθουσιασμό, αντί να επιτρέψει να του διαφύγει η κατάσταση από τα χέρια, έμενε σταθερός στην τακτική του, πεπει-σμένος από τα λόγια του Απολλωνίου ότι το μέλλον του είναι σίγουρο και επιβεβαιωμένο από τον ουρανό.

Τα ξημερώματα της επομένης ημέρας, ο Απολλώνιος πήγε στα ανάκτορα και ρώτησε τους φρουρούς, τι κάνει ο βασιλιάς· από αυτούς έμαθε ότι έχει ξυπνήσει από ώρα και ασχολείται με την αλληλογραφία του. Σαν άκουσε αυτά έφυγε λέγοντας στον Δάμι: «Ο άνδρας αυτός θα μπορέσει να κυβερνήσει».

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Ε, Κεφάλαια XXVII-XXXI

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Η Ιερά Σινδόνη θα εκτεθεί το 2015




Η διάσημη «Σινδόνη του Τορίνο», που πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για το ταφικό σάβανο του Ιησού Χριστού θα εκτεθεί δημοσίως το 2015, δήλωσε ένας αξιωματούχος.

Ο Αρχιεπίσκοπος του Τορίνο Cesare Nosiglia δήλωσε ότι ο Πάπας Francis έχει προσκληθεί να επισκεφθεί την σινδόνη, η οποία φέρει την εικόνα του προσώπου ενός ανθρώπου που πιστεύεται ότι υπέστη σωματικά τραύματα παρόμοια με σταύρωσης.

Οι ακριβείς ημερομηνίες που θα εκτεθεί η σινδόνη δεν έχουν καθοριστεί αλλά θα είναι για 40-45 ημέρες κοντά στο Πάσχα. Πάνω από δύο εκατομμύρια προσκυνητές αναμένεται να έρθουν.

Τον Απρίλιο του 2010, περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι έκαναν κράτηση για να χαζέψουν το λινό ύφασμα για περίπου τρία λεπτά κατά την πρώτη δημόσια προβολή μετά από μια δεκαετία στον καθεδρικό ναό του Τορίνο.

Μια διαμάχη περιβάλλει το μήκους 4,3 μέτρων και πλάτους ενός μέτρου ύφασμα το οποίο πολλοί Χριστιανοί πιστεύουν ότι τύλιξε τον Ιησού Χριστό μετά τον θάνατό του και το πρόσωπό του αποτυπώθηκε σ’ αυτό.

Όμως οι σκεπτικιστές επικαλούνται τα αποτελέσματα της χρονολόγησης με άνθρακα λέγοντας ότι η σινδόνη ήταν στην πραγματικότητα από τον Μεσαίωνα, περίπου 1.300 χρόνια μετά τον Χριστό.

Το ύφασμα στεγάζεται στο βασιλικό παρεκκλήσι του καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Τορίνο.

Πριν το 2010, η τελευταία φορά που εκτέθηκε δημοσίως ήταν το 2000 κατά τους εορτασμούς της χιλιετίας της Καθολικής Εκκλησίας.

Ucanindia