Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Turin Shroud: Proof or Doom for Christianity?



The Turin Shroud is a well known relic of unknown origins that bears an image of a man, who appears to have been tortured and crucified. It remains to this day a subject of heated controversy as to whether it is indeed the burial cloth of Jesus Christ. It seems that if the Shroud is genuine, it adds credibility to the Gospel story, which is basically our only historical source on Jesus.

Despite a radiocarbon test that dated the cloth to the Middle Ages, there are researchers, and especially Christians, who express their doubts about those results, and not without reason. But life can play weird games and sometimes truth is stranger than fiction. What no Shroud defender suspects is that if the Shroud is genuine, it could spell doom for Christianity. Why is that?

That is because according to late Texas researcher Rob Solarion the cloth did indeed cover the body of Christ after the crucifixion. But not the Christ of the New Testament. It was the true, historical Christ, who was none other than the Greek-Cappadocian sage APOLLONIUS OF TYANA!

Apollonius was born approximately in 4 BC and he was said to be a divine man, moral teacher, religious reformer, healer, prophet, and miracle worker. Sounds familiar? Yes it does, and that is why Raymond Bernard declared emphatically that Jesus was a myth based on Apollonius. Yet there was a crucial difference between the two. Apollonius lived for about 100 years and traveled throughout the known world, while Jesus lived only 33 years in Palestine.

Rob Solarion puts two and two together and proposes a revolutionary theory: The man on the Shroud is actually Apollonius of Tyana and so the story of Jesus is actually a missing chapter of his life! Ιncidentally, that supports the theory that Jesus did not die on the cross, something hinted in the Gospels too. Is this possible?

First, if we take a look at the chronology of the life of Apollonius we notice that there is a gap of almost 20 years in his life, between the years 23-43 AD. That is exactly the period that covers the ministry of Jesus. What happened during all those years?

Back to the Shroud. It’s an old saying that you should not judge a book by its cover, but every rule has an exception and here we have an outstanding one at least.



This is the Solarion comparison between the Shroud and the Apollonius bust. The similarities are indeed striking (notice especially the mysterious scar on the left eyebrow of the bust – there is something similar on the Shroud). To verify this, I compared the two and this is what I got:




It is pretty clear. Now let’s take a look at the individual features of the face on the cloth. Holgen Kersten in The Jesus Conspiracy lists the following (p. 152):

1. A horizontal stripe on the forehead
2. The U-form or three-sided «square» on the forehead
3. A V-shape at the bridge of the nose
4. A second V-shape inside feature number 2
5. A raised right eyebrow
6. An accentuated left cheek
7. An accentuated right cheek
8. An enlarged left nostril
9. An accentuated line between nose and upper lip
10. A heavy line under the lower lip
11. A hairless area between lip and beard
12. The fork to the beard
13. A horizontal stripe across the throat
14. Heavily accentuated, owlish eyes
15. Two loose strands of hair falling from the apex of the forehead




To the left is Kersten’s diagram with the above features. To the right there are 12 of the 15 features that also appear on the Apollonius bust. Coincidence?

And that is not all. In the Life of Apollonius there is a most enigmatic passage. As Vespasian was preparing for the siege of Jerusalem, Apollonius was in Alexandria. Vespasian asked to see him, but Apollonius:

«declined to enter a country which its inhabitants polluted both by what they did and by what they suffered, which was the reason why Vespasian came in person to Egypt.»


What could be the reason for this refusal? What did Apollonius mean when he said that the inhabitants had polluted the country (that he supposedly never visited) by what they did? Could this be related to the crucifixion of 40 years ago?

If that is the case, then everything fits very well. The origin of the Jesus images, the lack of historical evidence for his existence and all the other problems that religious scholars have faced for decades or centuries, are finally answered. And of course there is always the irony: the burial cloth of Jesus Christ turns out to be the burial cloth of Christianity as we know it.

See also: Dan Porter on Apollonius

Η ανάσταση του Ιησού


Πρέπει βέβαια να διευκρινίσω, ότι τα περί διαφυγής του Ιησού από τον σταυρικό θάνατο, με διάφορες εκδοχές και εξηγήσεις, τα έχουν περιγράψει εκατοντάδες υποψιασμένοι αναλυτές και συγγραφείς ανά τους αιώνες, άλλος με λιγότερα και άλλος με περισσότερα επιχειρήματα ή ακόμα και με φευγαλέους υπαινιγμούς. Για τους περισσότερους εξ αυτών που το αποπειράθηκαν, η αποκωδικοποίηση της “ανάστασης” απεδείχθη ανεξήγητα περίπλοκη υπόθεση! Παρ’ όλα αυτά δεν είναι λίγοι εκείνοι που με ερμηνευτική οξυδέρκεια, κατάφεραν να εντοπίσουν διάφορες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες των κειμένων, που περίπου υποδεικνύουν τον τελικό μηχανισμό επιβίωσης του Ιησού πέρα απ’ τον σταυρικό του θάνατο!

Δεν παραπέμπω σ’ όλους αυτούς τους εξαίρετους αμφισβητίες και στις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες των τοποθετήσεών τους, για να διατηρηθεί λιτή και κατανοητή η δική μας αποκωδικοποίηση των βιβλικών δεδομένων της “ανάστασης” του Ιησού. Η παράθεση μιας στρατιάς ονομάτων, που έχουν στο παρελθόν επιχειρήσει κάτι ανάλογο, απλώς θα αποσπούσε την προσοχή του αναγνώστη απ’ την απλή δική μας ξενάγηση. Θα δείτε άλλωστε, πως ουσιαστικά δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη ανάγκη να παραπέμψουμε σ’ όλους αυτούς που προηγήθηκαν, μιας και σχεδόν όλα αποκωδικοποιούνται, αν απλώς ακολουθήσουμε πιστά τα ίδια τα δεδομένα της βιβλικής αφήγησης! [...]

Υπογραμμίζοντας λοιπόν πρόσθετες λεπτομέρειες, που να καθιστούν την περίπτωση του Ιησού, φανερά ύποπτη εικονικού θανάτου, επισημαίνουμε εμφατικά, ότι και μόνο ο απελπιστικά ελάχιστος χρόνος παραμονής του Ιησού επί του σταυρού, θα έπρεπε αυτόματα να αφαιρέσει κάθε αίσθηση αυθεντικότητας από τον “θάνατο” του Ιησού, καθιστώντας τον άμεσα ύποπτο, έντεχνης διαφυγής από τον σταυρικό θάνατο!

Για τον χρόνο που ελήφθη η απόφαση της εκτέλεσής του διαβάζουμε: «ήταν δε Παρασκευή του Πάσχα και η ώρα περίπου έκτη. Λέγει δε ο Πιλάτος στους Ιουδαίους: Να ο βασιλιάς σας. Τότε εκείνοι άρχισαν να φωνάζουν: Άρον άρον σταύρωσον αυτόν… Τότε ο Πιλάτος παρέδωσε τον Ιησού να σταυρωθεί.» (Ιωάν. 19:14-16)

Για το χρόνο θανάτου πάνω στον σταυρό, είδαμε ήδη ότι: «περί δε την ενάτην ώραν ανεβόησεν ο Ιησούς λέγων: Ηλί, ηλί λιμά σαβαχθανί. Τινές δε των εκεί εστηκότων (παρισταμένων) έλεγον, τον Ηλία φωνάζει και ευθέως τις (κάποιος) εξ αυτών, λαβών τον σπόγγον και γεμίσας αυτόν (όξος) περιθέσας (τον σπόγγον) εις κάλαμον επότιζεν αυτόν. Ο δε Ιησούς… (δηλαδή αμέσως μετά το πότισμα του σπόγγου και περί την ενάτην ώραν) αφήκε το πνεύμα.» (Ματθ. 27:45-50)

Ο Μάρκος (15:33-37) επαναλαμβάνει αυτολεξεί τα ίδια ακριβώς. Ο δε Λουκάς (23:44-46) επιβεβαιώνει την ενάτη ώρα ως την στιγμή του θανάτου του Ιησού. Κατά την ομόφωνη λοιπόν γνώμη των τριών πρώτων ευαγγελιστών, (ο Ιωάννης δεν αναφέρει καθόλου ώρα “θανάτου”) ο Ιησούς παρέδωσε το πνεύμα στον “Πατέρα” του «περί ώρας ενάτης». Όμως, πριν από τρεις μόνο ώρες, δηλαδή «περί ώρας έκτης» (Ιωάν. 19:14-16), ο Ιησούς βρισκόταν ακόμα στο πραιτώριο του Πιλάτου και μέχρι την σταύρωση του, (πάντα κατά την αφήγηση), μεσολάβησαν ακόμα τα εξής χρονοβόρα γεγονότα: Οι Ιουδαίοι επέβαλαν με την οχλαγωγία τους την καταδικαστική απόφαση. Ο Πιλάτος τον παρέδωσε στην φρουρά. Οι φρουροί (κατά την αφήγηση) τον περιέπαιξαν φορώντας του χλαμύδα και τον προσκυνούσαν περιπαικτικά. Στην συνέχεια τον έντυσαν ξανά με τα δικά του ρούχα, του φόρτωσαν τον σταυρό και τον οδήγησαν εκτός πόλεως στον δρόμο προς τον Γολγοθά.

Καθ’ οδόν, ο Ιησούς σταμάτησε κουρασμένος και τον σταυρό ανέλαβε κάποιος Σίμων Κυρηναίος. Εκεί ο Ιησούς κοντοστάθηκε ξανά και μίλησε με κάποιες γυναίκες, λέγοντας πως έπρεπε να κλαίνε για τα δικά τους παιδιά και όχι για τον ίδιο (Λουκ. 23:28). Τελικά έφτασαν στον Γολγοθά, όπου οι Ρωμαίοι σταυρωτές, πρώτα του πρόσφεραν το δικό τους χαλαρωτικό όξος, το οποίο ο Ιησούς αρνήθηκε και… τελικά τον σταύρωσαν. Μετά απ’ όλα αυτά, πόσος χρόνος απέμεινε απ’ τις αρχικές τρεις ώρες, ανάμεσα στο πραιτώριο και την σταύρωση, για την τελική σταυρική ταλαιπωρία του Ιησού;

Ο Ιησούς των κειμένων, ήταν ένας τριαντατριάχρονος άνδρας, δηλαδή στην ακμή της δύναμής του! Μάλιστα κατά την θεολογία, ήταν ένας τέλειος άνδρας, χωρίς την φθοροποιό αμαρτία του Αδάμ! Άρα ήταν ασφαλώς και ανθεκτικότερος από κάθε άλλον άνθρωπο επί γης! Από ποια αιτία λοιπόν πέθανε, σε λιγότερο από δύο ώρες, ένας τέτοιας ασυνήθιστης αντοχής τριαντατριάχρονος άνδρας, απλά δεμένος στο σταυρό;

Ούτε πείνα, ούτε δίψα, ούτε οποιαδήποτε αναπνευστική δυσκολία, σκοτώνουν έναν νέο άνθρωπο, στον ελάχιστο αυτό χρόνο των δύο ωρών! Το περίφημο πνευμονικό οίδημα (υγρό στους πνεύμονες) λόγω παρατεταμένης δυσκολίας στην αναπνοή του σταυρωμένου, που αναγκάσθηκαν να ανακαλύψουν σαν αιτία θανάτου, οι προβληματισμένοι πιστοί, όχι μόνο δεν επιβεβαιώνεται από σχετικά πειράματα, αλλά ακόμα κι αν το δεχθούμε ως αιτία θανάτου, δεν έχει καμία πιθανότητα να εμφανιστεί στον ελάχιστο αυτό χρόνο της δίωρης ταλαιπωρίας του Ιησού πάνω στον σταυρό!

Ακόμα κι αυτοί, που δεν μπορούν να δεχθούν ότι στην περίπτωση του Ιησού δεν χρησιμοποιήθηκαν καρφιά στα χέρια και στα πόδια, θα πρέπει να μάθουν, ότι ακόμα και αν δεχθούμε τα τραύματα αυτά στα πόδια και τα χέρια, το σκηνικό στην περίπτωση του Ιησού δεν αλλάζει διόλου! Παρόμοια τραύματα, δεν είναι θανατηφόρα, δεν δημιουργούν ακατάσχετη αιμορραγία και φυσικά σε δύο μόνο ώρες, δεν μολύνονται σε θανατηφόρο βαθμό!

Ο γνωστός καθηγητής θεολογίας Μπαλάνος έγραψε: «Η αιμορραγία των άκρων εκ της προσηλώσεως (από το κάρφωμα) έπαυε ταχέως και δεν ήτο θανατηφόρος. Τον θάνατο επέφεραν η (πολυήμερη) παρά φύση στάση του σώματος, εκ της οποίας προήρχετο μεγάλη αταξία στην κυκλοφορία του αίματος…» (Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα, σελ. 25-26)

Το παρακάτω απόσπασμα εφημερίδος, μας δίνει την αντικειμενική αίσθηση του πράγματος, από μια πραγματική εμπειρία σταύρωσης:

«Ένα εκπληκτικό κατόρθωμα επέτυχαν δύο νεαροί Γάλλοι, εγκατεστημένοι στο Μόντρεαλ. Ο Πάτρικ Μπενισού και η γυναίκα του Μαρίτα, ιδρυτές σχολής γιόγκα, έμειναν σταυρωμένοι, ενώπιον εκατοντάδων θεατών, θέλοντας να αποδείξουν ότι η πλήρης αυτοκυριαρχία μπορεί να κατανικήσει τον πόνο… Ο Πάτρικ κάρφωσε μόνος του τα πόδια και το ένα του χέρι! Τέλος κάποιος ανέλαβε να χτυπήσει και το τελευταίο καρφί στο δεξί του χέρι! Στην θέση αυτή (του σταυρωμένου) έμειναν ακίνητοι και σχεδόν μειδιώντες η Μαρίτα 22 ώρες ο δε Πάτρικ (32 ετών) 30 ώρες»! (ΒΗΜΑ, 21 Σεπτ. 1967 – Μόντρεαλ 21. Από το Βιβλίο του Ιάσονα Ευαγγέλου «Το θρησκευτικό φαινόμενο», σελ. 75)

Η παραπάνω περίπτωση, δίνει την σωστή χρονική διάσταση στο ζήτημα, δείχνοντας περίτρανα ότι η σταύρωση ήταν ειδικά επιλεγμένη για να σκοτώνει τα θύματά της αργά και βασανιστικά. Όμως η ίδια η αφήγηση της Καινής Διαθήκης, επιμένει να μας δείχνει ξεκάθαρα, ότι ο χρόνος παραμονής του Ιησού στον σταυρό, ήταν εξωφρενικά μικρός!

Ναι, στην διασημότερη θανατηφόρο σταύρωση της ανθρωπότητας απουσιάζει εντελώς ο αναγκαίος χρόνος για μια σταδιακή σωματική εξάντληση μέχρι θανάτου! Αντιθέτως ο Ιησούς μέχρι την τελευταία στιγμή, παρέμεινε ακμαίος και διέθετε στεντόρεια φωνή, που μόνο προθανάτια κατατονία δεν δηλώνει: «ανεβόησεν ο Ιησούς φωνή μεγάλη λέγων Ηλί, ηλί…» (Ματθ. 27:46). Μάλιστα, όπως είπαμε, με πλήρη διαύγεια πνεύματος, συνομιλούσε μέχρι την τελευταία στιγμή, τόσο με τους εκατέρωθέν του σταυρωμένους ληστές, υποσχόμενος παραδείσους, όσο και με τους συγγενείς του, τακτοποιώντας οικογενειακές του υποθέσεις!

Για να νικήσει ο Ιησούς τον θάνατο... έπρεπε πρώτα να πεθάνει! Από τι πέθανε λοιπόν ο Ιησούς πάνω στον σταυρό; Στο δίωρο αυτό της σταύρωσής του, ο Ιησούς δεν παρουσίασε απολύτως κανένα σύμπτωμα προθανάτιας εξάντλησης. Όμως, όπως ξεκάθαρα ομολογείται… μόλις ο Ιησούς φώναξε τον “Ηλία” ή οποιοδήποτε άλλο σύνθημα στα χαλδαιικά και κάποιος εκ των ημετέρων, έτρεξε, του έβαλε με το καλάμι τον σπόγγο στο στόμα… ο Ιησούς πάραυτα παρέδωσε το πνεύμα!

Τι “σκότωσε” λοιπόν τον Ιησού; Είναι εντελώς φανερό! Τον Ιησού δεν μπορούσε να “σκοτώσει” η σχεδόν ανύπαρκτη σταυρική ταλαιπωρία, αλλά μόνο το κατάλληλο όξος απ’ τον σπόγγο του μανδραγόρα! Αμέσως μετά την προκαθορισμένη γουλιά δηλητηρίων, που ο Ιησούς ήπιε, “δαγκώνοντας” τον σπόγγο, βυθίστηκε για λίγες ώρες στην αγκαλιά μιας βαθιάς αλλά αναστρέψιμης ανυπαρξίας (που σήμερα ονομάζεται γενική αναισθησία), παραδίνοντας το πνεύμα του στα χέρια του δίδυμου αδελφού του θανάτου, του ψυχρού και απόλυτα σκοτεινού καρωτικού ύπνου! [...]

Στην περίπτωση του Ιησού, οι σοβαρές ενδείξεις μιας προσχεδιασμένης “ανάστασης” κάθε άλλο παρά τελειώνουν εδώ! Όμως για να δρομολογηθεί μια τέτοια πετυχημένη κοινωνική παράσταση, έπρεπε να βρεθεί όχι μόνο ο τρόπος και ο τόπος, αλλά και ο κατάλληλος χρόνος! Και βέβαια όπως θα δούμε και θα βεβαιωθούμε, η μοναδική κατάλληλη ημέρα του έτους, για την επιχειρούμενη εικονική ανάσταση, όχι μόνο βρέθηκε αλλά διέθετε και όλα τα αναγκαία πλεονεκτήματα! Προσέξτε και αποφασίστε μόνοι σας, αν ο χρόνος και ο εκπληκτικός συντονισμός που συνέχει την περίπτωση του Ιησού, είναι πράγματι ατράνταχτα πλέον στοιχεία προσχεδιασμού και σεναριοποίησης! Παρακαλώ, εντείνετε την προσοχή σας!

Όλα είχαν εξελιχθεί κατά τον αρχικό σχεδιασμό, όμως, τίποτε δεν είχε τελειώσει ακόμα και όλα παρέμεναν σε αγωνιώδη εξέλιξη! Στο κλείσιμο της ημέρας, ο Ιησούς βρισκόταν πράγματι ως έπρεπε, σε κατάσταση βαθιάς νάρκης, αλλά ακόμα πάνω στον σταυρό. Όμως, η βαθιά νάρκωση μπορεί να κάνει δυσδιάκριτη την αναπνευστική λειτουργία, δίνοντας την ψευδαίσθηση του θανάτου, αλλά χαμηλώνει επικίνδυνα και τον αναπνευστικό τόνο! Αν παρέμενε σ’ αυτήν την άβολη θέση για πολύ, το πιθανότερο ήταν ότι δεν επρόκειτο να επιζήσει.

Η κρεμασμένη πια κεφαλή του καρωθέντος Ιησού, θα δημιουργούσε αναπνευστικό πρόβλημα και αν ο Ιησούς δεν κατέβαινε εγκαίρως από τον σταυρό, κινδύνευε ανάλογα με την θέση της κεφαλής να αποβιώσει πραγματικά αυτή τη φορά, από παρατεταμένη δύσπνοια! Ποιός όμως και με ποια αιτία, θα μπορούσε να κατεβάσει άμεσα έναν “νεκρό” από τον σταυρό του;

Η σταύρωση δεν αποσκοπούσε στην απλή θανάτωση του καταδίκου, αλλά στην όσο το δυνατόν μακροχρόνια έκθεσή του σε κοινή θέα, προς παραδειγματισμό, σωφρονισμό και εκφοβισμό. Ας ακούσουμε ποια πράγματα επιβεβαιώνει συνολικά για την σταύρωση ένας ειδικός του θέματος:

«ο κύριος στόχος αυτής της βάρβαρης μεθόδου εκτέλεσης, ήταν ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της τιμωρίας. Για τον σκοπό αυτό οι Ρωμαϊκές αρχές εφηύραν διάφορες μεθόδους και παραλλαγές σταύρωσης που επέτρεπαν την παραμονή του θύματος στο σταυρό για ολόκληρες ημέρες πριν τελικά το θύμα να εκπνεύσει. Ο τρόπος της σταύρωσης (κάρφωμα ή δέσιμο) δεν ήταν θεσμοθετημένος με αυστηρά καθορισμένο τρόπο, αλλά φαίνεται εξαρτώμενος από το είδος των κακουργημάτων και τον αριθμό των θυμάτων (εγκλημάτων) του καταδικασμένου σε σταύρωση. Ανάλογη των εγκλημάτων του ήταν και η σαδιστική ευρεσιτεχνία των δημίων του, ώστε να παρατείνεται ο χρόνος της σταυρικής ταλαιπωρίας και το θέαμα να έχει τον απαιτούμενο αποτρεπτικό χαρακτήρα. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η ταφή μετά τον σταυρικό θάνατο του θύματος ήταν σπάνια και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν επιτρέπονταν, με σκοπό να παραταθεί ο εξευτελισμός του θύματος. Έτσι το νεκρό θύμα, στις περισσότερες περιπτώσεις ριχνόταν στον σκουπιδότοπο της πόλης ή αφηνόταν επάνω στο σταυρό για να γίνει τροφή στα όρνια και τα άγρια θηρία.

Για αποτρεπτικούς λόγους, συχνά η σταύρωση γινόταν στον τόπο του εγκλήματος. Η καλύτερη σύνοψη της φιλοσοφίας της σταυρικής τιμωρίας, έγινε ίσως από τον Κουϊντιλιανό (35-95 μ.Χ.) που έγραψε ότι: «Όποτε σταυρώνουμε τους ενόχους, επιλέγονται οι πιο πολυσύχναστοι δρόμοι, όπου ο περισσότερος κόσμος μπορεί να παρακολουθήσει και να φοβηθεί από το θέαμα. Γιατί η τιμωρία δεν έχει στόχο την ανταπόδοση του κακού (δηλαδή τον απλό θάνατο του εγκληματία) αλλά τον παραδειγματικό εκφοβισμό.» (Qyintilian 35-95 μ.Χ. Decl 274 & Joe Ε. Zias Science and Archaeology Group the Hebrew University)

Ανάλογη είναι και η θέση του Δρ. θεολογίας Δ. Μπαλάνου που έγραψε: «τα πτώματα των θανόντων επί του σταυρού, αφήνοντο επ’ αυτού και εγένοντο βορά ορνέων και θηρίων. Υπήρχε μάλιστα και σχετική παροιμία: τρέφειν τους κόρακας επί του σταυρού.» (Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα, σελ. 25-26)

Κανείς λοιπόν και ποτέ δεν έσπευδε να αποκαθηλώσει τους νεκρούς εσταυρωμένους, αφού κυρίως η παραμονή των νεκρών σωμάτων πάνω στον σταυρό, ήταν η βασική επιδίωξη αυτής της εκτέλεσης! Η πολυήμερη έκθεση των νεκρών σωμάτων στον σταυρό, ήταν ο ιδιαίτερος τρόπος εκφοβισμού των υποταγμένων λαών, από την ολιγάριθμη φρουρά των Ρωμαίων, σε κάθε τόπο που είχαν καθυποτάξει! Αν λοιπόν η πολυήμερη έκθεση των νεκρών σωμάτων επί του σταυρού ήταν καθιερωμένη πρακτική και επιβεβλημένη απαίτηση των Ρωμαίων τότε… με ποια σωτήρια αφορμή θα μπορούσε να αποκαθηλωθεί πάραυτα ο Ιησούς;

Και εδώ είναι που και ο τελευταίος σκεπτόμενος θα καταλάβει αμέσως και χωρίς την παραμικρή πλέον αμφιβολία, ότι οι σεναριογράφοι του δημόσιου αυτού καλοπαιγμένου δράματος, δεν άφησαν τίποτε στην τύχη! Το φαρισαϊκό δαιμόνιο, έγραψε χρυσές σελίδες πανουργίας και τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες του καλομελετημένου αυτού κοινωνικού δόλου, τις άφησε γραμμένες κάτω απ’ τη μύτη μας… χωρίς δυστυχώς ποτέ κανείς από μας να αντιληφθεί το παραμικρό! [...]

Αμέσως μετά τον επί του σταυρού “θάνατο” του Ιησού, είναι οι δήθεν εχθροί του Ιησού, οι αξιωματούχοι Φαρισαίοι, που εμφανίζονται στον ίδιο τον Πιλάτο και με αφορμή την τήρηση ενός μοναδικού ετήσιου εθίμου, που ίσχυε μόνο την συγκεκριμένη αυτή ημέρα, ζητούν την άμεση αποκαθήλωση των εσταυρωμένων!

Διαβάζουμε: «ήταν Παρασκευή του Πάσχα και οι Ιουδαίοι (ιερείς) δεν ήθελαν να μείνουν τα σώματα των εσταυρωμένων πάνω στον σταυρό την (επόμενη) ημέρα του Σαββάτου (δηλαδή την ημέρα του Πάσχα) γιατί ήταν μεγάλη γιορτή η ημέρα εκείνη (η μεγαλύτερη του Ιουδαϊσμού). Γι’ αυτό παρακάλεσαν (οι Ιουδαίοι ιερείς!) τον Πιλάτο να διατάξει να σπάσουν τα σκέλη τους και να τους πάρουν από εκεί. Έτσι οι στρατιώτες ήρθαν και έσπασαν τα σκέλη του πρώτου, έπειτα του άλλου (των δύο παρακείμενων ληστών) που είχαν σταυρωθεί μαζί με τον Ιησού. Όταν όμως ήρθαν στον Ιησού, δεν του έσπασαν τα σκέλη, διότι τον βρήκαν ήδη νεκρό.» (Β.Β. Ιωάν. 19:31-33)

Παρά τους αρχικούς φόβους του αιματίδρωτου Ιησού (παραμονές της σύλληψης του), όλα κυλούσαν ακριβώς πάνω στις καλά προσχεδιασμένες, σιδερένιες θα λέγαμε ράγιες του σεναρίου! Οι Φαρισαίοι ιερείς, οι υποτιθέμενοι θανάσιμοι αντίπαλοί του, εμφανίζονται ακριβώς την στιγμή που πρέπει και διεκδικούν το εθιμικό δικαίωμα της αποκαθήλωσης των εσταυρωμένων, λόγω εορτής, εξασφαλίζοντας και προσφέροντας έτσι στον Ιησού την έγκαιρη αποκαθήλωσή του απ’ τον σταυρό, σώζοντάς τον από τους σοβαρούς κινδύνους άπνοιας, που εγκυμονούσε η παρατεταμένη άβολη στάση του, σε κατάσταση βαθιάς νάρκωσης!

Πως όμως ήταν σίγουροι, ότι έστω χάριν της τελετής, θα τους δοθεί η σωτήρια αυτή άδεια αποκαθήλωσης του Ιησού; Τα του συγκεκριμένου εθίμου, μας διευκρινίζει ο Φίλων ο Ιουδαίος (25 π.Χ. - 40 μ.Χ.) γράφοντας λίγα μόνο χρόνια πριν από τις περιπέτειες του Ιησού: «οι ορθά πολιτευόμενοι (Ρωμαίοι) άρχοντες… έθος είχαν κανέναν να μην τιμωρούν μέχρις οι επιφανείς τελετές και πανηγύρεις να διεξαχθούν με σεβασμό… είδα μάλιστα κάποιους (λόγω εορτής) να αξιώνουν την ταφή των σταυρωμένων συγγενών τους και να τους αποδίδονται… και για να φυλαχτεί το ιεροπρεπές της εορτής, διέταζαν ακόμα και ο μη αποθανών επί του σταυρού, ζωντανός να ανασκολοπίζεται … ώστε να αποκρύπτονται στη γη και να μη δύει ο ήλιος επί των εσταυρωμένων.» (Φίλων ο Ιουδαίος: Εις Φλάκκον 81.4 & Περί διαταγμάτων 3.152.3)

Το σκηνικό λοιπόν της σταύρωσης του Ιησού, δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό, που απλώς προέκυψε, αλλά ένα προσχεδιασμένο μοντέλο επιβίωσης, άψογα τοποθετημένο πάνω στον ετήσιο νομικό καμβά των Ρωμαίων. Υπήρχε λοιπόν και λειτουργούσε ήδη από πολλών ετών, διευθέτηση της ρωμαϊκής εξουσίας, που προέβλεπε την παραμονή της μεγάλης τελετής, δηλαδή το απόγευμα της Παρασκευής του Πάσχα, οι νεκροί εσταυρωμένοι, να αποκαθηλώνονται και όσοι δεν είχαν πεθάνει να θανατώνονται με ανασκολοπισμό, ώστε να μη δύσει ο ήλιος πάνω τους, διότι με την δύση του ηλίου, άρχιζε η επόμενη μέρα, δηλαδή το Σάββατο της μεγάλης ιουδαϊκής εορτής του Πάσχα!

Για φαντάσου… έχουμε λοιπόν μπροστά μας την εξής σειρά εκπληκτικών συμπτώσεων! Ο Ιησούς, οδηγείται στον σταυρό την μοναδική ημέρα του έτους, που (λόγω εορτής) ίσχυαν τα εντελώς ιδιαίτερα αυτά μέτρα των Ρωμαίων για τους εσταυρωμένους! Και όχι μόνο αυτό, αλλά ελάχιστα πριν από την οδυνηρή θανάτωσή του απ’ τους στρατιώτες του και ενώ βρισκόταν μόνο δύο ώρες στον σταυρό, αυτός γλιτώνει τον φρικτό δι’ ανασκολοπισμού θάνατο… πίνοντας στον σωστό χρόνο το κατάλληλο “όξος”! Ελάχιστο δηλαδή χρόνο πριν ενεργοποιηθεί, το μοναδικό αυτό ετήσιο έθιμο αποκαθήλωσης νεκρών ή βίαιης θανάτωσης των επιζώντων στον σταυρό… στο στόμα του Ιησού… βρέθηκε το μοναδικό γνωστό μέσο νάρκωσης της αρχαιότητας… ο υπνοφόρος σπόγγος με το καρωτικό “όξος”!

Εξαιρετικές απανωτές συμπτώσεις που… νομίζω κανένας θεός δεν θα τις χρειαζόταν! Το σίγουρο είναι πως αν εκείνη ακριβώς την απογευματινή ώρα, ο Ιησούς δεν προλάβαινε να παραδώσει μόνος του το πνεύμα… σε λίγο θα του το παρέδιδαν με φρικτό ανασκολοπισμό οι Ρωμαίοι οπλίτες, όπως έκαναν άλλωστε στους δύο εκατέρωθεν σταυρωμένους ληστές, ανασκολοπίζοντάς τους μέχρι θανάτου!

Αξίζει ταυτόχρονα να επισημάνουμε, ότι οι δύο εκείνοι άνθρωποι καταδικασμένοι ως πραγματικοί ληστές, δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν την συμπάθεια και την επιείκεια κανενός, κι όμως, θνητοί, ταλαιπωρημένοι και προφανώς καρφωμένοι, ζούσαν ακόμα, σε αντίθεση με τον Ιησού που πρόλαβε εγκαίρως να παραδώσει το πνεύμα!

Τους δύο ληστές βέβαια, δεν τους έσπασαν μόνο τα σκέλη, όπως θέλει η βιβλική αφήγηση, γιατί με σπασμένα τα σκέλη θα ζούσαν αρκετά ακόμα για να δύσει ο ήλιος πάνω τους, που έτσι κι αλλιώς σε λίγο έδυε, αλλά όπως κατ’ ουσίαν η διαδικασία του ανασκολοπισμού απαιτούσε, τους παλούκωσαν (ανασκολόπισαν) μέχρι θανάτου, μπήγοντας κατ’ επανάληψη αιχμηρά ξύλα, σε διάφορα “ευαίσθητα” σημεία του σώματός τους!

Επρόκειτο για ένα πραγματικό δεύτερο «Πάσχα» (παράτρεξη)! Οι στρατιώτες παράτρεξαν τον Ιησού και σκότωσαν μόνο τους εκατέρωθεν του εσταυρωμένους! Και όπως τότε, στην Αίγυπτο, το Πάσχα του Μωυσή και η εξόντωση των Αιγυπτίων εκμεταλλεύθηκαν μια ετήσια εορτή των Αιγυπτίων, έτσι και στο δεύτερο Πάσχα, αυτό του Ιησού, η παράτρεξη του θανάτου, ήταν λόγω της συγκεκριμένης ημέρας, μόνο γι αυτόν προεξασφαλισμένη! Αν όλες μαζί αυτές οι συμπτώσεις συνθέτουν ένα θεϊκό σενάριο, αναρωτιέμαι… ένα καλοστημένο ανθρώπινο σενάριο, τι παραπάνω θα έπρεπε να έχει;! [...]

Ναι, το ψυχόδραμα της ανάστασης μπορούσε να παιχθεί μόνο την συγκεκριμένη παραμονή της μεγάλης γιορτής του Πάσχα! Οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους, ο Ιησούς θα κατέληγε να παραμείνει ζωντανός ή νεκρός για μέρες πάνω στον σταυρό, χωρίς κανένα δικαίωμα αποκαθήλωσης! Οποιαδήποτε άλλη μέρα, σαν φυσιολογικός εσταυρωμένος θα έπρεπε να υποστεί την προβλεπόμενη φοβερή εκείνη διαδικασία της δημόσιας σήψης και αποστέωσης επί του σταυρού, χωρίς κανένα δικαίωμα έγκαιρης αποκαθήλωσης!

Κάποιος Αρτεμίδωρος (2ος μ.Χ. αι.) έγραφε σχετικά για την φοβερή κατάληξη των νεκρών σωμάτων επί του σταυρού: «γυμνοί δε σταυρούνται και τας σάρκας αυτών απολλύουσιν οι σταυρωθέντες.» (Artemidorus Onir.: 2.53.6)

Θλιβερό συμπέρασμα: Ήρθε λοιπόν ο θεός στη γη, σταυρώθηκε και αναστήθηκε την μοναδική ημέρα του έτους, που αυτό ήταν και ανθρωπίνως εφικτό! Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε όλα τα ενδεδειγμένα ανθρώπινα μέσα της εποχής εκείνης και μάλιστα… μέχρι το τέλος, με όλες τους τις δυνάμεις, τον βοήθησαν ακόμα και οι δεδηλωμένοι εχθροί του… οι διασημότεροι δάσκαλοι της υποκρισίας, οι Φαρισαίοι!

Λόγχισαν ή όχι την πλευρά του Ιησού;

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι πιστεύουν ότι σ’ όλα αυτά υπάρχει ένα αιχμηρό “αγκάθι” που χαλάει την ερμηνευτική αυτή προσέγγιση. Η ανέντακτη αυτή λεπτομέρεια, εμφανίζεται στο τέλος αυτής της ιστορίας όταν κάποιος στρατιώτης λογχίζει τον Ιησού στο πλευρό: «είς των στρατιωτών εκέντησε (κειμ: ένυξε) με λόγχη την πλευρά αυτού και ευθύς εξήλθε αίμα και ύδωρ.» (Ιωάν. 19:34) Αυτό λένε πολλοί, θα μπορούσε να σκοτώσει τον Ιησού ακόμα και βαθιά ναρκωμένο!

Όμως, όλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο ποτέ δεν συνέβη! Η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό είναι, ότι για την άκρως σημαντική αυτή λεπτομέρεια, κανένας απ’ τους τρεις πρώτους ευαγγελιστές… δεν αναφέρει απολύτως τίποτε! Ο Μάρκος όχι μόνο την αγνοεί παντελώς, αλλά περιγραφεί την αποδοχή της θεότητας του Ιησού από τον εκατόνταρχο των Ρωμαίων την ώρα του θανάτου, χωρίς να αναφέρει τίποτε σχετικό: «ο εκατόνταρχος ήταν εκεί απέναντί του όταν με κραυγή ξεψύχησε και είπε: Αληθώς αυτός ο άνθρωπος ήταν υιός θεού.» (Μάρκ. 15:39)

Και ο Λουκάς δεν αναφέρει το παραμικρό για τον λογχισμό στα πλευρά του νεκρού Ιησού και επιβεβαιώνει ότι ο Ρωμαίος εκατόνταρχος κατά την στιγμή του θανάτου, αποδέχεται απολύτως την αθωότητα του Ιησού λέγοντας: «όντως ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος (Β.Β. αθώος).» (Λουκ. 23:47) [...]

Αν δεχθούμε όλα αυτά τα λόγια θαυμασμού και πίστης των Ρωμαίων ως αληθινά, πρέπει ταυτόχρονα να δεχθούμε, ότι σε λίγο, οι ίδιοι αυτοί φρουροί, λόγχισαν το σώμα του ανθρώπου εκείνου, που μόλις πριν από λίγο παρακολουθώντας τον θάνατό του, τον ονόμασαν όχι μόνο αθώο και δίκαιο, αλλά και όντως υιόν θεού! Τον λογχισμό του Ιησού δεν τον αναφέρει κανείς από τους τρεις αυτούς ευαγγελιστές, διότι απλά ουδέποτε συνέβη!

Τον λογχισμό του νεκρού Ιησού, τον αναφέρει μόνο ο Ιωάννης και υπάρχει μια καλή εξήγηση γι’ αυτό! Είναι ο ίδιος ευαγγελιστής, που μας παραδίδει ένα πλήθος από εξαιρετικά αποκαλυπτικές λεπτομέρειες, όπως τον ελάχιστο χρόνο παραμονής του πάνω στον σταυρό, την σωστή χρήση του σπόγγου, την αφορμή για την έγκαιρη αποκαθήλωση και την αιτία διαφυγής του από τον προγραμματισμένο θανατηφόρο ανασκολοπισμό του!

Όπως καταλαβαίνετε, όλες μαζί αυτές οι λεπτομέρειες, εγείρουν έντονες υποψίες διαφυγής του Ιησού από τον σταυρικό θάνατο και συρρικνώνουν δραστικά τις γνωστές αιτίες του σταυρικού θανάτου. Φαίνεται λοιπόν, πως ο ίδιος ο “Ιωάννης” (δηλαδή οι αρχικοί συντάκτες αυτού του ευαγγελίου ή κάποιοι μεταγενέστεροι), επινόησαν τον λογχισμό του ήδη νεκρού Ιησού, σαν φυσιολογικό αντίβαρο αυτών των απανωτών και επικίνδυνων αποκαλύψεων!

Ακόμα και η ίδια η διατύπωση όμως, πάσχει ολοφάνερα, δείχνοντας έντονη αναζήτηση διφορούμενων όρων. Η λέξη «κέντησε» προέρχεται από το κεντώ που μπορεί μεν να σημαίνει, νύσσω, κεντρίζω, πλήττω, τραυματίζω… αλλά ταυτόχρονα σημαίνει και αγκυλώνω, τσιμπώ, ενοχλώ, όπως «κεντρίζω (χωρίς να τραυματίζω) τον ίππο…» εξ ου και η έκφραση «κεντήσαι τον Πήγασον ίππον Βελλερεφόντην». Η λέξη λοιπόν είναι προσεκτικά διαλεγμένη ώστε να σημαίνει περισσότερο ένα ελαφρύ σπρώξιμο με λόγχη, για να διαπιστωθεί η έλλειψη αντιδράσεων, παρά ένα ισχυρό θανατηφόρο διατρητικό κτύπημα!

Όμως ο βαθιά ναρκωμένος Ιησούς με το μίγμα των προσεκτικά διαλεγμένων καρωτικών που ήπιε, μπορούσε να δεχθεί, κάψιμο, κόψιμο, έως και τρύπημα κρανίου, χωρίς να δείξει την παραμικρή αντίδραση για τις επόμενες τρεις έως και τέσσερις ώρες. Έτσι στην περίπτωσή του ένα δυνατό “κέντημα” στα πλευρά, δεν θα προκαλούσε κανενός είδους αντίδραση! Για έναν απλό στρατιώτη, αυτή η παντελής έλλειψη αντίδρασης, ενός από ώρα ακίνητου εσταυρωμένου, ήταν και η καλύτερη απόδειξη ότι ο εσταυρωμένος αυτός είχε πράγματι αποβιώσει!

Ένας τραυματισμός στα πλευρά ενός νεκρού ανθρώπου και μάλιστα αδικο-σταυρωμένου, θα ήταν μάλλον αναίτιος! Αν παρ’ όλα αυτά, κάποιος στρατιώτης ήθελε να απαλλαγεί από υποψίες επιβίωσης του θύματος, δεν θα λόγχιζε ήπια (δεν θα κέντιζε) στα πλευρά, αλλά θα έδινε την χαριστική βολή, σε καίριο σημείο δηλαδή κατ’ ευθείαν στην καρδιά!

Το πιθανότερο είναι λοιπόν, ότι οι συντάκτες του συγκεκριμένου ευαγγελίου που φέρει το όνομα Ιωάννης, απλά δανείζονται στοιχεία από την εικόνα αυθεντικού σταυρικού θανάτου (μετά από πολυήμερη αναπνευστική ταλαιπωρία) και γι’ αυτό τοποθετούν το νερό (πνευμονικό υγρό) και αίμα στα πλευρά του Ιησού, ώστε να κάνουν και την απίστευτα σύντομη (δίωρη) σταύρωση του Ιησού, να φαίνεται όσο γίνεται πιο αληθινή!

Μάλιστα αν θυμηθούμε ότι οι νεκροί δεν αιμορραγούν, αφού η σταματημένη καρδιά τους δεν κυκλοφορεί το αίμα, μπορούμε να υποθέσουμε, ότι αν ο Ιησούς είχε την ατυχία, να δεχθεί ένα οποιουδήποτε βάθους τραυματισμό στα πλευρά του, αυτό θα ήταν απολύτως καταστροφικό για την επιδιωκόμενη ανάστασή του, διότι ο υπνωτισμένος και όχι νεκρός Ιησούς, θα παρουσίαζε ακατάσχετη αιμορραγία και αυτό θα μαρτυρούσε στον ίδιο τον φρουρό, καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη απόδειξη, ότι ο Ιησούς φαινόταν, αλλά δεν ήταν καθόλου νεκρός! Η επόμενη κίνηση των φρουρών, την συγκεκριμένη μέρα, θα ήταν ο άμεσος και θανατηφόρος ανασκολοπισμός του Ιησού, πράγμα που ποτέ δεν συνέβη! Στα πλευρά του Ιησού λοιπόν δεν υπήρξε ούτε τραύμα, ούτε ακατάσχετη αιμορραγία!

Από την αρχαιότητα, οι άνθρωποι γνώριζαν ότι η αριστερή πλευρά του στήθους φιλοξενούσε το ζωτικότερο ανθρώπινο όργανο, την καρδιά. Αν λοιπόν κάποιος έβλεπε να λογχίζουν στο πλευρό τον Ιησού, θα ήταν ανεπίτρεπτη και χονδροειδής παράλειψη, αυτός ο υποτιθέμενος αυτόπτης μάρτυρας, να μην αναφέρει ποια από τις δύο ήταν η συγκεκριμένη πλευρά που δέχθηκε το χτύπημα, ώστε να μπορεί ο μελλοντικός αναγνώστης να υποθέσει αν το χτύπημα είχε στόχο την καρδιά του Ιησού ή όχι! Αυτή και μόνο η κραυγαλέα παράλειψη του προσδιορισμού της συγκεκριμένης πλευράς που δέχθηκε τον υποτιθέμενο λογχισμό, δείχνει την επινόηση του πράγματος!

Στην κατεύθυνση της υστερότερης επινόησης του περιστατικού, συνηγορεί έντονα και το γεγονός, ότι μόνο στο ίδιο αυτό ευαγγέλιο του Ιωάννη, βρίσκουμε και την επιβεβαίωση αυτού του τραυματισμού στο περιστατικό του άπιστου Θωμά. Ο αναστημένος πλέον θεός, επιδεικνύει ανεξήγητη ανοχή στον μαθητή του Θωμά, (που μετά από δύο ολόκληρα χρόνια θαυμάτων κοντά στον Ιησού, εξακολουθεί να μην πιστεύει), λέγοντάς του: «φέρε το χέρι σου και βάλτο στο πλευρό μου.» (Ιωάν. 20:27)

Την επίδειξη της τραυματισμένης πλευράς του Ιησού, αγνοεί ακόμα και η σχετική αναφορά του Λουκά, όπου ο αναστημένος Ιησούς, περιέργως προσπαθεί να πείσει τους μαθητές του ότι είναι ο δάσκαλός τους λέγοντας: «δείτε τα χέρια και τα πόδια μου για να πεισθείτε ότι εγώ είμαι.» (Λουκ. 24:39) Και πάλι όμως δεν αναφέρεται καθόλου, στο σημαντικότερο (και κατά πολλούς θανατηφόρο) τραύμα του στα πλευρά!

Η σύμπτωση δεν είναι τυχαία. Μόνο ο “Ιωάννης” που επινόησε τον λογχισμό, πρόσθεσε στο ευαγγέλιό του και την επίδειξη του τραύματός του στον Θωμά, αφού για το σημαντικότερο αυτόν τραυματισμό του Ιησού, δεν αναφέρει το παραμικρό, κανένας απ’ τους τρεις υπόλοιπους ευαγγελιστές!

Στον Λουκά μάλιστα διαβάζουμε: «έστεκαν δε πάντες οι γνωστοί αυτού μακρόθεν.» (Λουκ. 23:49) Είναι λοιπόν δυνατόν, ο ήρωας της ανάστασης, να κακοποιήθηκε μπροστά σε τόσους συγγενείς και φίλους, με εμπηγμό ξίφους σε ένα απ’ τα πλευρά του και την αξία αυτής της λεπτομέρειας, ακόμα και σαν εξαιρετικό ενισχυτικό της αυθεντικής ανάστασής του, να την παραβλέπουν τρεις από τους τέσσερις βιογράφους του;

Ανάνηψη και όχι ανάσταση το μυστικό του τάφου

Στην κατεύθυνση της εξασφάλισης του σεβασμού των φρουρών προς τον νεκρό Ιησού, δεν πρέπει να αποκλείσουμε και το σοβαρό ενδεχόμενο της δωροδοκίας των φρουρών! Ο Ιησούς δεν ήταν απλά το κεντρικό πρόσωπο ενός εξαιρετικά προσεγμένου σεναρίου, αλλά ο κεντρικός ήρωας μιας απόπειρας επιτυχούς “ανάστασης” (ανάνηψης) που ήταν εξαιρετικά πολύτιμη, για πολλούς οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς ανθρώπους της εποχής του. Θα ήταν μάλλον αδιανόητο στο καλοπροσεγμένο αυτό σενάριό τους, να μην προβλέψουν, αντιπερισπασμούς και ανταλλάγματα στους φρουρούς, για να πετύχουν τον απαιτούμενο σχετικό σεβασμό στον (φαινομενικά) νεκρό Ιησού!

Γύρω απ’ την επιβίωση του Ιησού, είχε στηθεί μια ολόκληρη επιχείρηση θεοποίησης με προμελετημένη την κάθε λεπτομέρειά της. Θα ήταν μάλλον απίθανο να μην προβλεφθεί και ο σχετικός δελεασμός των φρουρών, για παν ενδεχόμενο! Μάλιστα το περιστατικό που παρουσιάζει τους φρουρούς να «διαμερίζουν τα ιμάτιά του και να βάζουν κλήρο» (Λουκ. 23:34), πρέπει να επινοήθηκε ειδικά, για να δείξει την τυπική μανία λαφυραγώγησης και τον οικονομικό ξεπεσμό των Ρωμαίων στρατιωτών, παρά την οποιαδήποτε αξία του ρουχισμού του Ιησού!

Στην ίδια κατεύθυνση της ευπρόσδεκτης από τους Ρωμαίους δωροδοκίας, είναι και η επόμενη υποσημείωση: «όταν δε έγινε εσπέρα, ήλθε άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας, βουλευτής (Β.Β.: μέλος του συνεδρίου) με το όνομα Ιωσήφ και ζήτησε το σώμα του Ιησού… Ο δε Πιλάτος εθαύμασε ότι ήδη απέθανε και προσκαλέσας τον εκατόνταρχο ηρώτησε αυτόν και μαθών παρά του εκατόνταρχου εχάρισε το σώμα εις τον Ιωσήφ.» (Ματθ. 27:57, & Μάρκ. 15:43-44 & Λουκ. 23:50)

Φυσικά οι λέξεις πλούσιος και βουλευτής δεν είναι εκεί τυχαία. Το σώμα του Ιησού δεν πήγε να το ζητήσει οποιοσδήποτε, αλλά κάποιος κρυπτο-ιουδαίος που ήταν «βουλευτής των Ρωμαίων»! Αν υπάρχει λάθος στην αναφορά της ιδιότητας του, τότε υπαινίσσεται πράγματι κάποιον αξιωματούχο του ιουδαϊκού Σάνχεδριν. Και φυσικά ο πλούσιος Ιωσήφ απ’ την Αριμαθία, δεν πήγε με άδεια χέρια στον Πιλάτο: ζητώντας να του “χαρίσει” τον προσφιλή του νεκρό!

«Και αφού πήρε το σώμα του Ιησού ο (αξιωματούχος) Ιωσήφ το τύλιξε σε ένα καθαρό σεντόνι και το έβαλε στο δικό του καινούργιο (νεόσκαφτο, αχρησιμοποίητο) μνήμα, που ήταν λαξευμένο στον βράχο»! (Ματθ. 27:59-60)

Επαναλαμβάνω, πως τίποτε απ’ αυτά δεν θα ήταν δυνατόν να συμβεί οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους! Η σταύρωση ήταν ο ατιμοτικότερος θάνατος. Ο εσταυρωμένος όχι μόνο δεν μπορούσε να κηδευτεί με πομπή και φίλους να τον συνοδεύουν στον τάφο. (όπως φαίνεται να συμβαίνει στην κηδεία της πόλεως Ναΐν), αλλά ακόμα και η απλή τυπική κήδευσή του ήταν απαγορευμένη! Το ότι ο Ιησούς παρεδόθη απ’ τους Ρωμαίους για αποκαθήλωση και σιωπηλό ενταφιασμό, όπως είπαμε αποτελούσε ετήσια εξαίρεση, για το ένα και μοναδικό εκείνο απόγευμα της Παρασκευής του Πάσχα!

Η δήλωση του Φίλωνα, που διαβάσαμε προηγουμένως: «είδα μάλιστα κάποιους (Παρασκευή του Πάσχα) να αξιώνουν την ταφή των σταυρωμένων συγγενών τους και να τους αποδίδονται», αναφέρεται στην κατ’ εξαίρεση ταφή κάποιων εσταυρωμένων, στην ίδια αυτή εορταστική επέτειο και υπογραμμίζει κατηγορηματικά, ότι ο εσταυρωμένος Ιησούς, αποκαθηλώθηκε και βρέθηκε σε τάφο, μόνο επειδή οι νομικές ρυθμίσεις των Ρωμαίων για την ειδική αυτή ημέρα του εξασφάλιζαν, το αδιανόητο για εσταυρωμένο προνόμιο της αποκαθήλωσης και της αθόρυβης ταφής!

Αν ήταν οποιαδήποτε άλλη ημέρα του έτους και όχι παραμονή της μεγάλης γιορτής, οι ευεργετικές αυτές διατάξεις των Ρωμαίων δεν θα ίσχυαν και ο υποτιθέμενος νεκρός Ιησούς, θα κατέληγε στον σκουπιδότοπο της πόλεως, ή στον ειδικό βουρκόλακκο αποσύνθεσης εσταυρωμένων, όπου κάθε απόπειρα ανάνηψής του, θα ήταν απλά αδιανόητη!

Και οι συμπτώσεις συνεχίζονται! Κατά την αφελή ερμηνεία των πραγμάτων, συμπτωματικά βρέθηκε εκεί κάποιος Ιωσήφ, που όχι μόνο ήταν πλούσιος, πολιτικός και… Φαρισαίος, αλλά ενώ κατάγεται απ’ την μακρινή Αριμαθία, διαθέτει τον απολύτως κατάλληλο τάφο… στην Ιερουσαλήμ! Σαφώς λοιπόν ο συγκεκριμένος τάφος δεν ήταν κανενός Ιωσήφ. Ούτε βρέθηκε εκεί συμπτωματικά, θολωτός, κενός και διαθέσιμος! Ο συγκεκριμένος τάφος, δεν ήταν τυχαία εκεί, πλάι στον τόπο της σταύρωσης! Βρισκόταν ακριβώς εκεί που έπρεπε, ευρύχωρος, καθαρός, αμόλυντος και αχρησιμοποίητος, μόνο επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι και επιμελώς το προετοίμασαν!

Ήταν κυριολεκτικά ένας ιδανικός χώρος υποδοχής, και ανάνηψης του καρωθέντος Ιησού! «Μνημείο νέον εις το οποίο ουδείς είχε τεθεί.» (Ιωάν. 19:38) Πέτρινος, θολωτός, κυριολεκτικά βασιλικών προδιαγραφών και διαστάσεων, για να μπορούν μέσα σ’ αυτόν, να δουλέψουν με σχετική άνεση, οι άνθρωποι που θα επιχειρούσαν την αποθεωτική ανάνηψη του Ιησού! [...]

Ήταν λοιπόν καιρός να εμφανιστεί και ο ειδικός επί των ανανήψεων! Πράγματι ξοπίσω του εμφανίζεται, ο Φαρισαίος αρχιερέας Νικόδημος βαστώντας τα κατάλληλα σύνεργα: «ήλθαν δε και ο Νικόδημος ο ελθών προς αυτόν δια νυκτός το πρώτον (κατ’ αρχάς) φέρων μίγμα σμύρνας και αλόης έως λίτρα εκατό. Έλαβε δε το σώμα του Ιησού και…» (Ιωάν. 19:39-40)

Τα εκατό λίτρα αρωματικών ελαίων είναι ακατανόητη υπερβολή για ένα νεκρό σώμα, αφού πρέπει να ζύγιζαν περισσότερο από πενήντα κιλά! Έπρεπε λοιπόν το υπερβολικό αυτό βάρος να το μοιραστεί με κάποιο βοηθό του! Η υπερβολή αυτή μάλλον δηλώνει, ότι αμέσως κατέφθασαν τα κατάλληλα υλικά, που προφανώς δεν πρέπει να ήταν καθόλου λίγα!

Το ενδεχόμενο ανάνηψης και μάλιστα μετά από σκληρή σταυρική ταλαιπωρία, αναφέρει σε μια μνημειώδη αναφορά του ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος: «είδα πολλούς αιχμαλώτους να έχουν σταυρωθεί και αναγνώρισα μεταξύ αυτών τρεις γνωστούς μου, τότε με πόνο ψυχής πήγα στον Τίτο και με δάκρυα στα μάτια του ανέφερα αυτό που είδα. Εκείνος έδωσε αμέσως διαταγή και καθαιρεθέντας αυτούς θεραπείας επιμελεστάτης έτυχαν. Οι μεν δύο ετελεύτησαν θεραπευόμενοι, ο δε τρίτος έζησεν»! (Ιώσηπος βίος, 420-421)

Το παραπάνω απόσπασμα είναι γραμμένο ελάχιστα χρόνια μετά την επιτυχή ανάνηψη του Ιησού από την δίωρη σταύρωσή του! Η έκφραση «θεραπείας επιμελεστάτης έτυχαν», δείχνει κατηγορηματικά ότι συγκεκριμένες περιποιήσεις ανάνηψης ήταν ήδη υπαρκτές. Μάλιστα αν και οι σταυρωμένοι που ο Ιώσηπος αναφέρει, μετά από κάποιες μέρες επί του σταυρού, ήταν ήδη στα όρια της ανθρώπινης αντοχής, παρ’ όλα αυτά ένας εξ αυτών ανένηψε και σώθηκε!
Τι περιλαμβάνουν αυτής της εποχής οι περιποιήσεις δεν γνωρίζουμε, μπορούμε μόνο να φανταστούμε πως οι εντριβές, τα τραντάγματα και εισπνοές ερεθιστικών αρωμάτων και άλλων πταρνιστικών υλικών, θα έδιναν μια ευκαιρία ανάνηψης απ’ τις ληθαργικές αυτές καταστάσεις.

Ένας γιατρός του 7ου μ.Χ. αιώνα έγραφε: «μανδραγόρου (κατα)ποθέντος ευθέως κάρος ακολουθεί και έκλυσις… ώστε κατά μηδέν διαφέρει το πάθος του καλούμενου λήθαργου». Για το πώς συνεφέρουν τους ληθαργικούς, μεταξύ άλλων έγραφε: «διατηρούμε την κεφαλή έμβροχη με ρόδινο όξος, με κινήσεις διεγείρουμε (τραντάζουμε) την κεφαλή και το σώμα και δίνουμε να οσφρανθεί πιπέρι… αν επιμένει (ο λήθαργος) τότε του δίνουμε και (τα υπόλοιπα) πταρμικά και χρησιμοποιούμε και τα άλλα γνωστά βοηθήματα.» (Paulus Med. Aegineta «περί μανδραγόρου» 5.45 και «θεραπεία ληθάργου» 3.9

Φυσικά οι βασικές συμβουλές του, ήταν δανεισμένες απ’ τον μεγάλο Γαληνό που ήταν ελάχιστα μεταγενέστερος του Ιησού και ο οποίος στις ληθαργικές καταστάσεις μεταξύ άλλων συνιστούσε: «πταρμικοίς χρησόμεθα». Δηλαδή: χρησιμοποιούμε πταρνιστικά! [...]

Παντελώς αφρούρητος ο “τάφος” της ανάνηψης!

Όλα έγιναν την νύχτα της Παρασκευής. Πριν ο ήλιος δύσει ο Ιησούς ήταν “νεκρός”. Μετά την δύση του ηλίου ανέλαβε ο Νικόδημος. Ο Ιησούς ήταν ήδη τοποθετημένος σε πεντακάθαρο και ευρύχωρο πέτρινο τάφο. Το κείμενο είναι ξεκάθαρο… ούτε Ρωμαίοι φρουροί αναφέρονται πουθενά, ούτε καν εχθρικοί Φαρισαίοι! Ολόκληρο το βράδυ της Παρασκευής, απ’ την στιγμή της αποκαθήλωσης, (απόγευμα Παρασκευής) μέχρι το επόμενο πρωί του Σαββάτου… κανείς δεν επιτηρούσε την ταφή εκείνου, που κατά την διάρκεια της δημόσιας σταδιοδρομίας του, δεν έπαψε να διαφημίζει την επικείμενη ανάστασή του!

Τόσο ο Νικόδημος ο αρχιερέας, όσο και ο Ιωσήφ ο βουλευτής (αυτοί τουλάχιστον κατονομάζονται) ήταν δίπλα του για να τον “τυλίξουν”, όχι στα σάβανα όπως δικαιολογημένα λέει το κείμενο, αλλά στα αρωματικά έλαια, τις εντριβές και τα πταρνιστικά, ώστε να του προσφέρουν όλη εκείνη την σειρά της επιμελέστατης θεραπείας, που τόσο είχε ανάγκη! Οι δύο ανανήπτες, εντελώς ελεύθεροι από κάθε περιφρούρηση, είχαν μια ολόκληρη νύχτα μπροστά τους, για να πετύχουν την “ανάσταση” του καρωθέντα Ιησού, καθώς και την αναγκαία μεταφορά του σε άλλον τόπο!

Όταν ξημέρωσε Σάββατο… το φαρισαϊκό θέατρο της ανάστασης, άγγιξε το κοροϊδευτικότερο αποκορύφωμά του! Στις επίσημες σημειώσεις των σεναριογράφων της θεοποίησης, την Καινή Διαθήκη, διαβάζουμε την εξής καταπληκτική και εξωφρενικά θρασύτατη ομολογία: «την άλλη μέρα που ήταν Σάββατο, πήγαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι όλοι μαζί και είπαν στον Πιλάτο: Κύριε θυμηθήκαμε (τώρα το θυμήθηκαν!) πως εκείνος ο λαοπλάνος όταν ζούσε είχε πει «σε τρεις μέρες θα αναστηθώ». Γι’ αυτό δώσε διαταγή να φρουρηθεί καλά ο τάφος έως την τρίτη μέρα, μην τυχόν έρθουν οι μαθητές του τη νύχτα και τον κλέψουν κι έπειτα πουν στο λαό πως αναστήθηκε απ’ τους νεκρούς και τότε η πλάνη αυτή θα είναι χειρότερη απ’ την προηγούμενη. Ο δε Πιλάτος τους είπε… πηγαίνετε και ασφαλίστε (τον τάφο) όπως νομίζετε. Τότε (το πρωί του Σαββάτου!) πήγαν στον τάφο τον σφράγισαν με πέτρα και άφησαν εκεί την φρουρά». (Ματθ. 27:62-66)

Ξαφνικά, οι ίδιοι οι Φαρισαίοι, που έδωσαν μάχη να τον σταυρώσουν την μοναδική κατάλληλη μέρα του έτους… που πέτυχαν να τον αποκαθηλώσουν ακριβώς στην σωστή στιγμή και με τον αρχιφαρισαίο Νικόδημο, του παρείχαν κάθε δυνατή ολονύχτια βοήθεια… ξέχασαν ότι η καταλληλότερη νύχτα για να συμβούν όσα κατήγγειλαν στον Πιλάτο, ήταν το ίδιο αυτό βράδυ της Παρασκευής προς το Σάββατο και όχι οποιαδήποτε επόμενη νύχτα ή μέρα!

Έτσι, αφού μεσολάβησε μια ολόκληρη αφρούρητη νύχτα, (η κρίσιμη νύχτα της Παρασκευής προς το Σάββατο), οι χαρισματικοί αυτοί υποκριτές, οι Φαρισαίοι, γνωρίζοντας άριστα ότι ο Ιησούς έχει ήδη φυγαδευτεί, ξεκίνησαν το πρωί του Σαββάτου να ζητήσουν απ’ τον Πιλάτο να τοποθετήσει Ρωμαίους φρουρούς σ’ έναν… ήδη αδειανό τάφο!

Προβληματιστείτε ελεύθερα! Όλοι όσοι γεννηθήκαμε χριστιανοί, στα θρησκευτικά σχολικά μαθήματα και στα αναρίθμητα κατηχητικά που περάσαμε, μάθαμε ότι οι φρουροί τοποθετήθηκαν έξω απ’ τον τάφο αμέσως μετά την αποκαθήλωσή του, ώστε να αποκλειστεί κάθε απόπειρα κλοπής του σώματος του Ιησού! Τα ίδια όμως τα κείμενα, απλά διαψεύδουν όλους τους (ψεύτες) κατηχητές της ζωής μας, αφήνοντας εντελώς ελεύθερη ολόκληρη την πρώτη κρίσιμη νύχτα! Έτσι απλά, το περίφημο “θαύμα”, υποβιβάζεται μόνο του στο επίπεδο της απλής ανθρώπινης σκευωρίας! Το εξωφρενικό είναι, πως όλα αυτά ήταν ανέκαθεν εκεί πολύ καθαρά γραμμένα, απλά εμείς, όπως όλα δείχνουν, ήμασταν μονίμως αλλού νυχτωμένοι!

Great Lie

ΣΧΟΛΙΟ: Η λέξη ανάσταση προέρχεται από το ανίστημι. Έχει ενδιαφέρον ότι οι δύο πρώτες ερμηνείες που δίνει το Liddell-Scott για το εν λόγω ρήμα είναι οι εξής:

1. κάμνω τινά να σταθή όρθιος, να εγερθή, εγείρω

2. εγείρω τινά εκ του ύπνου, εξεγείρω, αφυπνίζω

Eάν ο «Μεσσίας» που σταυρώθηκε στον Γολγοθά ήταν ο Απολλώνιος, τότε καταλαβαίνουμε ότι η ανάσταση έγινε μεν, αλλά με τις ανωτέρω ερμηνείες της λέξης.

Η σταύρωση του Ιησού


Το πρώτο πράγμα που συμβαίνει στον Γολγοθά, στον τόπο της σταύρωσης, είναι ότι οι Ρωμαίοι επιχειρούν να δώσουν στον Ιησού να πιεί έναν χαλαρωτικό οίνο πριν τον σταυρώσουν: «και φέρουσιν αυτόν επί τον Γολγοθάν και έδιδον εις αυτόν να πιει οίνον μεμιγμένον με σμύρνα (κειμ: εσμυρνισμένον οίνον) αλλ’ εκείνος δεν έλαβε και (μετά απ’ αυτό) εσταύρωσαν αυτόν.» (Μάρκ. 15:23)

Ο Ματθαίος αναφέρει: «και ελθόντες εις τόπον λεγόμενον Κρανίου τόπος (πριν σταυρωθεί) έδωκαν εις αυτόν να πίει όξος (κειμ: οίνον) μεμιγμένον μετά χολής και γευθείς ουκ ηθέλησεν. Και εσταύρωσαν αυτόν…». (Ματθ. 27:33)

Πρέπει να σημειώσουμε λοιπόν, ότι στα κείμενα ξεκάθαρα ορίζεται ότι το όξος (οίνος) ανακατεμένο με σμύρνα ή χολή, το οποίο αρνήθηκε ο Ιησούς να λάβει, εδόθη στον Ιησού απ’ τους Ρωμαίους, μόλις αυτός έφτασε στον τόπο της εκτέλεσης και ακριβώς λίγο πριν από την σταύρωσή του.

Επρόκειτο για ένα ποτό προσωρινού κατευνασμού των αντιδράσεων των θυμάτων της σταύρωσης. Το συμπέρασμα αυτό το δέχονται οι πλέον αρμόδιοι ερμηνευτές της Καινής Διαθήκης, όπως ο Ι. Καραβιδόπουλος (έδρα Καινής Διαθήκης Α.Π.Θ.) ο οποίος γράφει: «Ο εσμυρνισμένος οίνος που προσφέρεται στον Ιησού, επέχει θέση αναισθητικού, το οποίο προσφερόταν συνήθως για να διευκολύνεται η εκτέλεση της σταύρωσης και να μην ανθίσταται ο εσταυρωμένος». (Το κατά Μάρκον ευαγγέλιο, σελ. 490, Εκδ. Πουρνάρα)

Η εγκεκριμένη (απ’ την ιερά σύνοδο) μετάφραση Β. Βέλλα το ξεκαθαρίζει αυτό καλύτερα απ’ οποιονδήποτε άλλον γράφοντας: «τον έφεραν στον Γολγοθά, που στα ελληνικά σημαίνει τόπος κρανίου, (και εκεί) του έδωσαν να πιει κρασί ανακατεμένο με αναισθητικό, ο Ιησούς όμως δεν το δέχθηκε. Τότε (δηλαδή μετά απ’ αυτό) τον σταύρωσαν…» (Β.Β. Μάρκος 15:23)

Ήταν λοιπόν προφανώς καθιερωμένο απ’ τους Ρωμαίους, την ώρα της σταύρωσης, να δίνουν στους κατάδικους μαζί με κρασί, κάποιο ελαφρό αναισθητικό, ώστε να διευκολύνονται κυρίως οι ίδιοι οι σταυρωτές στα δύσκολα καθήκοντά τους, κάτι όμως που έκανε και για τα θύματά τους υποφερτή την τελική διαδικασία της σταύρωσής τους!

Στην ταρασσόμενη από κινήματα Ιερουσαλήμ, η σταύρωση πρέπει να ήταν εξαιρετικά συχνή καταδίκη. Μόνο ο Ιώσηπος (Ιουδ. Πόλεμ. 1.113 & 2.75) αναφέρει δύο τέτοιες πολυάριθμες περιπτώσεις, που στην πρώτη σταυρώθηκαν οκτακόσιοι και στη δεύτερη δύο χιλιάδες άνθρωποι ταυτόχρονα! Η εξαιρετική συχνότητα της ρωμαϊκής σταύρωσης στην Ιερουσαλήμ, αποδεικνύεται επίσης και από τους δύο κοινούς ληστές, που σταυρώνονται την ίδια μέρα ταυτόχρονα με τον Ιησού, αλλά και τον τρίτο υποψήφιο για την ίδια τιμωρία, αντιστασιακό Βαραββά!

Η καθαρά εκφοβιστική αυτή τιμωρία, με τον δημόσιο μαρτυρικό θάνατο, είχε σκοπό να αποθαρρύνει τους επίδοξους επαναστάτες, ληστές ή ταραξίες! Η ταλαιπωρία των θυμάτων, ήταν πολυήμερη και τα θύματα συνήθως πέθαιναν από δίψα, πείνα, κακουχίες, στο τέλος κούραση των θωρακικών μυών, παρατεταμένη δύσπνοια και σταδιακή γενική εξασθένιση!

Ο διδάκτωρ Πατρολογίας στον Πανεπιστήμιο των Αθηνών Δ. Μπαλάνος έγραψε σχετικά: «ο θάνατος επί του σταυρού εβράδυνε συχνά τρεις και περισσότερες μέρες… άνθρωποι ισχυρής κράσεως πέθαιναν μετά πολυήμερη αγωνία από πείνα και δίψα.» (Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα, σελ. 25-26)

Οι καταδικασμένοι σε σταυρικό θάνατο, γνωρίζοντας το είδος του μαρτυρίου που τους περίμενε, ήταν φυσικό να προβάλουν μέχρι τελευταία στιγμή, αντίσταση στους σταυρωτές τους με όλες τους τις δυνάμεις! Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, λίγο πριν απ’ την σταύρωση, οι Ρωμαίοι έδιναν ένα χαλαρωτικό ποτό στους καταδικασμένους σε σταύρωση! Η διαφορά στο περιεχόμενο, χολής ή σμύρνας, που αναφέρουν οι δύο ευαγγελιστές δεν είναι τυχαία, αλλά δείχνει σαφέστερα από οποιοδήποτε άλλο σχόλιο, ότι κανείς δεν γνώριζε, τι ακριβώς ήταν αυτό που μαζί με οίνο (όξος) έδιναν οι Ρωμαίοι σε όλους τους κατάδικους, λίγο πριν από την σταύρωσή τους!

Έχουμε λοιπόν μπροστά μας κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον! Στην Ιερουσαλήμ, στην έδρα του δηλητηριο-χρηστικότερου ιερατείου όλων των εποχών, συνέβαινε κάτι εξαιρετικά παράδοξο! Για δεκαετίες, κάτω από το εξεταστικό βλέμμα των πανούργων χαλδαιο-ιουδαίων ιερέων, συνέβαινε κάτι εντελώς οικείο, εξαιρετικά προκλητικό και ενδιαφέρον! Οι Ρωμαίοι σταυρωτές, χρησιμοποιούσαν ελαφρά αναισθητικά για να ακινητοποιήσουν (να χαλαρώσουν) προσωρινά και να σταυρώσουν ευκολότερα τα θύματά τους! [...]

Τι θα συνέβαινε αν αντί για ένα ελαφρό αναισθητικό, δίναμε την κατάλληλη στιγμή στο υποψήφιο θύμα κάτι ισχυρότερο; Δεν θα μπορούσε άραγε, ένας βαριά ναρκωμένος κατάδικος, μετά την λήψη του κατάλληλου δηλητηρίου να θεωρηθεί νεκρός; Δεν θα μπορούσε να διαφύγει τον θάνατο, αν υπήρχε δυνατότητα έγκαιρης αποκαθήλωσής του; [...]

Ας επιστρέψουμε όμως στον Γολγοθά, στην τόπο της σταύρωσης του Ιησού και στις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της αφήγησης! Όπως είδαμε, ο Ιησούς αρνήθηκε την αναισθητική ουσία που του πρόσφεραν οι Ρωμαίοι! Πώς μπορούμε λοιπόν να υποθέτουμε, ότι χρησιμοποιώντας ανάλογη αναισθητική ουσία, πέρασε “ημιθανής” την δοκιμασία της σταύρωσής του ο Ναζιραίος Ιησούς;

Πράγματι, ο Ιησούς αρνήθηκε την αναισθητική ουσία των Ρωμαίων, γιατί ούτε η στιγμή ήταν κατάλληλη, ούτε και η ουσία αυτή ήταν ικανή να προκαλέσει το επιθυμητό αποτέλεσμα! Άλλωστε, αν έπαιρνε το ελαφρό αυτό αναισθητικό των Ρωμαίων, υπήρχε κίνδυνος με θολωμένο το νου, να μην διαχειρισθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τις λεπτομέρειες της “ανάστασής” του, τις επόμενες κρίσιμες ώρες!

Έτσι, κατά την ώρα της σταύρωσής του, σωστά ο Ιησούς αρνήθηκε να γευθεί το χαλαρωτικό αναισθητικό των Ρωμαίων! Άλλωστε, ο Ιησούς δεν πρέπει να το είχε ιδιαίτερη ανάγκη, αφού κατά την ίδια την αφήγηση, που δεν θα είχε κανέναν λόγο να το αποκρύψει, ο Ιησούς “κρεμάστηκε” (δηλαδή δέθηκε) και δεν καρφώθηκε επί ξύλου!

Ο Ι. Καραβιδόπουλος γράφει: «ο μέλλων να εκτελεστεί καρφωνόταν ή δενόταν με σκοινιά… Δεν είναι γνωστό ποιός τρόπος χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση του Ιησού… ότι ο Ιησούς προσηλώθηκε στον σταυρό με ήλους (καρφιά) μαρτυριέται (όχι απ’ τα κείμενα αλλά) απ’ την παράδοση και την εικονογραφία.»

Υπήρχαν λοιπόν πράγματι δύο διαφορετικοί τρόποι σταύρωσης. Η εφαρμογή όμως της μιας ή της άλλης μορφής εκτέλεσης ήταν προφανώς εξαρτώμενη, από τον βαθμό των διαπιστωμένων κακουργημάτων του κατάδικου! Δεδομένου όμως, ότι κατά την γνώμη του αρμόδιου Ρωμαίου διοικητή και δικαστή Πιλάτου, ο Ιησούς ήταν κατηγορηματικά αθώος και ολοφάνερο θύμα σκευωρίας, δεν υπήρχε καμία περίπτωση, ο Πιλάτος, ο μόνος άνθρωπος που αποφάσιζε τον τρόπο των εκτελέσεων, να εξαντλούσε στον αθώο Ιησού, την σκληρότητα της σταυρικής εκτέλεσης!

Ο Ιησούς λοιπόν δεν είχε κανέναν ιδιαίτερο λόγο να δεχθεί κατά την ώρα της σταύρωσής του, το χαλαρωτικό όξος (οίνο) των Ρωμαίων, γιατί δεν καρφώθηκε, αλλά δέθηκε πάνω στον σταυρό. Λίγο αργότερα όμως, η αφήγηση μας κάνει την χάρη να μας παρουσιάσει ξεκάθαρα, τον ήδη σταυρωμένο Ιησού, όχι μόνο να ζητάει αλλά και να πίνει “κάτιπροφανώς ισχυρότερο!

«Έστεκαν δε παρά τω σταυρώ του Ιησού η μήτηρ αυτού, (Μαρία) η αδελφή της μητρός αυτού, Μαρία η του Κλωπά και Μαρία η Μαγδαληνή. (Τρεις συνολικά γυναίκες). Ο Ιησούς είδε την μητέρα του και τον μαθητή τον οποίο αγαπούσε (τον Ιωάννη) να στέκεται πλάι της, (άρα και ο Ιωάννης ήταν επίσης εκεί) και είπε στην μητέρα του, γύναι ιδού ο υιός σου και στον μαθητή (του) είπε, αυτή είναι η μητέρα σου… Μετά απ’ αυτό, (την μικρή αυτή συνομιλία) γνωρίζοντας ο Ιησούς πως όλα είχαν φτάσει στο (προ)καθορισμένο τέλος τους, είπε: Διψώ. Εκεί δε κοντά, βρισκόταν ένα σκεύος γεμάτο ξύδι, (Μασ: και εκείνοι… με τους οποίους συνομιλούσε) βούτηξαν ένα σφουγγάρι στο (συγκεκριμένο) ξύδι, το τοποθέτησαν πάνω σε ένα ύσσωπο (ματσάκι ρίγανης) και το έφεραν στο στόμα του. Μόλις ο Ιησούς έλαβε το όξος είπε, τετέλεσται και γέρνοντας το κεφάλι παρέδωσε το πνεύμα.» (Β.Β. Ιωάν. 19:29-30)

Η εικόνα είναι απολύτως ξεκάθαρη και είναι να απορεί κανείς τι δεν είδαν τόσους αιώνες τουλάχιστον οι περιώνυμοι αμφισβητίες ερευνητές! Εμείς φυσικά πρέπει να σταθούμε εδώ, αναζητώντας τις λεπτομέρειες εκείνες, που θα κάνουν φανερή την διαφορά ερμηνείας!

Ο Ιησούς λοιπόν (κατά την αφήγηση) βρίσκεται ήδη σταυρωμένος ελάχιστα λεπτά πριν από τον “θάνατό” του. Παρ’ όλα αυτά, συνομιλεί με πλήρη διαύγεια με τον Ιωάννη και την μητέρα του, που βρίσκονται «παρά τω σταυρώ», δηλαδή ακριβώς δίπλα του, στη βάση του σταυρού. Ο Ιησούς απευθυνόμενος σ’ αυτούς με πλήρεις τις αισθήσεις του, αναθέτει στον μαθητή του Ιωάννη την προστασία της Μητέρας του Μαρίας. Ακριβώς όμως στην προέκταση της ίδιας αυτής συζήτησης, ο Ιησούς λέει «διψώ», απευθυνόμενος φυσικά σ’ αυτούς που βρίσκονται «παρά τω σταυρώ».

Ο Ιωάννης και οι τρεις Μαρίες, τοποθετούν (αγκυλώνουν) το κατάλληλο σφουγγάρι πάνω σε ένα ματσάκι από φρύγανα ρίγανης χωμένο μπροστά στο κούφιο καλάμι (Ιωάν. 19:29) ή απλά κατ’ ευθείαν σε κατάλληλα σχισμένο καλάμι (Μάρκ. 15:35) που κάποιος φρόντισε να έχει μαζί του, δίνοντας στον Ιησού, που μόλις προηγουμένως συνομιλούσε μαζί τους, μια γουλιά απ’ το δικό τους αυτή τη φορά “όξος”.

Στην σκέψη ότι οι δικοί του άνθρωποι και όχι οι Ρωμαίοι στρατιώτες, είναι αυτοί που έδωσαν την δεύτερη αυτή φορά, το τελικό “όξος” στον Ιησού, μας οδηγούν τα ίδια τα κείμενα! Εν τούτοις, όλες οι θεολογικές ερμηνείες, σπεύδουν, συχνά παραποιώντας αδίστακτα τα κείμενα, να βοηθήσουν την αντίθετη άποψη! Παράδειγμα η εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο μετάφραση της Αγίας Γραφής Β. Βέλλα (Β.Β.) γράφει παντελώς αυθαίρετα: «λέγει (ο Ιησούς) διψώ… (τότε) οι στρατιώτες (η λέξη στρατιώτες δεν υπάρχει στο κείμενο!) βούτηξαν ένα σφουγγάρι στο ξύδι, το στήριξαν στην άκρη ενός κλαδιού ύσσωπου (ο ύσσωπος είναι θάμνος ρίγανης και δεν μπορεί να έχει κλαδιά!) και το έφεραν στο στόμα του Ιησού». (Β.Β. Ιωαν. 19:29). Βλέπουμε ότι οι προχειρότητες, οι παραποιήσεις και οι προσθαφαιρέσεις λέξεων, συνεχίζονται αμείωτες μέχρι σήμερα, αλλοιώνοντας με περισσή αυθάδεια τα κείμενα ώστε αυτά να βοηθούν τις αυθαίρετες θεολογικές ερμηνείες!

Όμως οι Ρωμαίοι στρατιώτες δεν είχαν κανέναν λόγο να περιπαίξουν τον Ιησού επί του σταυρού, δίνοντας του ξύδι, όπως κατά παρέκκλιση όλων των άλλων ευαγγελιστών θέλει ο (γιατρός) Λουκάς (23:37). Μάλιστα, αν ο Λουκάς ήταν πράγματι γιατρός, τότε είναι αυτός που είχε κάθε λόγο να διαστρέψει αυτήν ακριβώς την λεπτομέρεια, καταλαβαίνοντας περισσότερο απ’ όλους τους άλλους, τον πραγματικό ρόλο του τελικού “όξους”! Διότι, ακόμα κι αν θελήσουμε να δεχθούμε ότι οι Ρωμαίοι περιπαίζοντας τον Ιησού του έδωσαν αυτοί το όξος, παραμένει ακατανόητο το γιατί τελικά ο Ιησούς το ήπιε!

Όμως είναι ηλίου φαεινότερο, ότι το αίτημα του Ιησού, διψώ, ήταν αδύνατον να απευθύνεται προς τους Ρωμαίους σταυρωτές του! Ο εσταυρωμένος, δεν μπορούσε έτσι απλά να παραγγέλνει τις ανάγκες του στους παρευρισκόμενους στρατιώτες και να περιμένει ότι αυτοί θα του τις εκπληρώσουν! Ο κρανίου τόπος, δεν ήταν… αναψυκτήριο, αλλά τόπος μαρτυρικού θανάτου! Ο καταδικασμένος σε σταυρικό θάνατο, έπρεπε να πεθάνει ακριβώς από κακουχίες, πείνα και κυρίως δίψα! Το τελευταίο πράγμα λοιπόν που θα περίμενε ένας σταυρωμένος, είναι να ζητήσει και να του δώσουν νερό οι σταυρωτές του!

Φυσικά τέτοιο δικαίωμα προσφοράς τροφής, νερού ή οποιασδήποτε άλλης διευκόλυνσης, αυτονόητα δεν το είχαν ούτε και οι δικοί του άνθρωποι. Κλεφτά όμως, δωροδοκώντας ή και αποσπώντας σύντομα την προσοχή των φρουρών, δύο τρεις δικαιωματικά παραστεκόμενοι συγγενείς, έχοντας έτοιμο το κατάλληλο καλαμένιο εργαλείο, μπορούσαν να του προσφέρουν στα γρήγορα, μια γουλιά νερού… ή “όξους”!

Αυτό ακριβώς έκανε προφανώς η ομάδα του Ιωάννη με τις τρεις Μαρίες, ή και κάποιος απ’ τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους ημέτερους! Την κατάλληλη στιγμή όταν «ο Ιησούς είδε πως όλα είχαν φτάσει στο (προ)καθορισμένο τέλος τους είπε: Διψώ… Τότε με τον προαναφερόμενο τρόπο, αντί να του προσφέρουν μια γουλιά ανακουφιστικό νερό… αυτοί του προσφέρουν την αναγκαία για την καρωτική νεκροφάνειά του, κατάλληλη ποσότητα “όξους”!

Ακόμα κι αν γινόταν αντιληπτοί απ’ τους φρουρούς, η όλη κίνηση ήταν τόσο σύντομη, που ο Ιησούς θα προλάβαινε οπωσδήποτε να πιει την απαραίτητη μια γουλιά απ’ το σημαντικό για την περίπτωσή του περιεχόμενο του σπόγγου! Το εξαιρετικά περίεργο είναι, ότι ενώ ο Ιησούς λέει διψώ, δεν αρνείται να πιει το «ξύδι» που του προσφέρουν (όποιοι κι αν του το πρόσφεραν) που απολύτως καμία ανακούφιση δεν μπορούσε να του προσφέρει στην υποτιθέμενη βασανιστική του δίψα!

Ότι το οποιοδήποτε ξύδι, δεν είναι ό,τι καλύτερο για την δίψα, μας το βεβαιώνει στην ίδια την Βίβλο ο ψαλμωδός Δαυίδ, που παραπονιέται (ποιητικά) ότι: «προς ονειδισμόν και ταλαιπωρίαν… (οι εχθροί) μου έδωσαν χολή να φάω και στην δίψαν μου με πότησαν όξος.» (Ψαλμοί 68:21)

Ότι κάποιος “ημέτερος” έσπευσε να ποτίσει το καρωτικόν όξος στον Ιησού, μετά από δική του συνθηματική κραυγή, το ομολογεί σχεδόν με κάθε σαφήνεια ο Ματθαίος γράφοντας: «περί δε την ενάτην ώρα ανεβόησεν ο Ιησούς λέγων: Ηλί, ηλί, λιμά σαβαχθανί. (Κατά τον Ματθαίο ο Ιησούς δεν είπε διψώ, αλλά φώναξε αυτή την συνθηματική χαλδαιική φράση). Τινές δε των εκεί ισταμένων έλεγον τον (προφήτη) Ηλία φωνάζει.»

Η σκέψη όμως αυτή, σαφώς δεν θα μπορούσε να γίνει από Ρωμαίους που αγνοούσαν παντελώς τον Ηλία… «και ευθύς τις εξ αυτών (εξ εκείνων δηλαδή που έστεκαν εκεί και έλεγαν τον Ηλία φωνάζει… άρα σαφώς κάποιος Ιουδαίος και όχι Ρωμαίος) λαβών τον σπόγγον και γεμίσας αυτόν όξος, περιθέσας εις κάλαμον (εδώ παραλείπεται το φρύγανο ρίγανης) επότιζεν αυτόν. (Όχι πότισε άπαξ, αλλά επότιζε αυτόν, που σημαίνει κατ’ επανάληψη!). Ο δε Ιησούς… (αμέσως μετά το δάγκωμα του σπόγγου και την κατάποση της αναγκαίας ποσότητας όξους) αφήκε το πνεύμα… ήσαν δε εκεί γυναίκες πολλαί… μεταξύ των οποίων ήτο Μαρία η Μαγδαληνή και Μαρία η Μήτηρ του…» (Ματθ. 27:45-56)

Ο Μάρκος, ο ίδιος ευαγγελιστής που αναφέρει τον «εσμυρνισμένο οίνο» (Μαρκ. 15:23) των Ρωμαίων, τον οποίον αρνήθηκε στην αρχή της σταύρωσης του ο Ιησούς, ορίζει πως ο εσταυρωμένος δάσκαλός του, είχε πράγματι και μια δεύτερη επαφή με το κατάλληλο αυτή τη φορά “όξος”, που του πρόσφερε όχι Ρωμαίος αυτή τη φορά, αλλά: «τις (ένας) εκ των παρεστώτων… (που) δραμών (δηλαδή ημέτερος, εκ των παρισταμένων που έτρεξε) γεμίσας τον σπόγγον όξους, περιθείς καλάμω (τοποθέτησε τον σπόγγο σε καλάμι και) επότιζεν αυτόν.» (Μαρκ. 15:36)

Αβίαστα λοιπόν οδηγούμεθα στην σκέψη, ότι ο Ιησούς «παρέδωσε το πνεύμα», επειδή την σωστή στιγμή, “δάγκωσε” άπαξ ή κατ’ επανάληψη τον προσφερόμενο σπόγγο και κατάφερε να πιει την σωστή ποσότητα του κατάλληλου “όξους” απ’ τα χέρια των δικών του ανθρώπων!

Για να συνεκτιμηθούν καλύτερα όλες αυτές οι καθοριστικές λεπτομέρειες, πρέπει εδώ να κάνουμε μια μικρή παρένθεση και να υπενθυμίσουμε ότι η βαθιά νάρκωση, έχει το δικό της εντυπωσιακό ιστορικό παρελθόν. Διαβάστε τι έγραψε πριν από λίγες μόνο δεκαετίες ένας διαπρεπής καθηγητής της ιστορίας της ιατρικής του πανεπιστημίου Αθηνών και θα καταλάβετε τι εννοώ.

«Νάρκωση καλείται η δια φαρμάκων ελάττωση της εγερσιμότητας του νευρικού συστήματος μέχρις εξουθένωσης ή καταστολής της λειτουργίας του. Το οδυνηρό αίσθημα του άλγους, νόσων και τραυματισμών, έφερε τους ανθρώπους από αρχαιοτάτων χρόνων στην αναζήτηση μετριασμού ή και καταστολής του. Πιθανότατα εκ τύχης κάποιοι αντελήφθησαν στην αρχή τις ναρκωτικές ιδιότητες των φυτών τις οποίες χρησιμοποίησαν αρχικά εξωτερικώς και αργότερα εσωτερικώς. Ήδη από την αρχαιότητα γνώριζαν τρόπους ναρκώσεων δια πιέσεων της καρωτίδας, και το αιμοφόρο αυτό αγγείο ίσως από το καρόω (ναρκώνω) να ονομάσθηκε καρωτίδα!

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι γνωρίζουν το όπιο και την ινδική κάνναβη (χασίς). Οι Σκύθες κατά τον Ηρόδοτο γνώριζαν την εισπνοή ατμών ινδικής κάνναβης! Στην αρχαία Ινδία αναφέρεται η νάρκωση και η εκτέλεση ανατρήσεως κρανίου του βασιλιά Boja υπό την επίδραση ουσίας με το όνομα zamohini. Ο βασιλιάς ανένηψε από την νάρκη με άλλη διεγερτική ουσία καλούμενη sanjivini.

Οι Εβραίοι στο Ταλμούδ επί Ελεάζαρ αναφέρουν εγχείρηση μετά από λήψη ναρκωτικού ποτού με το όνομα summa deschintha. Αλλού (στο Ταλμούδ) υπονοείται η δυνατότητα ανώδυνης αποκοπής χειρός, συνηθισμένης τιμωρίας τους χρόνους εκείνους. Για κατάδικους σε θάνατο συνιστάται (απ’ τους Εβραίους και το Ταλμούδ) η χορήγηση κάποιου ποτού. Ίσως δε ο οίνος (όξος) που προσέφεραν στον Ιησού επί του σταυρού να είχε αυτήν την ναρκωτική δύναμη. Ο Μιλιαράκης θεωρούσε πιθανό ο οίνος αυτός (που πρόσφεραν στον Ιησού) να περιείχε μανδραγόρα, ναρκωτική ουσία που συνήθως εξάγεται δια οίνου ή όξους…(!)

Η ναρκωτική δύναμη του μανδραγόρα ήταν πασίγνωστη στην αρχαία Ελλάδα. Υπήρχε ολόκληρη κωμωδία του Αλέξιδος, (4ος αι. π.Χ.) που έφερε το όνομα «Η μανδραγοριζομένη». Ακριβώς δε τον μανδραγόρα μεταχειρίζοντο οι Έλληνες προς γενική νάρκωση προκειμένου να εγχειρίσουν ή να καυτηριάσουν τους ιστούς, όπως βεβαιεί ο Διοσκουρίδης: «εφ’ ων βούλεται αναισθησίαν τεμνομένων ή καιομένων ποιήσαι… Καθεύδει δε ο άνθρωπος αισθανόμενος ουδέν επί ώρας τρεις ή τέσσερας… χρώνται (χρησιμοποιούν) δε ταύτην (την ρίζα μανδραγόρα) οι ιατροί, όταν τέμνειν ή καίειν μέλλωσιν… υπνοποιά δε καθίστανται εις τους μυκτήρες (ρώθωνες) προσαγόμενα.» (Διοσκουρίδης περί απλών φαρμάκων, βιβλίο πρώτο, 1:11-14)

Την επιτυχή ενέργεια του (αναισθητοποιού) μανδραγόρα απέδειξε πειραματικώς ο Άγγλος Richardson. Οι Ρωμαίοι εξακολούθησαν να μεταχειρίζονται τον μανδραγόρα ως ναρκωτικό όπως αναφέρουν ο Κέλσος, ο Πλίνιος και ο Απουλήϊος καθώς αργότερα και οι Βυζαντινοί… Κατά τον μεσαίωνα μεταχειρίζοντο τους καλουμένους υπνοφόρους σπόγγους (spongia somnifera).

Οι σπόγγοι αυτοί διεποτίζοντο με ναρκωτικές ουσίες, μανδραγόρου, οπίου, υοσκύαμου, κωνίου κλπ. και μετά εξηραίνοντο. Το ναρκωτικό αυτό παρασκεύασμα (confectio soporis όπως απεκαλείτο) προ της ναρκώσεως ενεβαπτίζετο εντός ύδατος και προσεφέρετο προς εισπνοήν εις τους μέλλοντας να εγχειρηθώσιν. Συνήθως η νάρκωση επήρχετο όχι όπως πίστευαν δια της απλής εισπνοής, αλλά δια της καταπόσεως ποσότητος του καταρρέοντος υγρού εκ του βρεγμένου σπόγγου στην μύτη του εγχειριζόμενου. Μετά την εγχείρηση χορηγούσαν αναληπτικά και όξος προς όσφρησιν, ώστε να αποτραπεί ο ύπνος στον οποίον οι εγχειριζόμενοι εβυθίζοντο για μέρες μετά την εγχείρηση»! (Αριστοτέλης Κούζης, καθηγητής της Ιστορίας της ιατρικής στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Από άρθρο του στην εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη στο λήμμα Νάρκωση!)

Παρατηρώντας ξανά ψύχραιμα την συνολική εικόνα του “θείου πάθους” και προσθέτοντας όλες αυτές τις άκρως ενδιαφέρουσες επισημάνσεις, παρατηρούμε ότι η εικόνα του δήθεν θεόσταλτου σωτήρα μας, αλλάζει δραματικά! Μπροστά μας, δεν έχουμε πια έναν θνήσκοντα θεό, αλλά μια ριψοκίνδυνη ομάδα, εφαρμογής των χαλδαιικών τεχνών, που μέσω βαθιάς νάρκωσης, επιχειρεί σκόπιμη νεκροφάνεια!

Όλα τα απαραίτητα βοηθήματα της εποχής, ήταν στη διάθεσή τους! Το δηλητηριοδοχείο, (confectio soporis) ο διάσημος υπνοφόρος σπόγγος (spongia somnifera) η άψογη προκατασκευασμένη καλαμένια προέκταση και οι αποφασισμένοι (αλλά και εν ανάγκη “ενισχυμένοι δηλαδή εξαναγκασμένοι) ήρωες για την τελική πράξη μιας εξαιρετικά ιστοριοκάπηλης ανάστασης! Τόσο πολύ ταιριάζουν όλα σε μια ανθρωπίνως εφικτή νεκρανάσταση, που αγανακτισμένος θέλει κανείς να φωνάξει: μα έτσι… θα μπορούσε να αναστηθεί οποιοσδήποτε! Είναι να απορεί κανείς! Τι απ’ όλα αυτά δεν είδαμε τόσους αιώνες;

Great Lie

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Η δίκη από τον Δομιτιανό


Ο βασιλιάς, αφού συνεχάρη τον συκοφάντη για τις άριστες συμβουλές του, όπως είπε, έκανε συστάσεις στον Απολλώνιο να απολογηθεί σύμφωνα με τις υποδείξεις εκείνου· ωστόσο, αφού αντιπαρέλθει τις άλλες κατηγορίες ως ανάξιες για συζήτηση, να αποκριθεί σε τέσσερις μόνον από αυτές, οι οποίες νόμιζε ότι θα τον φέρουν σε αμηχανία και θα δυσκολέψουν τις απαντήσεις του. Τον ρώτησε λοιπόν ως εξής:

«Τι σε έπεισε Απολλώνιε να μην φοράς τα ίδια ρούχα με τους άλλους αλλά διαφορετικά και αλλόκοτα;»

«Διότι», απάντησε, «η γη που με τρέφει η ίδια και με ντύνει, χωρίς να πειράζω τα κακόμοιρα τα ζώα.»

Ο βασιλιάς τον ξαναρώτησε: «Για ποιο λόγο οι άνθρωποι σε αποκαλούν θεό;»

«Διότι», απάντησε, «κάθε άνθρωπος που πιστεύεται ότι είναι αγαθός τιμάται με τον τίτλο του θεού.»

Πότε πέρασε αυτό το απόφθεγμα στην φιλοσοφία του ανδρός το διηγήθηκα όταν έκανα λόγο για τους Ινδούς. Η τρίτη ερώτηση αναφερόταν στον λοιμό της Εφέσου:

«Ποια ήταν η κινητήρια δύναμη ή ποιος σου έβαλε την ιδέα και προείδες ότι θα πέσει λοιμός στην Έφεσο;»

«Επειδή βασιλιά χρησιμοποιώ τροφές ελαφρύτερες από οποιονδήποτε άλλο, γι’ αυτό και πρώτος αντελήφθην το κακό· αν όμως θέλεις μπορώ να σου απαριθμήσω και τις αιτίες για τους λοιμούς.»

Αλλά επειδή ο βασιλιάς, νομίζω, φοβήθηκε μήπως τις παρανομίες, τον ανόσιο γάμο του και τα όσα παράλογα είχε κάνει τα λογαριάσει ο Απολλώνιος ως αιτίες των θεομηνιών του είδους, «δεν έχω ανάγκη τέτοιας απαντήσεως», είπε. Όταν όμως την τέταρτη ερώτησε την έστρεφε εναντίον των συνωμοτών, δεν κινήθηκε με βιασύνη και αμεσότητα, αλλά αφού άφησε να μεσολαβήσει αρκετό διάστημα και βυθίστηκε σε σκέψεις· τέλος, μοιάζοντας με άνθρωπο που νοιώθει ζαλάδες, υπέβαλε την ερώτηση που δεν ήταν όπως την περίμεναν όλοι· διότι αυτοί περίμεναν ότι θα ρίξει το προσωπείο και θα πει πικρά λόγια σχετικά με την θυσία. Εκείνος όμως, όχι έτσι, αλλά με ήπιο τόνο ρώτησε:

«Πες μου, βγαίνοντας από το σπίτι σου την τάδε ημέρα και πηγαίνοντας στην εξοχή, σε ποιον θυσίασες εκείνο το παιδί;»

Και ο Απολλώνιος, σαν να μάλωνε ένα παιδάκι, απάντησε:

«Μίλα καλά· γιατί αν βγήκα από το σπίτι βρέθηκα στην εξοχή· εάν όμως το έκανα αυτό θυσίασα· και εάν θυσίασα τότε έφαγα και το σφάγιο. Ας αποδείξουν λοιπόν τους ισχυρισμούς τους οι αξιόπιστοι μάρτυρές σου.»

Τέτοια είπε ο άνδρας και προκάλεσε μεγαλύτερη επιδοκιμασία απ’ όση επιτρέπεται σε βασιλικό δικαστήριο. Και ο βασιλιάς επειδή θεώρησε ότι το ακροατήριο του συμπαραστέκεται και ότι ταπεινώθηκε από τις απαντήσεις, διότι ήταν πράγματι δυναμικές και λογικές, είπε:

«Σε απαλλάσσω από τις κατηγορίες· θα περιμένεις όμως, διότι θέλω να συζητήσω ιδιαιτέρως μαζί σου.»

Ενισχυμένος από την έκβαση αυτή ο Απολλώνιος είπε:

«Εσένα βασιλιά, σ’ ευχαριστώ· εξ αιτίας όμως αυτών εδώ των αχρείων, καταστράφηκαν οι πόλεις, τα νησιά γέμισαν εξορίστους, η χώρα στενάζει, τα στρατεύματα έχουν κυριευθεί από δειλία, και η σύγκλητος είναι γεμάτη καχυποψίες. Δώσε αν θέλεις και σε μένα την ευκαιρία να μιλήσω, αλλιώς στείλε με σ’ εκείνον που θα μου πάρει το σώμα, γιατί την ψυχή μου δεν μπορείς να την πάρεις. Μάλλον όμως και το σώμα μου δεν μπορείς να το πάρεις, γιατί να με σκοτώσεις δεν μπορείς, διότι εγώ θνητός δεν είμαι.»

Και λέγοντας αυτά εξαφανίστηκε από το δικαστήριο, διευθετώντας έτσι με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο το περιστατικό, καθότι ο τύραννος δεν ήταν διατεθειμένος να τον ρωτήσει με ειλικρίνεια για την υπόθεση, αλλά για κάθε είδους άσχετα ζητήματα – διότι καυχόταν που δεν σκότωσε τον Απολλώνιο – ούτε επιθυμούσε ο Απολλώνιος να συρθεί σε τέτοιες συζητήσεις. Και νόμιζε ότι θα μπορούσε να το πετύχει αυτό, αν δεν άφηνε καμμία αμφιβολία για την πραγματική του φύση, αλλά αν γινόταν γνωστό ότι ήταν τέτοιος που να μην είναι δυνατή η σύλληψή του παρά την θέλησή του. Επί πλέον είχε απαλλαγεί από τον φόβο για τους φίλους του. Διότι γι’ αυτούς που δεν είχε καν ξεκινήσει να ρωτάει ο βασιλιάς, πώς ήταν δυνατόν να τους σκοτώσει για κατηγορίες που δεν είχαν επαληθευτεί στο δικαστήριο; Αυτά βρήκα για την δίκη αυτή.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Θ, Κεφάλαιο V

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Οι αγιογραφίες του Χριστού




Η Σινδόνη του Τορίνο αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρωπότητας. Εκατομμύρια μελετητές την έχουν μελετήσει για να καταλάβουν κάτι παραπάνω για την προέλευση και την αυθεντικότητά της. Επειδή σε αυτό το μακρύ λινό ύφασμα δεν υπάρχει μόνο μια εικόνα· υπάρχει η μορφή ενός άνδρα, του οποίου τα μάτια είναι κλειστά. Σε ποιον ανήκει αυτή η μορφή; Ας ρωτήσουμε τους ανθρώπους που έζησαν στο παρελθόν. Το Σάβανο δεν είναι ένα αντικείμενο της σύγχρονης εποχής· υπήρχε ήδη κατά τον Μεσαίωνα, το γνωρίζουμε χάρη σε αρχαίες πηγές. Ξαφνικά εμφανίστηκε, σαν φάντασμα, το 1389, στην μικρή γαλλική πόλη Lirey. Όσοι έζησαν εκείνη την περίοδο, πίστευαν ότι ήταν το σάβανο του Ιησού Χριστού. Οπότε, η Σινδόνη του Τορίνο μπορεί να είναι ένα λείψανο, ή καλύτερα, το κατ’ εξοχήν Λείψανο.

Γιατί τότε εξακολουθούν να υπάρχουν τόσες αμφιβολίες; Γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτό το αντικείμενο είναι μια μεσαιωνική απάτη;

Κατά τον Μεσαίωνα, η θρησκεία, ο μύθος και η πραγματικότητα, συχνά συνδέονταν στενά· οι άνθρωποι δεν νοιάζονταν να αποδείξουν ότι αυτό που πίστευαν ήταν αλήθεια ή όχι. Μετά, ήρθαν οι σύγχρονοι καιροί. Και η Σινδόνη του Τορίνο δεν σταμάτησε να εγείρει ερωτήσεις και αμφιβολίες.

Πολλοί μελετητές προσπάθησαν να καταλάβουν εάν η Ιερά Σινδόνη μπορεί πραγματικά να ταυτιστεί με το σάβανο του Ιησού. Και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν δεν είναι τόσο διαφορετικά από εκείνα των αρχαίων: η εικόνα στο λινό είναι ενός ανθρώπου ο οποίος βασανίστηκε και σταυρώθηκε, και το κεφάλι του είχε ένα ακάνθινο στεφάνι. Τα πάντα σε αυτήν την εικόνα θυμίζουν αυτά που λέει το Ευαγγέλιο για το Πάθος του Ιησού Χριστού. Αυτό που είναι πιο εκπληκτικό είναι ότι η εικόνα είναι τρισδιάστατη, όπως μια φωτογραφία· αλλά τον Μεσαίωνα, η εφεύρεση της φωτογραφίας ήταν πολύ μακριά.

Έτσι, όλα φαίνονται ξεκάθαρα: ο άνθρωπος της Σινδόνης είναι ο Ιησούς από την Ναζαρέτ. Αλλά όχι, τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο όταν μιλάμε για την Ιστορία. Το 1988, η Ιερά Σινδόνη αναλύθηκε με ραδιοχρονολόγηση. Και το αποτέλεσμα αυτής της εξέτασης ακούγεται σαν ετυμηγορία: η Σινδόνη δεν ήταν παλαιότερη του 14ου αιώνα. Η αποκάλυψη αυτή φάνηκε να σημαίνει το τέλος των μελετών σχετικά με την Σινδόνη του Τορίνο. Το σάβανο του Χριστού έπρεπε να αναζητηθεί αλλού.

Αλλά η Σινδόνη είναι ένα πολύ ιδιαίτερο αντικείμενο· και οι σχετικές μελέτες συνεχίστηκαν, και μέρα με την μέρα προέκυπταν στοιχεία που φαινόταν να αποδεικνύουν ότι το Ιερό Ύφασμα ήταν πολύ παλαιό. Επί πλέον, η χρονολόγηση με άνθρακα μπορεί να εφαρμοστεί μόνον σε μη μολυσμένα στοιχεία· και το σάβανο δεν είναι αμόλυντο, επειδή ήρθε σε επαφή με φωτιά και με τα στοιχεία της αφοσίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων. Έτσι οι μελέτες για την Σινδόνη είναι ακόμα σε εξέλιξη, και ίσως να μην τελειώσουν ποτέ.

Αλλά υπάρχει κάποιος λόγος για τον οποίο οι αρχαίοι πίστευαν ότι η Σινδόνη ήταν το ταφικό σάβανο του Χριστού; Γιατί ο Geoffrey III de Charny, ο πρώτος που εξέθεσε το σάβανο στο Lirey, το παρουσίασε ως την πραγματική εικόνα του σώματος και του προσώπου του Χριστού;

Ας δούμε το πρόσωπο του Ανθρώπου στο Σάβανο: θυμίζει ακριβώς το πρόσωπο του Χριστού στην τέχνη. Μπορούμε να σκεφτούμε ότι οι καλλιτέχνες του Μεσαίωνα ήταν τόσο σίγουροι ότι βρήκαν την πραγματική εικόνα του Ιησού, ώστε την έκαναν το μοναδικό πρότυπο των έργων τέχνης.

Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Αυτά τα έργα δεν μπορούν να χρονολογηθούν όλα στον Μεσαίωνα: πολλά είναι πολύ παλαιότερα, όχι μακριά από την εποχή του Ιησού από την Ναζαρέτ.

Κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι ο μυστηριώδης «εφευρέτης» του Σαβάνου έφτιαξε αυτήν την εικόνα όμοια με εκείνες των έργων τέχνης. Αλλά ούτε αυτή η λύση είναι υπεράνω υποψίας: πολλές από αυτές τις εικόνες δεν ήταν γνωστές κατά τον Μεσαίωνα, επειδή ανακαλύφθηκαν από τους αρχαιολόγους μόλις λίγα χρόνια πριν (όπως το αργυρό αγγείο της Χομς).

Πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι κατά τους πρώτους αιώνες της χριστιανικής εποχής, ο Ιησούς δεν αναπαρίστατο σύμφωνα με ένα μοναδικό μοντέλο: συχνά αναπαρίστατο ως ένας νεαρός άνδρας, με κοντά μαλλιά και αγένειος. Μόνο μετά τον 6ο αιώνα μ.Χ. όλα άλλαξαν: οι καλλιτέχνες άρχισαν να αναπαριστούν τον Χριστό με μακριά γενειάδα και μακριά μαλλιά. Το πιο παράξενο είναι ότι το πρόσωπό του δεν αναπαρίστατο πλέον ως κάτι τέλειο (όπως θα ήταν φυσικό για την αναπαράσταση του Θεού), αλλά ήταν γεμάτο ατέλειες και ασυμμετρίες: Η μύτη του ήταν στραβή, το ένα μάγουλο ήταν μεγαλύτερο από το άλλο, είχε οφθαλμική κόγχη, και στο μέτωπό του ήταν συχνά μια παράξενη μικρή τούφα. Φαινόταν σαν οι καλλιτέχνες να ήθελαν να αναπαράγουν στο πρόσωπό του τα σημάδια του Πάθους.

Με ποιον μοιάζει το πρόσωπο του Χριστού στα αρχαία έργα τέχνης; Με τον Άνθρωπο της Σινδόνης. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο, επειδή υποστηρίζει την θεωρία ότι το σάβανο υπάρχει από πολύ παλιά. Η ομοιότητα μεταξύ αυτών των εικόνων είναι προφανής. Αλλά υπάρχουν άλλα στοιχεία που να στηρίζουν την θεωρία της προέλευσης των παλαιότερων εικόνων του Χριστού από την Σινδόνη του Τορίνο;

Επειδή η συγγραφέας του βιβλίου είναι Αρχαιολόγος και Παλαιοντολόγος, προσπάθησε να αναλύσει αρχαίες πηγές και έγγραφα, προκειμένου να καταλάβει αν μπορούσε να στηριχθεί αυτή η θέση. Μελέτησε την ιστορία όσων παρακολούθησαν την ολοκλήρωση αυτών των έργων (οπότε και την ιστορία των καλλιτεχνών και όσων ανέθεσαν τα κτήρια, οι οποίοι ήταν συχνά βασιλείς και αυτοκράτορες). Η ανάλυση αυτή οδήγησε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα: όλες αυτές οι εικόνες έχουν κατά κάποιο τρόπο μια ιστορική σύνδεση με την Ιερά Σινδόνη.

Αυτό ισχύει, για παράδειγμα, για την εικόνα του Παντοκράτορος της μονής της Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά: σε αυτήν την εικόνα, το πρόσωπο του Χριστού είναι πολύ όμοιο με εκείνο του Ανθρώπου στο Σάβανο.





Η εικόνα αυτή ήταν δώρο του Ιουστινιανού Α΄ στους μοναχούς του Σινά. Είναι πιθανόν ο Αυτοκράτορας να γνώριζε την Ιερά Σινδόνη;

Για να απαντήσουμε στο ερώτημα, πρέπει να αναλύσουμε μια θεωρία σύμφωνα με την οποία η ιστορία της Σινδόνης συνδέεται με την ιστορία ενός άλλου λειψάνου, του Μανδηλίου. Σύμφωνα με τον θρύλο, ήταν ένα λινό ύφασμα στο οποίο ο Ιησούς εντύπωσε το σχήμα του προσώπου Του, για να ικανοποιήσει τον Άβγαρο, βασιλιά της συριακής πόλης της Έδεσσας.

Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το Σάβανο και το Μανδήλιον είναι το ίδιο αντικείμενο· παρ’ όλα αυτά, αυτή μπορεί να είναι μια πιθανή διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσουμε προκειμένου να καταλάβουμε πού ήταν η Ιερά Σινδόνη πριν το 1359. Σίγουρα η ιστορία του Αβγάρου είναι θρύλος, αλλά πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι υπάρχουν ορισμένα ιστορικά στοιχεία σε αυτόν.

Για τον λόγο αυτό, στην παρούσα έρευνα η Σινδόνη θα ταυτιστεί με το Μανδήλιον (ονομάζεται επίσης αχειροποίητον, εικόνα που δεν έγινε από ανθρώπινα χέρια), επίσης σύμφωνα με τις δηλώσεις των παλαιοτέρων που το περιέγραψαν με τις ίδιες λέξεις που θα χρησιμοποιούσαμε αν μιλάγαμε για την Ιερά Σινδόνη.

Το Μανδήλιον, σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, επανεμφανίστηκε στην πόλη της Έδεσσας ακριβώς τον 6ο αιώνα μ.Χ.: γνωρίζουμε ήδη ότι η παραδοσιακή εικονογράφηση του γενειοφόρου Χριστού εξαπλώθηκε ακριβώς τον 6ο αιώνα. Ίσως αυτό δεν είναι μόνο μια σύμπτωση.

Αλλά πώς μπορούσε ο Ιουστινιανός να ξέρει το Μανδήλιον; Ένας από τους ιστορικούς του Ιουστινιανού, ο Προκόπιος Καισαρείας, μας πληροφορεί ότι ο αυτοκράτορας είχε χορηγήσει τεράστιες παρεμβάσεις στην πόλη της Έδεσσας, μετά την τρομερή υπερχείλιση του ποταμού Σκίρτου. Τα αρχαία χρονικά αφηγούνται ότι το Μανδήλιον ήταν κρυμμένο στα τείχη της πόλης προκειμένου να την προστατεύσει από τους διωγμούς των Χριστιανών. Ίσως το αχειροποίητον προέκυψε ακριβώς σ’ αυτήν την περίπτωση, και με τον τρόπο αυτό ο Ιουστινιανός το έμαθε. Ο Αυτοκράτορας πρέπει να κατάλαβε την μεγάλη σημασία αυτής της εικόνας: ήθελε να είναι το πρότυπο για το εικόνισμα που θα έδινε στους μοναχούς του Σινά.

Ο Ιουστινιανός ωστόσο, δεν ταυτοποίησε το Μανδήλιον ως το σάβανο του Ιησού. Αλλά αυτό δεν πρέπει να ακούγεται πολύ παράξενο: κατά τους πρώτους αιώνες της χριστιανικής εποχής, δεν θα ήταν κατάλληλο να εκτεθεί η εικόνα ενός γυμνού σώματος σε λαϊκό προσκύνημα. Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι για πολλούς αιώνες οι θεατές μπορούσαν να δουν μόνον το πρόσωπο του σώματος εντυπωμένο στο Μανδήλιον· για τον λόγο αυτό, ήταν αδύνατο να προσδιοριστεί ως επιτύμβιο σάβανο. Θα μπορούσε να είναι ο λόγος για τον οποίο, στον θρύλο του Αβγάρου, λέγεται ότι ο Ιησούς εντύπωσε μόνο την εικόνα του προσώπου Του στο ύφασμα.

Έτσι, ο Ιουστινιανός ήταν ο πρώτος που ήθελε το Μανδήλιον (άρα την Σινδόνη;) να χρησιμοποιηθεί ως το πρότυπο για την αναπαράσταση του προσώπου του Σωτήρα. Γρήγορα τον μιμήθηκε ένας από τους διαδόχους του, ο Ιουστινιανός Β΄, ο οποίος αναπαρέστησε τον Ιησού σύμφωνα με την νέα εικονογραφία όχι σε μια εικόνα, αλλά σ’ ένα κέρμα, το χρυσό solidus.





Ακόμη και αν είναι ένα μικρό νόμισμα, μπορούμε εύκολα να δούμε πόσο εντυπωσιακή είναι η ομοιότητα ανάμεσα στο πρόσωπο του Χριστού και αυτό του Ανθρώπου της Σινδόνης.

Μετά τον Ιουστινιανό Β΄, μπορούμε να βρούμε την νέα εικονογραφία σε διάφορα νομίσματα των διαδόχων του: φαίνεται να υπήρχε μόνον ένα δυνατό πρότυπο για την αναπαράσταση του Χριστού, ένα καθολικό πρότυπο, και αντιστοιχούσε στην εικόνα της Ιεράς Σινδόνης.

Όπως γνωρίζουμε, η Έδεσσα βρισκόταν στην Συρία. Όχι πολύ μακριά από εκεί, σε μια μικρή πόλη που ονομάζεται Έμεσα (σήμερα Χομς), πριν από λίγα χρόνια βρέθηκε ένα θαυμάσιο ασημένιο αγγείο, με την εικόνα του προσώπου του Ιησού, εκπληκτικά παρόμοιο με εκείνο του Ανθρώπου του Σαβάνου.





Οι μελετητές που μελέτησαν αυτό το αντικείμενο πιστεύουν ότι προήλθε από το Βυζάντιο, όπου, όπως είδαμε, το Μανδήλιον ήταν γνωστό τουλάχιστον από τον 6ο αιώνα. Επί πλέον, η Έμεσα δεν ήταν μακριά από την Έδεσσα: ίσως οι καλλιτέχνες που δημιούργησαν αυτό το αγγείο να είδαν απ’ ευθείας το Μανδήλιον στην πόλη του Αβγάρου.

Μπορούμε να δούμε ότι το πρότυπο της Ιεράς Σινδόνης άρχισε να εξαπλώνεται γρήγορα σε όλο τον ανατολικό χριστιανικό κόσμο. Η σημασία αυτού του λειψάνου είχε μεγαλώσει, και οι αυτοκράτορες της Ανατολικής Αυτοκρατορίας δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά την παραμονή του στην μακρινή πόλη της Έδεσσας.

Έτσι, τον 10ο αιώνα, ο αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός, μάλλον κατά υπόδειξη του Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου, ήθελε το αχειροποίητον να μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη. Δεν ήταν εύκολο να πείσει τους κατοίκους της Έδεσσας να παραιτηθούν από ένα τόσο σημαντικό αντικείμενο λατρείας· αλλά στο τέλος η πόλη κατακλύστηκε από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα, και το 944 το Μανδήλιον μεταφέρθηκε στην Κων/πολη με μια μεγάλη τελετή· παρέμεινε στην αυτοκρατορική πόλη μέχρι την Τέταρτη Σταυροφορία.

Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ ήταν ειλικρινά αφοσιωμένος στο Μανδήλιον: συνέταξε μια ομιλία όπου είπε ότι η εικόνα στο ύφασμα ήταν ξεθωριασμένη, όχι χρωματισμένη. Αυτά τα λόγια θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για να περιγράψουμε την Σινδόνη του Τορίνο.

Μια άλλη εικόνα του προσώπου του Χριστού που είναι πολύ παρόμοια με εκείνη της Σινδόνης προέρχεται από την πόλη της Θεσσαλονίκης: η εικόνα είναι μία από τις τοιχογραφίες του ναού της Παναγίας της Χαλκηδόνος. Εδώ το πρόσωπο του Παντοκράτορος φαίνεται να ιχνογραφείται από εκείνο του Ανθρώπου της Σινδόνης.




Ποιος κόσμησε αυτή την υπέροχη Εκκλησία; Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, οι καλλιτέχνες που δημιούργησαν τις τοιχογραφίες ήρθαν από το Βυζάντιο, όπου μάλλον είχαν δει και αντιγράψει την εικόνα του Μανδηλίου. Η εκκλησία κτίστηκε χάρη στον Χριστόφορο, έναν βυζαντινό αξιωματούχο: σίγουρα θα μπορούσε να δει το αχειροποίητον στην πρωτεύουσα, και ήθελε να είναι το πρότυπο για το πρόσωπο του Χριστού. Στην εκκλησία αυτή υπάρχει επίσης μια άλλη ενδιαφέρουσα εικόνα: η Ετοιμασία. Αυτή ήταν η αναπαράσταση ενός θρόνου με τα λείψανα της Ζωής και των Παθών του Χριστού πάνω του. Συμβόλιζε ότι όλα αυτά τα λείψανα βρίσκονταν στα χέρια των αυτοκρατόρων της Κωνσταντινούπολης. Αυτή η αναπαράσταση μπορεί να βρεθεί σε όλα σχεδόν τα μέρη όπου υπάρχει μια εικόνα του Ιησού παρόμοια με εκείνη της Σινδόνης. Ίσως οι δύο εικόνες να τοποθετούνταν πάντοτε μαζί διότι και το Μανδήλιον ήταν ένα λείψανο, και, όπως τα άλλα, ανήκε στους αυτοκράτορες της Ανατολής.

Ας αναλύσουμε τώρα μια άλλη εικόνα παρόμοια με εκείνη του Σαβάνου: αυτή την φορά πρέπει να πάμε στην μακρινή πόλη του Κιέβου, όπου, μεταξύ του 10ου και 11ου αιώνα, μια δυναστεία Σλάβων πριγκίπων είχε δημιουργήσει μια μεγάλη αυτοκρατορία.





Ο τρούλος του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας καλύπτεται από την μεγαλοπρεπή εικόνα του Παντοκράτορος. Το σχήμα του προσώπου του Χριστού (η στραβή μύτη, τα έντονα καμπύλα φρύδια, τα διαφορετικά μάγουλα, το στρογγυλό πηγούνι) είναι όμοιο με αυτό του Ανθρώπου στο Σάβανο. Το πιο εκπληκτικό είναι η σύμπτωση των αναλογιών αυτών των εικόνων.

Και σ’ αυτή την περίπτωση οι καλλιτέχνες που έφτιαξαν την εικόνα ήρθαν από την Κωνσταντινούπολη. Αλλά υπάρχει και μια άλλη σύνδεση μεταξύ του Παντοκράτορος της Αγίας Σοφίας και του Μανδηλίου: λίγα χρόνια πριν χτιστεί η εκκλησία, η πριγκίπισσα Όλγα, η οποία κυβερνούσε, είχε πάει στο Βυζάντιο για να βαφτιστεί. Και ο νονός της ήταν ο Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος, ο οποίος ήταν, όπως είδαμε, από τους πιο ένθερμα αφοσιωμένους στο Μανδήλιον. Η πριγκίπισσα Όλγα μπορεί να ήλθε σε επαφή με αυτό το λείψανο στο ταξίδι της. Επίσης στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας υπάρχει μια εικόνα της Ετοιμασίας.

Κατά την διάρκεια αυτής της διαδρομής μέσα στους αιώνες, μπορούμε να δούμε ότι φαίνεται να υπάρχει μια λεπτή γραμμή που ενώνει τους ανθρώπους και τις εικόνες με την Ιερά Σινδόνη.

Η νέα εικονογραφία του προσώπου του Χριστού δεν απλώθηκε μόνον στην Ανατολή: σύντομα έφτασε και στην Δύση, και η πρώτη εμφάνιση βρίσκεται στην ιταλική εκκλησία της Santa Maria foris portas, στην μικρή πόλη Castelseprio, κοντά στο Βαρέζε.





Οι μελετητές δεν συμφωνούν στην χρονολόγηση αυτής της εκκλησίας: σύμφωνα με κάποιον, χτίστηκε σε μια πολύ αρχαία εποχή, περί τον 6ο αιώνα, αλλά άλλοι πιστεύουν ότι χτίστηκε μετά τον 10ο αιώνα. Αυτό που είναι σημαντικό, είναι ότι και σε αυτό το μέρος υπάρχει μια εικόνα του προσώπου του Ιησού, που είναι πολύ παρόμοιο με εκείνο του Ανθρώπου στο Σάβανο. Οι μελετητές συμφωνούν σχετικά με την προέλευση των καλλιτεχνών που έφτιαξαν αυτή την εικόνα: ήρθαν, πάλι, από το Βυζάντιο.

Γνωρίζουμε επίσης ότι το οικοδόμημα είχε ανατεθεί από έναν αρχιεπίσκοπο της Εκκλησίας, ο οποίος είχε βαθειά γνώση της Αγίας Γραφής και των θεολογικών υποθέσεων. Είναι πολύ πιθανό ότι ήξερε το Μανδήλιον, το οποίο είχε γίνει ένα από τα πιο σημαντικά λείψανα του χριστιανικού κόσμου: δεν είχε ακόμα ταυτιστεί με την Ιερά Σινδόνη, αλλά οι άνθρωποι πίστευαν ότι η εικόνα πάνω του είχε δημιουργηθεί από τον Ιησού Χριστό.

Το ταξίδι μας τελειώνει σε ένα μέρος μακριά από το Βυζάντιο: την νορμανδική Σικελία. Σε κάθε εκκλησία που ιδρύθηκε από τους βασιλείς της δυναστείας Altavilla, υπάρχει τουλάχιστον μια εικόνα του προσώπου του Παντοκράτορος παρόμοια με τον Άνθρωπο στο Σάβανο.

Ας δούμε για παράδειγμα την έξοχη εικόνα της εκκλησίας της Santa Maria dell’ Ammiraglio (ονομάζεται επίσης Μαρτοράνα) στο Παλέρμο, ή εκείνη στο Monreale Dome. Η εικόνα του Παντοκράτορος σε όλες αυτές τις εκκλησίες διαχέεται στο κτήριο, και δείχνει μια τέλεια αντιστοιχία με την εικόνα της Σινδόνης του Τορίνο.











Πώς θα μπορούσαν οι Νορμανδοί βασιλιάδες να ξέρουν το Μανδήλιον; Στην αρχαιότητα, κάποιος που δημιουργούσε ένα νέο βασίλειο συχνά προσπαθούσε να μιμηθεί ένα ήδη υπάρχον, προκειμένου να αποκτήσει κάποια από την δύναμη και την εξουσία του. Το ίδιο έκαναν και οι Νορμανδοί, που είδαν το Βυζάντιο από πολιτική και πολιτιστική άποψη.

Έτσι παρήγαγαν την ίδια τέχνη, κάλεσαν Βυζαντινούς καλλιτέχνες και ήταν αφοσιωμένοι στα ίδια κειμήλια, και στο Μανδήλιον επίσης. Είμαστε σίγουροι ότι η Altavilla γνώριζε το αχειροποίητο: στο Monreale Dome μπορούμε να δούμε ένα μωσαϊκό που αναπαριστά το Ιερό Μανδήλιο να περιβάλλεται από αγγέλους.

Έτσι είδαμε πολλές εικόνες του Χριστού, οι οποίες φαίνεται να βασίζονται σε ένα μοναδικό πρότυπο, την Σινδόνη του Τορίνο. Αλλά πώς μπορούσαν οι καλλιτέχνες να θυμούνται τόσο καλά τα χαρακτηριστικά του αρχικού; Η ανάλυσή μας επεκτάθηκε σ’ ένα ευρύ διάστημα, παρ’ όλα αυτά οι εικόνες είναι παρόμοιες αναμεταξύ τους ακόμη και στα μικρότερα χαρακτηριστικά.

Η εξήγηση μπορεί να βρεθεί στις χρήσεις του βυζαντινού κόσμου: εδώ οι καλλιτέχνες έπρεπε να περάσουν κάποιο χρονικό διάστημα ως μαθητές στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμαθαν το επάγγελμα και παρατήρησαν τα μοντέλα. Επί πλέον, σε αυτό το διάστημα είχαν την δυνατότητα να αντιγράψουν τα πρωτότυπα μοντέλα σε χαρτιά που ονομάζονταν «βιβλία μοτίβα», όπου το αρχέτυπο αναπαραγόταν λεπτομερώς. Τα βιβλία μοτίβα ήταν συνήθως πολύ μικρά και μπορούσαν εύκολα να μεταφερθούν από το ένα μέρος στο άλλο.

Υπάρχουν κάποιες τελευταίες παρατηρήσεις που μπορούμε να κάνουμε για τις εικόνες του προσώπου του Χριστού οι οποίες είναι παρόμοιες με την Ιερά Σινδόνη: είναι όλες σε περιβάλλοντα όπου οι αρχαίοι ήθελαν να τονίσουν το δόγμα της ενσαρκώσεως του Θεού. Ο καλύτερος τρόπος να αποδειχτεί η ενσάρκωση ήταν να φανεί, με κάθε δυνατό τρόπο, ότι ο Ιησούς είχε αφήσει στην ανθρωπότητα ένα είδος «φωτογραφίας» του προσώπου Του, η οποία ήταν το Άγιο Μανδήλιο. Προφανώς το αχειροποίητο δεν μπορούσε να μεταφέρεται από τόπο σε τόπο. Αλλά ήταν δυνατό να καταδειχθεί η ύπαρξή του αναπαράγοντάς το σε εικόνες (ψηφιδωτά, εικονίσματα, νομίσματα), στις οποίες το πρόσωπο του Χριστού ήταν όπως στο πρωτότυπο. Η μορφή του Μανδηλίου αντιπροσώπευε την ισχυρότερη απόδειξη της ενσάρκωσης. Για τον λόγο αυτό, οι βασιλιάδες, οι μονάρχες και οι λειτουργοί αποφάσισαν να το κάνουν το μοντέλο, το αρχέτυπο για την εικόνα του προσώπου του Κυρίου.

Υπάρχει ένα άλλο αξιοσημείωτο σημείο: οι εικόνες που αναλύσαμε είναι λίγο πολύ παρόμοιες με το πρωτότυπο σύμφωνα με το γεγονός ότι είχαν ανατεθεί από έναν βασιλιά ή λειτουργό. Ας δούμε το πρόσωπο του Χριστού στην εκκλησία της Παναγίας της Χαλκηδόνος: οι δύο εικόνες είναι απολύτως στοιβάσιμες και ταυτόσημες. Ποιος έχτισε αυτή την εκκλησία; Ένας απλός αξιωματούχος, όχι βασιλιάς. Το ίδιο συμβαίνει και στην εκκλησία της Santa Maria foris portas στο Castelseprio: εδώ τα σημάδια του Πάθους, όπως η στραβή μύτη, είναι σχεδόν τονισμένα. Και σ’ αυτήν την περίπτωση, η εκκλησία δεν ανατέθηκε από έναν βασιλιά.

Τώρα ας δούμε τις εικόνες της Αγίας Σοφίας του Κιέβου, ή αυτή στο Monreale Dome, που χτίστηκαν από βασιλιάδες και αυτοκράτορες. Εδώ το πρόσωπο του Παντοκράτορος μοιάζει με εκείνο της Σινδόνης, αλλά όχι μ’ εκείνο της Θεσσαλονίκης. Εδώ η μορφή του αναπαρίσταται μ
έναν πιο επίσημο τρόπο, περιβάλλεται από μια μεγαλύτερη τελειότητα, είναι σχεδόν εξιδανικευμένη.

Μάλλον αν αυτός που αποφάσισε να χτίσει την εκκλησία ήταν αξιωματούχος, ήταν ελεύθερος να διατάξει τους καλλιτέχνες να είναι πιο πιστοί στο μοντέλο, λόγω της χαμηλότερης εξουσίας του αξιώματός του. Για τους βασιλιάδες και τους αυτοκράτορες, τα πάντα στα κτήρια τους έπρεπε να παραπέμπουν στην εξουσία τους. Επίσης οι ιερές εικόνες έπρεπε να διαπνέονται από την εξουσία, και η εικόνα του Χριστού έπρεπε κατά τον ίδιο τρόπο να είναι τέλεια. Κατά συνέπεια, όλα τα εμφανή σημάδια του Πάθους, τα οποία ήταν τόσο σαφή στο Μανδήλιον, δεν μπορούσαν να αναπαραχθούν στα έργα.

Το ταξίδι μας ανά τους αιώνες μας έκανε να ανακαλύψουμε τους τρόπους μέσω των οποίων η Ιερά Σινδόνη είχε γίνει το πρότυπο για την αναπαράσταση της επίγειας εμφάνισης του Ιησού. Η αρχαία ιστορία δεν δίνει ποτέ επαρκή στοιχεία που να μας επιτρέπουν να είμαστε σίγουροι για τα συμπεράσματά μας. Αλλά μας προσφέρει ίχνη, αποδείξεις, τα οποία μπορούν να βοηθήσουν στην ανασύνθεση της Αλήθειας.

Η ταυτοποίηση της Σινδόνης του Τορίνο με το Μανδήλιον δεν είναι σίγουρη· αλλά είναι ένας πιθανός δρόμος, ώστε τουλάχιστον πρέπει να τον διαβούμε. Οι ιστορικές έγγραφες πηγές μπορούν να είναι οι φανοί που θα φωτίζουν τα βήματά μας. Και μας κάνουν να πιστεύουμε ότι γίνεται να προσδιορισθούν τα δύο κειμήλια.

Υπάρχει επίσης ένα άλλο είδος πηγών: αρχαίες εικόνες, οι οποίες μπορεί να είναι εικονίσματα, ψηφιδωτά και κέρματα. Αυτά τα ευρήματα μας δείχνουν ότι το πρόσωπο του Χριστού στην τέχνη είχε, κατά την αρχαιότητα, τα ίδια χαρακτηριστικά της Σινδόνης του Τορίνο. Ίσως είναι απλά μια περίπτωση όπου η δημιουργία της νέας εικονογραφίας εξαπλώθηκε ακριβώς τον 6ο αιώνα, όταν βρέθηκε το Μανδήλιον στην πόλη της Έδεσσας. Αλλά όταν μιλάμε για την ιστορία, υπάρχουν λίγα πράγματα που μπορούν να αφεθούν στην τύχη.

Οι έγγραφες και εικονογραφικές πηγές μας καθοδήγησαν μέχρι εδώ, και μας επέτρεψαν να ταξιδέψουμε στην ιστορία των δύο εικόνων: του Ανθρώπου της Σινδόνης του Τορίνο και του προσώπου του Ιησού Χριστού στην τέχνη. Ένα ταξίδι στην ιστορία δύο πανομοιότυπων εικόνων.

Flavia Manservigi